วันอังคารที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559

Magic Chef of Ice and Fire novel Chapter 1.3 – Hunt of the Ice and Snow Worshipper

Magic Chef of Ice and Fire novel Chapter 1.3 – Hunt of the Ice and Snow Worshipper

นิยาย พ่อครัวจอมเวทย์ ตอนที่ 1-3 การไล่ล่าของสงฆ์หิมะเหมันต์


บทที่ 1-3 การไล่ล่าของสงฆ์หิมะเหมันต์


Chapter 1.3 – Hunt of the Ice and Snow Worshipper

The white congee’s sweet fragrance mixed with the green vegetable’s clean freshness, these two distinct flavors complemented each other perfectly. After he downed the bowl of congee, Nian Bing felt a bit of his strength recover and his spirit had very much improved. This common vegetable congee gave him such a refreshing, pleasant feeling on his lips and teeth. It’s basic taste was extremely satisfying. He could not help but receive a favorable impression of Zha Ji.
ซุปสีขาวที่หอมหวานนี้ผสมเข้ากับผักสีเขียวที่สดใหม่,สองรสชาติที่แตกต่างกันรวมตัวกันได้อย่างสมบูรแบบนัก,หลังจากที่ซดซุปดังกล่าวแล้ว,เหนี่ยนปิงรู้สึกเรี่ยวแรงได้กลับคืนมาพร้อมทั้งจิตวิญญาณของเขาได้พัฒนาขึ้นด้วย,ซุปผักที่ธรรมดาๆนี้ได้มอบความสดชื่นให้แก่เขา.ความรู้สึกพึงพอใจทำให้เขาต้องเลียลมฝีปากเลย.รสชาติที่ได้รับนี่น่าพึงใจอย่างที่สุด,ช่วยไม่ได้เลยที่เขาจะรู้สึกชื่นชอบและประทับใจซาไจ๋.

“Grandpa, thank you. That congee was delicious. Did you make it?” Nian Bing asked curiously.
"ท่านตา,ขอบคุณมาก,ซุปนี่อร่อยมาก,ท่านเป็นคนทำรึ?"เหนี่ยนปิงถามด้วยความใคร่รู้.



A sad expression flashed from Zha Ji’s eyes, “Currently, I can only produce this kind of ordinary dish.”
ท่าทางเศร้าสร้อยปรากฏอยู่ภายในดวงตาของซาไจ๋,"ในตอนนี้นั้น,ข้าทำได้เพียงอาหารจานธรรมดาเท่านั้น."


“Ordinary? In what way? This vegetable congee is the most delicious thing I’ve ever ate. The taste is truly wonderful. It’s… It’s even better than what mother used to make, their flavors are absolutely incomparable.” Mentioning his own mother, Nian Bing’s eyes couldn’t help but turn red. An intense hatred emitted, Zha Ji couldn’t help but be secretly fearful.
"จานธรรมดาอย่างงั้นรึ? อย่างไรเล่า?ซุปฝักที่สุดแสนอร่อยนี่เป็นสิ่งที่ข้าเพิ่งเคยกิน.รสชาติช่างมหัสจรรย์จริงๆ.มัน.อร่อยยิ่งกว่าท่านแม่ของข้าเคยทำให้กินอีก,อร่อยจนเทียบไม่ได้อย่างแน่นอน,"ด้วยการกล่าวถึงแม่ของเขาส่งผลให้เหนี่ยนปิงอดไม่ได้ที่ดวงตาจะเปลี่ยนเป็นสีแดง,ความเกลียดชังก็ผ่านเข้ามาอย่างรุนแรง,ซาไจ๋ช่วยไม่ได้เลยที่จะแอบหวาดหวั่น.


“Child, I still don’t know your name, what is it? How did you fall into the water? Where is your family?”
"เด็กน้อย,ข้ายังไม่รู้ชื่อของเจ้าเลย,เจ้ามีนามว่าอะไรรึ? เจ้าตกลงไปในแม่น้ำได้อย่างไร?ครอบครัวของเจ้าไปไหนซะล่ะ?"

Nian Bing’s whole body became rigid. Although he is only ten years old, he had spent his entire life following his father traveling east and west. Compared with children of the same age, he is much more mature. His father has already told him that when he meets a stranger, to only say a third of the truth. Two years ago, he accidently revealed them, causing them experience an additional month of pursuit. After that month, he clearly understood this. Lowering his head, he said: “I think my name is Nian Bing. I don’t really remember anything else.”
ร่างกายของเหนี่ยนปิงกลายเป็นแข็งทื่อ.แม้ว่าเขาจะมีอายุเพียงสิบปี.เขาได้ใช้ชีวิตของเขาที่มีติดตามท่านพ่อของเขาไปทั้งทิศตะวันออกและตะวันตก.เปรียบกับเด็กรุ่นราวคราวเดียวกันแล้ว.เขาดูเป็นผู้ใหญ่กว่ามาก.ท่านพ่อของเขาได้บอกกล่าวกับเขามาโดยตลอดเมื่อต้องพบกับคนแปลกหน้า,ควรที่จะกล่าวความจริงหนึ่งในสาม.สองปีที่ผ่านมานั้น,เขาเผยความจริงออกมาโดยไม่ตั้งใจ,เป็นเหตุให้พวกเขาต้องประสบกับการไล่หลายหลายเดือนเลย,หลังจากนั้นเกือบเดือน,เขาก็เข้าใจอย่างแจ่มแจ้ง,เขาลดหัวของเขาลง,พลางกล่าวว่า"ข้าคิดว่าข้าชื่อเหนี่ยนปิง,เรื่องอื่นๆข้าจำไม่ได้จริงๆ."

Nian Bing was only ten years old, but in front of this old Zha Ji, how could these words possibly be convincing? However, Zha Ji didn’t ask about it. Instead, he said with a faint smile: “My name is Zha Ji, you can call me Grandpa Zha. You said you’ve already forgotten everything. Then do you have a place to go to?”
เหนี่ยนปิงมีอายุแค่เพียงสิบปี,ทว่าชายแก่ซาไจ๋ที่อยู่ตรงหน้าเขานั้น,เป็นไปได้ที่จะเชื่อเขาได้อย่างไร?อย่างไรก็ตาม,ซาไจ๋ก็หาได้ถามอะรอีก.เขากับส่งยิ้มออกมาแทน,"ข้ามีนามว่า ซาไจ๋,เจ้าสามารถเรียกข้าว่าปู่ซา.เจ้าบอกว่าเจ้าได้ลืมทุกสิ่งทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว,เช่นนั้นเจ้าก็ไม่มีสถานที่ไปใช่ใหม?"

With great difficulty, Nian Bing resisted letting his tears flow. He shook his head. “I don’t know where I should go.”
กับความอัดอั้นยากจะอธิบาย,เหนี่ยนปิงขัดขืนที่จะปล่อยน้ำตาไหลออกมา.เขาส่ายหัวไปมา."ข้าไม่รู้ว่าข้าควรจะไปที่ไหน."


After seeing Nian Bing’s sorrowful appearance, Zha Ji’s heart couldn’t endure it. “Forget about it. Child, I know you have a within your heart that you don’t wish to speak of it. Grandpa won’t force you. If you wish, then you can stay here for the time being. In any case, this peach blossom forest only has one resident.”
หลังจากที่เฝ้ามองท่าทางเสียใจของเหนี่ยนปิงแล้ว,หัวใจของซาไจ๋แทบจะไม่สามารถทนได้."ลืมเรื่องดังกล่าวซะ,ข้ารู้ว่าเจ้านั้นมีเรื่องอยู่ภายในหัวใจซึ่งเจ้ายังไม่ต้องการที่จะพูดถึง,ตาคนนี้จะไม่บังคับเจ้า.ถ้าเจ้าต้องการล่ะก็,เช่นนั้นเจ้าก็อยู่ที่นี่ตามที่เจ้าต้องการได้.ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม,ดงดอกพีซที่เบ่งบานนี้ก็เป็นที่พักอาศัยอยู่แล้ว."


Nian Bing suddenly opened his large eyes and firmly said: “No. Thank you Grandpa Zha, but I must leave. You have already saved me. I can’t involve you.””
ทันใดนั้นเหนี่ยนปิงก็เปิดตาของเขากว้างและกล่าวอย่างมันคง,"ไม่ได้,ขอบคุณท่านตาซา,แต่ข้าจะต้องไป,ท่านได้ช่วยชีวิตของข้าแล้ว.ข้าไม่สามารถรบกวนท่านได้."


Zha Ji wrinkled his eyebrows. “By saying such, there are people aiming for your life. What kind of cruel men are they? They won’t even let a child as small as you get away. During your sleep, you unceasingly shout for you father and mother. Don’t tell me…. Your parents have already run into misfortune?”
ซาไจ๋ขมวดคิ้วของเขา."พูดอะไรเช่นนั้น,มีคนคอยจ้องเอาชีวิตเจ้าอยู่.พวกเขาเป็นคนโหดร้ายแบบใดกัน?พวกเขาไม่แม้แต่จะปล่อยให้เด็กเล็กๆเช่นเจ้าหนีได้,ระหว่างที่เจ้าหลับนั้น,เจ้าได้ตะโกนท่านพ่อและท่านแม่ของเจ้าไม่หยุด.อย่าบอกนะว่า...พ่อแม่ของเจ้าได้ประสบกับโชคร้ายเรียบร้อยแล้ว?"


No longer able to hold back his tears, Nian Bing bitterly cried, flowing down his face. Zha Ji quickly embraced him to his chest and consoled him. “It’s fine now. Everything has already past. You must be frightened. This place of mine is a well-kept secret, it is a so-called forbidden area. Normal people can’t come here. First you should calm down, At least wait until your body has recovered before you think about departing. Go back to sleep. At night, Grandpa will give you something good to eat.” Pacified by Zha Ji, Nian Bing entered the land of dreams once more.
น้ำตาของเขาไม่สามารถทนได้อีกต่อไป,เหนี่ยนปิงร้องออกมาอย่างขมขื่น,ไหลรินอาบลงมาบนใบหน้า.ซาไจ๋ได้นำเขาเข้ามากอดทันทีและปลอบใจเขา."ดีแล้วตอนนี้,ทุกๆอย่างได้ผ่านไปเรียบร้อยแล้ว.เจ้าจะต้องไม่ตื่นตระหนก.สถานที่แห่งนี้เป็นของข้า,สามารถเก็บความลับได้เป็นอย่างดี,มันถูกเรียกว่าดินแดนต้องห้าม.คนธรรมดาไม่สามารถเข้ามาได้.อย่างแรกเจ้าควรจะใจเย็นลงก่อน,อย่างน้อยก็รอจนกว่าร่างกายของเจ้าจะหายดีก่อนที่จะคิดเรื่องที่จะจากไป.กลับไปแล้วนอนซะ.คืนนี้,ตาจะทำอะไรอร่อยให้เจ้าทาน."ซาไจ๋ทำให้เขาสงบ,เหนี่ยนปิงเข้าไปยังดินแดนแห่งความฝันอีกครั้ง.


When the ten year old Nian Bing woke from his dream once more, he state of mind was already completely stable. Originally sunshine had entered from outside the window, but it was already dark. The birds had also returned to their nests to rest, and his surroundings have become quiet.
เมื่อเด็กน้อยอายุสิบปีเหนี่ยนปิงตื่นจากฝันอีกครั้ง,จิตใจของเขานั้นกลับมาเป็นปกติเรียบร้อยแล้ว,ในตอนแรกแสงตะวันได้สอดส่องเข้ามาจากหน้าต่าง,แต่ตอนนี้ได้กลายเป็นความมืดเรียบร้อยแล้ว.เหล่านกต่างก็กลับเขารังของพวกมัน,บริเวณรอบๆนี้มีแต่ความเงียบสงบ.


Sitting up from the bed, Nian Bing discovered that he was wearing a set of loose, rough, plain clothing, clearly belonging to Zha Ji. He moved his body for a bit, it seemed he was no longer very tired. He quietly opened the door and walked softly outside. His surroundings were pitch black, it was impossible to clearly see the environment around him. Night’s fog filled the air, producing a bit of a chill. He unconsciously tightened his clothes. He then walked over to the illuminated room on the side. His foot had unintentionally hit something and made a sound.
ด้วยการลุกขึ้นนั่งอยู่บนเตียง,เหนี่ยนปิงพบว่าเขานั้นสวมชุดเสื้อผ้าที่หลวมโคร่ง,หยาบ,เป็นชุดง่ายๆ,แน่นอนว่าเป็นของซาไจ๋.เขาขยับร่างกายของเขาช้าๆ,ดูเหมือนว่าเขาจะไม่เหนื่อยล้าอีกต่อไปแล้ว,เขาค่อยๆเปิดประตูออกช้าๆและเดินออกไปข้างนอกเบาๆ.บริเวณรอบๆตัวเขานั้นมีแต่ความมืดมิด,แทบจะไม่สามารถมองเห็นอะไรเลย.บรรยากาศรอบตัวเขาก็เต็มไปด้วยหมอกหนาในอากาศ,ทำให้รุ้สึกเหน็บหนาวเล็กน้อย.เขากำชุดที่สวมอยู่แน่นโดยไม่ได้ตั้งใจ.เขาเดินไปยังห้องข้างๆที่มีแสงสว่าง.เท้าของเขาเข้าไปชนอะไรบางอย่างโดยไม่ได้ตั้งใจเกิดเสียงดังออกมา.


“Nian Bing? Come in.” Zha Ji’s voice came from the room.
"เหนี่ยนปิงรึ?เข้ามาสิ."เสียงของซาไจ๋ดังมาจากข้างในห้อง.

Nian Bing pushed the door and entered. It was simple room slightly larger than his. Looking at the bright lamp, he saw that Zha Ji had a book in his hand. When Zha Ji saw Nian Bing come in, he put his book to the side and said with a smile, “Let’s go, Grandpa will bring you to the kitchen. Everything is already prepared. Only have to warm it up.”
เหนี่ยนปิงผลักประตูและเข้ามา.เป็นห้องธรรมดาใหญ่กว่าเล็กน้อยกว่าห้องของเขา.มองไปที่ตะเกียงทีส่องสว่างนั่น,เขาเห็นซาไจ๋ถือหนังสืออยู่ในมือ.เมื่อซาไจ๋เห็นเหนี่ยนปิงเข้ามา,เขาก็วางหนังสือนั่นไว้ข้างๆด้วยรอยยิ้ม,"ไปกัน,ตาจะพาเจ้าไปยังห้องครัว,ทุกๆอย่างได้เตรียมพร้อมแล้ว,เหลือแค่เพียงทำให้ร้อนเท่านั้น."


At this moment, Nian Bing discovered that Zha Ji had an extremely tall body, but his back was somewhat hunched. Holding Nian Bing’s narrow shoulder, Zha Ji led him to out of the room and said while walking, “In this small courtyard of mine, I was the only one that lived here. Now that you are here to keep me company, I am less lonesome.  Come, see what delicious food Grandpa prepared for you.”
ในชั่วขณะนั้น,เหนี่ยนปิงได้พบว่าซาไจ๋เป็นคนที่สูงเป็นอย่างมาก,แต่หลังของเขาค่อนข้างที่จะโก่ง,ไหล่ของเหนี่ยนปิงเลยดูแคบ,ซาไจ๋ได้นำเขาออกไปจากห้องและพูดขณะเดินไป,"ในสนามเล็กๆของข้านี้,ข้าอาศัยอยู่ที่นี่คนเดียว,ตอนนี้ก็มีเจ้าอยู่เป็นเพื่อนของข้า,ข้าจะได้รู้สึกเหงาน้อยลง,มาสิ,มาดูอาหารอันอร่อยที่ตาได้เตรียมไว้ให้กับเจ้า."


[TL Note: Think of a Chinese courtyard style house like this, but much smaller. ]
[หมายเหตุ,เนื่องจากลานบ้านแบบจีนเหมือนกับบ้านที่พักแต่มีขนาดเล็กกว่า.]


The kitchen is five meters to the side of the two bedrooms. It was an isolated room. When Nian Bing followed Zha Ji there, courtyardhe was surprised to discover that the kitchen was larger than the two bedrooms combined.
ห้องครัวแห่งนี้มีขนาดห้าเมตรอยู่ตรงริมของห้องนอนทั้งสองห้อง,มันแยกออกมาเป็นห้องหนึ่ง,เมื่อเหนี่ยนปิงตามซาไจ๋มาที่นี่,เขาต้องประหลาดใจที่พบว่าห้องครัวนี้ใหญ่กว่าเป็นสองเท่าของห้องนอนรวมกันซะอีก.

Zha Ji lit an oil lamp. The long table to the side had many dishes covered by a wooden lid. The wood covers were weaved from rattan. You could clearly see the green vegetables on top of the plates through the small gaps.
ซาไจ๋จุดตะเกียงน้ำมัน,โต๊ะยาวที่อยู่ด้านข้างมีจานตั้งอยู่หลายจานที่คลุมด้วยฝาครอบที่เป็นไม้.ไม้ที่เป็นฝาปิดนั้นทอมาจากหวาย,สามารถที่จะมองได้อย่างชัดถึงผักสีเขียวบนจานผ่านรูขนาดเล็ก.


Zha Ji lifted the covers, revealing four plates of green vegetables. The four dishes’ appearances were all distinct. It looked as if they were created with a simple cooking technique. Zha Ji walked to the stove’s side and stopped, striking the flint. With his trembling hands, he tried to start a fire with uneven pieces of firewood. “I already finished the dishes a while ago. Unfortunately, it’s gone cold. Lets warm it up. Although it’s flavor lessened, it shouldn’t be too much worse.”
ซาไจ๋ยกฝาครอบออก,เผยให้เห็นจานผักสีเขียว,จานทั้งสี่นั้นดูแล้วแปลกหูแปลกตายิ่งนัก,มองดูราวกับว่าถูกสร้างขึ้นมาจากเทคนิคปรุงเรียบๆ.ซาไจ๋เดินไปยังเตาผิงที่อยู่ด้านข้างและหยุดที่ตรงนั้น.ตีกระแทกหินจุดไฟ.ด้วยมือที่สั่นเทา,เขาพยายามที่จะติดไฟไปยังฟืนหลายอันที่วางระเกะระกะ."ข้าควรจะทำอาหารเสร็จไปนานแล้ว.โชคไม่ดีเลย,มันช่างหนาวเย็นนัก.ที่จะติดไฟ.แม้ว่ารสชาติจะด้อยลง,ก็ไม่ควรจะแย่เท่าใดนัก."


Nian Bing surprisingly discovered that Zha Ji’s hands continuously trembled. Although the flint had sparked, because of Zha Ji’s exceptionally unsteady hands, it was difficult to light the firewood.  Nian Bing cutely hurried over, and said, “Grandpa, let me help you.”
เหนี่ยนปิงประหลาดใจที่พบว่ามือของซาไจ๋นั้นสั่นอย่างต่อเนื่องไม่หยุด.แม้ว่าหินจุดไฟจะเกิดประกายไฟ,เพราะว่ามือที่ไม่มั่นคงเป็นอย่างมาก,จึงยากที่จะทำให้เกิดไฟที่ฟืนได้.ด้วยความเฉลี่ยวฉลาดของเหนียงปิงจึงเร่งรีบเข้าไปและกล่าวว่า,"ท่านตา,ให้ข้าช่วยท่านนะ."


Zha Ji sighed, wearing a sad expression on his face, and handed the flint to Nian Bing. “I’m old, truly old. I should’ve used the oil lamp to light it. Who would’ve thought that man once known as the Demon Chef currently couldn’t even light a fire. Everything has already become the past.”
ซาไจ๋ทอดถอนใจ,ปรากฏท่าทางเศร้าเสียใจบนใบหน้า,และยื่นหินจุดไฟมาให้เหนียนปิง."ข้าแก่แล้ว,แก่แล้วจริงๆ.ข้าควรที่จะใช้น้ำมันตะเกียงจุดไฟ.ใครจะคิดเล่าว่าครั้งหนึ่งชายที่เคยถูกเรียกว่าพ่อครัวอสูร,ในตอนนี้จะทำไม่ได้แม้แต่จุดไฟ.ทุกๆอย่างคงกลายเป็นอดีตไปแล้วสินะ."


Nian Bing didn’t take the flint. Neither did he pay attention to Zha Ji’s words. He completely focused his spirit and softly said, “Passionate flame elements, I request of you, condense into a blazing radiance, bring warmth to this world.” His voice wasn’t smooth, but let out an unusual tone, a resonating tone. His small hands extended toward to stove, and a small red flame rose. Although the flame wasn’t especially bright, it caught onto the stove’s firewood. Once it had ignited, Nian Bing stood up.
เหนี่ยนปิงไม่ได้รับหินจุดไฟมา,ไม่แม้แต่ให้ความสนใจกับคำพูดของซาไจ๋.เขามุ่งสมาธิไปยังจิตวิญญาณและกล่าวออกมาเบาๆ,"ธาตุแห่งเปลวเพลิงที่น่าหลงไหล,ข้าใคร่ขอเจ้า,รวมตัวเป็นแสงสว่างที่โชติช่วง,นำความอบอุ่นมาสู่โลกนี้."ด้วยเสียงของเขาที่ไม่ราบเรียบนัก,แต่ปล่อยออกมาด้วยโทนเสียงที่ไม่ธรรมดา,โทนเสียงที่ก้องกังวาน,มือเล็กๆของเขาได้ยืนไปยังเตา,และปล่อยเปลวเพลิงสีแดงออกมา.แม้ว่าเปลวเพลิงนั้นจะไม่สว่างเป็นพิเศษนัก,กลับสามารถที่จะจุดฟืนในเตาได้,เมื่อเขาได้จุดไฟแล้ว,เหนี่ยนปิงก็ลุกขึ้น.


Dumbstruck, Zha Ji looked at Nian Bing and murmured, “Magic, this is fire magic. Great Gods! Could it be you have intentionally delivered this child to my side? Thank you! Thank you! At last my wish is fulfilled, this is too great!” He cheered without rhyme or reason, and couldn’t help but look at Nian Bing a bit dazed. At this moment, it seemed as if Zha Ji’s back was no longer humped, his body stood straight and tall. He excitedly cheered toward the ceiling.
เหวอ,ซาไจ๋จ้องมองไปที่เหนี่ยนปิงและพึมพำไปมา,"เวทย์มนต์,นี่มันเวทย์เปลวเพลิง,บรมเทพ!เป็นไปได้ว่าท่านตั้งใจส่งเด็กคนนี้มาช่วยข้าอย่างนั้นรึ?ขอบคุณ!ขอบคุณ!ความปรารถนาอย่างสุดท้ายของข้าจะถูกเติมเต็มแล้ว,นี่มันช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก!"เขาชื่นชมยินดีโดยไร้วี่แววและเหตุผล,และแทบจะอดไม่ได้ที่จะจ้องมองมายังเหนี่ยนปิงเล็กน้อย,ชั่วขณะนั้น,ดูราวกับว่าหลังของซาไจ๋จะไม่ได้โก่งอีกต่อไปแล้ว,ร่างกายของเขายืดตรงและสูงขึ้น.เขาตื่นเต้นยินดีขึ้นไปจนถึงเพดาน.

“Grandpa, Grandpa Zha, what caused you to become like this?”
"ท่านตา,ท่านตาซา,เหตุใดท่านจึงกลายเป็นเช่นนี้ล่ะ?"

Zha Ji returned from above, grabbing Nian Bing’s shoulders with his hands, and excitedly said, “Child, you are a mage, right? Quickly tell Grandpa that you are a fire mage.”
ซาไจ๋ก้มลงมา,จับไปที่ไหล่ของเหนี่ยนปิงด้วยแขนของเขาและกล่าวอย่างตื่นเต้น,"เด็กน้อย,เจ้าเป็นนักเวทย์,ใช่ใหม?บอกตาคนนี้เร็วว่าเจ้าเป็นนักเวทย์ธาตุไฟ."

Nian Bing’s body shook. He had just realized he had revealed that he was capable of magic on a whim. He shook his head with much force, “No, I’m not. I.. I’m not.”
ร่างของเหนี่ยนปิงส่ายไปมา.เขาเพิ่งจะตระหนักได้ว่าเขานั้นเปิดเผยว่ามีความสามารถใช้เวทมนต์ตามอำเภอใจ.เขาส่ายหัวไปมาอย่างรุนแรง,"ไม่,ข้าไม่.ข้า..ข้าไม่ใช่."


“No, you are.” Zha Ji said verifying, “Child, be at ease, grandpa has not a bit of malice toward you. I am just extremely happy. You are so young but you are unexpectedly already a mage. This is a gift granted to me from the Heavens.”
"ไม่,เจ้าเป็น."ซาไจ๋กล่าวยืนยัน,"เด็กน้อย,วางใจได้,ตาคนนี้ไม่ได้คิดร้ายต่อเจ้าแม้แต่น้อย.ข้าเพียงแค่มีความสุขที่สุด,เจ้ายังคงเด็กมากนักแต่เจ้ากลับกลายเป็นนักเวทย์อย่างคาดไม่ถึงแล้ว.นี่เป็นของขวัญชิ้นใหญ่สำหรับข้าที่ประทานมาจากสวรรค์."

Nian Bing seemed to have recalled what happened at the Ice God’s Pagoda, and emotionally shouted,” No, I’m not. I’m not.”
เหนี่ยนปิงดูเหมือนว่าจะนึกได้ถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่ป้อมปราการเทพเหมันต์,และเป็นอารมณ์ที่เขาได้ตะโกนออกไป,"ไม่,ข้าไม่.ข้าไม่ใช่."

Zha Ji realized at this moment, the somewhat rehabilitated Nian Bing had been upset by him, to a point he was somewhat unable to bear and hurriedly said, “Child, listen to me speak. First let me finish. Look at my hands.” He let go of Nian Bing, turning his hands over and showing his wrists.
ซาไจ๋ตระหนักได้ชั่วขณะ,เหนี่ยนปิงได้นึกอะไรได้บางอย่างที่ทำให้เขานั้นเศร้าใจ,ณ จุดนี้เขาคิดว่าคงไม่สามารถปิดบังแล้วและกล่าวอย่างรีบเร่ง,"เด็กน้อย,ฟังที่ข้าพูดนะ,อย่างแรกฟังข้าให้จบ.มองที่แขนของข้า."เขาได้ได้ปล่อยเหนี่ยนปิง,แล้วยืนแขนออกไปและเผยให้เห็นข้อมือของเขา.


Nian Bing had understood Zha Ji’s words and unconsciously looked at Zha Ji’s wrists. “Ah…..” On Zha Ji’s wrists resided a scar on top of his wrinkly veins. A deep scar about a centimeter thick. Although the cut had healed long ago, the scar is an existence that shocks the eye and astonishes the heart. The cut had left a sunken depression, leaving a dark purple. It appeared extremely frightening.

เหนี่ยนปิงเข้าใจคำพูดของซาไจ๋และมองไปยังข้อมือของซาไจ๋โดยไม่ตั้งใจ."อา..."บนข้อมือของซาไจ๋นั้นมีรอยแผลเป็นปรากฏบนรอยเหี่ยวย่นของเส้นเลือด.เป็นรอยแผลเป็นที่ลึกหนาเป็นเซนติเมตร,แม้ว่ารอยตัดนั่นจะได้รับการรักษามานานแล้ว.ด้วยแผลที่มีอยู่ช่างน่าตกใจในดวงตาและน่าประหลาดใจมาก.รอยตัดลึกอันหดหู่ที่ปล่อยไว้นั่น,เหลือไว้เป็นสีม่วงคล้ำ.ปรากฏอย่างน่าสะพรึงกลัวเป็นอย่างมาก.


ที่มาจาก http://www.novelupdates.com/series/magic-chef-of-ice-and-fire/

#นิยาย พ่อครัวจอมเวทย์#Magic Chef of Ice and Fire#นิยายแปลไทย
Author(s)



ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น