วันจันทร์ที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559

Magic Chef of Ice and Fire novel Chapter 1.2 – Hunt of the Ice and Snow Worshipper

Magic Chef of Ice and Fire novel Chapter 1.2 – Hunt of the Ice and Snow Worshipper

นิยาย พ่อครัวจอมเวทย์ ตอนที่ 1-2 การไล่ล่าของสงฆ์หิมะเหมันต์


บทที่ 1-2 การไล่ล่าของสงฆ์หิมะเหมันต์


MCIF Chapter 1.2


Nian Bing slowly stood up. Though young, a severe coldness was contained within his eyes. A deep hatred ignited within his heart. “The Ice God’s Pagoda’s honor? Father was right. Though the Ice God’s Pagoda may appear righteous from the outside, they are nothing but trash. They want to get back the Ice and Snow Goddess’s Stone? Dream on. Even if I die I still wouldn’t give it to you.This is the last thing my mom gave me. You can all go to hell!” Without warning, two fists simultaneously flourished out, left red, right blue. These two rays of light, each with a distinct atmosphere, approached the three hooded Ice and Snow Priests. There were indeed fireball and waterball, two rank one spells, possible to cast without chanting an incantation. Ice and fire appeared simultaneously, a feat even Nian Bing himself didn’t think possible.
เหนี่ยนปิงค่อยๆลุกขึ้นช้าๆ.แม้ว่าเขาจะยังเด็ก,ความเย็นชาอย่างรุนแรงก็ปรากฏอยู่ภายในดวงตาของเขา,ความเกลียดชังสุดลึกได้ถูกจุดขึ้นภายในหัวใจของเขา."เกียรติยศป้อมปราการเทพเหมันต์อย่างงั้นรึ?ท่านพ่อกล่าวถูกแล้ว.ป้อมปราการเทพเหมันต์ดูมีคุณธรรมแต่ภายนอกเท่านั้น,พวกเจ้าไม่มีอะไรเลยเป็นเพียงขยะ,พวกเจ้าต้องการศิลาเทพธิดาหิมะเหมันต์รึ?ฝันไปเถอะ,ถึงแม้ข้าตายข้ายังไม่ยอมยกให้พวกเจ้าเลย.นี่เป็นสิ่งสุดท้ายที่ท่านแม่มอบให้กับข้า,พวกเจ้าทั้งหมดไปลงนรกเลย!"ไร้ซึ่งสัญญาณเตือน,หมัดทั้งสองข้างถูกระตุ้น,กวัดแกว่งไปมา,ข้างซ้ายสีแดง,ข้างขวาสีน้ำเงิน.เหล่าแสงทั้งสอง,แต่ละข้างเป็นอากาศธาตุที่ไม่เคยเห็น,พุ่งเข้ามาใกล้นักบวชหิมะเหมันต์ที่สวมฮูดทั้งสาม.มีจริงๆซินะบอลเพลิงและบอลวารี,สองประเภทในเวทย์เดียว,เป็นไปได้ที่ปล่อยออกมาโดยไร้ซึ่งคาถาในการร่าย,น้ำแข็งและไฟถูกใช้ในเวลาเดียวกัน,ด้วยความสามารถที่เกิดขึ้นแม้แต่เหนี่ยนปิงเขาเองยังไม่คิดว่าเป็นไปได้.


The light within Ice and Snow Worshiper’s eyes flashed and quickly chanted simple phrases, a gentle formless wall of watered emerged. The fire and water collided becoming mist. Suddenly he thought to himself, No good. I have to think of another plan, but there isn’t enough time.
ด้วยแสงดังกล่าวนั้นภายในดวงตาของสงฆ์สาวกหิมะเหมันต์เปล่งประกายและร่ายคาถาธรรมดาหนึ่งบทขึ้น,กำแพงวารีที่นุ่มนวลก็รวมตัวกันขึ้น.เปลวไฟและน้ำปะทะกันจนกลายเป็นหมอกควัน.ทันใดนั้นด้วยความคิดของตัวเขาเอง,ไม่ดีแน่,ข้าต้องคิดอีกแผนแล้ว,แต่ไม่มีเวลาพอแล้ว.




The young body fell from the summit. At the time he jumped from the precipice,  there wasn’t any hesitation, but only a splash. The silhouette did not appear to enter the river, only the faint ripples from the splash. Nian Bing’s words still echoed within the three ice and snow priests’ ears. They finally understood the meaning of the words that even dead he wouldn’t hand over the Ice and Snow Goddess’s Stone.
ร่างของเด็กชายตกลงมาจากยอดภูเขา,ในเวลานั้นเขากระโดดจากยอดเขา,ไม่มีความลังเลใดๆ,มีเพียงแค่น้ำที่สาดกระเซ็น.เงาแผ่นหลังลิบๆไม่ปรากฏให้เห็นบนสายน้ำ,มีเพียงระลอกคลื่นที่เกิดการจากการกระโดดน้ำ,คำพูดของเหนี่ยนปิงยังคงดังก้องอยู่ในหูของนักบวชหิมะเหมันต์.ในที่สุดพวกเขาก็เข้าใจในความหมายของคำพูดที่ว่าแม้แต่ความตายของเขาไม่มีวันที่จะยื่นศิลาธิดาเทพเหมันต์ออกมาให้.




The Ice and Snow Worshiper stepped forward to the edge of the precipice, with a soft sigh said, “What an unyielding child.”
สงฆ์สาวกหิมะเหมันต์ก้าวไปข้างหน้ายังขอบของหน้าผา,กล่าวออกมาพลางถอนหายใจ,"เจ้าเด็กหัวแข็ง."


“Great Ice and Snow Worshiper, how could this happen? He was only that old. How could he use two types of magic?” The left Ice and Snow Priest looked below at the rapid river water with awe.
"ท่านบรมสงฆ์หิมะเหมันต์,ทำไมถึงเกิดเหตุการณ์อย่างนั้น?เขาเป็นเพียงคนเดียวตั้งแต่โบราณมา,ทำไมเขาถึงสามารถใช้เวทย์ทั้งสองแบบนั่นได้ล่ะ?"


Ice and Snow Worshiper indifferently said, “That was not because of impressive magic power, but rather because he possessed Ice Master’s Ice and Snow Goddess’s Stone. Furthermore it had been merged with the Heavenly Flame God’s stone. Although he still was unable to use those two divine treasures to its fullest potential, to be able to cast simple elementary spells, just this is not worthy of awe. However, ice and fire in harmony…  how he is able to use both elementary fire and ice magic simultaneously without conflict, even this escapes me. It seems that child possessed extremely great talent.”
สงฆ์หิมะเหมันต์กล่าวอย่างขอไปที,"นั่นไม่ไช่เพราะอำนาจของพลังเวทย์,ทว่าดูเหมือนจะเป็นเพราะว่าเขาครอบครองน้ำแข็งแห่งการควบคุมจากศิลาเทพธิดาหิมะ.นอกจากนี้มันยังรวมเข้าตัวกับศิลาเทพเพลิงสวรรค์.แม้ว่าเขายังไม่สามารถที่จะใช้สมบัติสวรรค์ทั้งสองอย่างนั้น ได้เต็มประสิทธิภาพ,ด้วยการปลดปล่อยคาถาธาตุธรรมดาออกมาได้.เพียงแค่นี้ไม่ได้มีคุณค่าให้หวาดหวั่น.อย่างไรก็ตาม,น้ำแข็งและเปลวเพลิงการที่ผสานกันได้,..เขาอาจสามารถใช้เวทย์ธาตุไฟและเวทย์ธาตุน้ำแข็งพร้อมๆกันโดยไร้ซึ่งการขัดแย้งกัน,แม้แต่ใช้มันในการหลบหนีจากข้าได้.ดูเหมือนว่าเจ้าเด็กนั่นก็มีพรสวรรค์ที่ยอดเยี่ยมเช่นกัน."


The priest on the right said loudly, “It is a pity that we don’t have enough magic power to freeze the rapid river. Otherwise we would surely be able to obtain these two precious stones. Great Ice and Snow Worshiper, What is to be done with our mission? First, it may be better off to search for his body.”
นักบวชที่อยู่ด้านขวาก็กล่าวออกมาเสียงดัง,"ช่างน่าเสียดายนักที่พวกเราไม่มีพลังเวทย์มนต์เพียงพอที่จะแช่แข็งแม่น้ำที่เชี่ยวกรากนี้.ไม่เช่นนั้นพวกเราคงได้รับศิลาที่ล้ำค่าสองก้อนนั่นอย่างแน่นอน.ท่านบรมสงฆ์หิมะเหมันต์จะทำอย่างไรกับภารกิจของเรา?อย่างแรก,แยกกันออกไปค้นหาร่างของเขาคงจะดีกว่า."


Ice and Snow Worshiper glance at him, the coldness in his eyes could make the whole priest’s body quiver, no longer does he dare say more.
สงฆ์หิมะเหมันต์ชำเลืองไปที่เขา,ความเย็นยะเยือกจากดวงตาของเขาส่งผลให้ร่างของนักบวชทั้งหมดถึงกับสั่นไหว,ไม่กล้าแม้แต่จะพูดมากอีกต่อไป.


“Remember, to practice magic you must first cultivate the mind. Without a tranquil mind, your magic ability will be unable to reach higher levels. I had failed this task and I will undertake all responsibility for this. Let us return. Oh Great Ice and Snow Goddess! Please grant me your wrath, deliver us to the lost, holy shore.” Not knowing how, an one meter magic staff had appeared in his hand. The staff’s body appeared to be a sparkling and translucent blue. He didn’t know how it was created. The staff’s head of eight claws collected magic power, like stars against the moon, massed about the eight spirit like fingers, grabbing onto a precious stone.
"จำให้ขึ้นใจ,การฝึกฝนเวทย์มนต์นั้นจะต้องเพราะเลี้ยงมันมันในจิตใจเป็นสิ่งแรก,ไร้ซึ่งความความสงบในจิตใจ,ความสามารถในเวทย์มนต์ของเจ้าจะไม่สามารถไปถึงระดับที่สูงขึ้นได้.ข้าได้ทำงานชิ้นนี้ล้มเหลวและข้าจะรับผิดชอบในสิ่งนี้ทั้งหมด,พวกเราจะกลับกัน,โอม,เทพธิดาหิมะเหมันต์ที่ยิ่งใหญ่!โปรดยินยอมยกความโกรธเคืองของท่าน,ปลดปล่อยพวกเราจากความพ่ายแพ้.หาดศักดิ์สิทธิ."ไม่มีใครรู้ถึงสิ่งดังกล่าว,คฑาขนาดหนึ่งเมตรได้ปรากฏขึ้นที่มือของเขา,ด้วยลักษณะของมันแล้วดูเหมือนจะมีประกายสีฟ้าและโปล่งแสงสีน้ำเงิน.ไม่รู้เลยว่าสร้างมันขึ้นมาได้อย่างไร,บนยอดของคฑานั้นมีกรงเล็บแปดอันที่คอยรวบรวมพลังเวทย์มนต์เหมือนดั่งดวงดาวที่ติดอยู่กับดวงจันทรา,มีก้อนของจิตวิญญาณทั้งแปดขนาดเท่าหัวแม่มือ,ถูกยึดอยู่เป็นศิลาล้ำค่า.

The magic staff slowly levitated off the ground, the ice element in the air gradually grew berserk and the sky had also begun to darken. What is the Ice and Snow Goddess’s Wrath? It is storm of ice and snow.
คฑาเวทต์มนต์ค่อยๆลอยขึ้นมาจากบนพื้น,ธาตุน้ำแข็งที่อยู่ในอากาศค่อยๆคลุ้มคลั่ง,และท้องฟ้าเองเริ่มกลายเป็นมืดครึ้ม.นี่คือความโกรธเกรี้ยวของเทพหิมะเหมันต์รึ?นี่คือพายุหิมะเหมันต์.
Ice and Snow Tempest. A rank six large scale ice spell, possessing  an average attack power but encompasses an extremely wide area.
ลมพายุเหมันต์.นี่เป็นคาถาน้ำแข็งความรุนแรงระดับหก,มีพลังโจมตีปานกลางแต่ล้อมรอบบริเวณพื้นที่ระยะกว้างเป็นอย่างมาก.


Snowflakes fell from the sky, causing the atmosphere’s temperature to rapidly decline. This is the Ice and Snow Priests’ favorite environment, a dusky sky with devastatingly icy winds. The Ice and Snow Worshiper pointed his staff forward, “Forward.”
เกล็ดหิมะร่วงหล่นมาจากบนท้องฟ้า,ส่งผลให้อุณหภูมิมิของบรรยากาศลดลงอย่างรวดเร็ว,นี่เป็นหิมะเหมันต์ภูมิอากาศที่เหมาะสมของนักบวร,ท้องฟ้าที่มืดครึ้มจากพลังทำลายของวายุน้ำแข็ง,สงฆ์หิมะเหมันต์ได้ชี้คฑาไปข้างหน้า.,"ไป."

The two Ice and Snow Priests replied together at once. Their bodies enveloped with a faint blue radiance, and they took to the sky like a snowflake fluttering in the wind, floating towards the Ice God’s pagoda. The Ice and Snow Tempest best suited the Ice and Snow Priests’ short distance flights. Although they could not sustain flight like a wind mage, their short distance speed could slightly exceed that of wind mages.
นักบวชหิมะเหมันต์อีกสองคนก็มารวมตัวที่เดียวกันด้วย.ร่างของพวกเขาถูกปกคลุมไปด้วยรัศมีแสงสีฟ้า,และพวกเขาก็ถูกนำไปบนท้องฟ้าเหมือนกับการสะบัดปีกของเกร็ดน้ำแข็งไปบนสายลม,เหอะเหินไปยังป้อมปราการหิมะเหมันต์.ลมพายุเหมันต์.เหมาะดีเยี่ยมสำหรับนักบวชหิมะเหมันต์สำหรับการเหอะเหินไปยังระยะทางสั้นๆ.แม้ว่าพวกเขาจะไมสามารถที่จะได้รับอำนาจมากมายในการบินเหมือนดั่งนักเวทย์วายุ,ความเร็วในระยะทางสั้นๆของพวกเขาอาจจะมีเกินกว่านักเวทย์วายุอยู่เล็กน้อย.

His companions gone, the Ice and Snow Worshiper cast one last icy gaze at the expansive Azure River and lightly sighed, “Everything happens because the Heavens will it. Ice Master, I will act on your behalf, but only this far.” Because of his level of magic, when Nian Bing had escaped, he could have killed him.  However, the virtuous thoughts that resided in his heart did not allow him to do so, giving the pitiful, orphaned child one last final opportunity at life.
เหล่าสหายของเขาได้จากไปแล้ว,สงฆ์หิมะเหมันต์ร่ายคาถาครั้งสุดท้ายจ้องมองไปยังแม้น้ำสีฟ้าที่กว้างใหญ่และถอนหายใจเบาๆ,"ทุกๆสิ่งที่เกิดขึ้นเพราะสวรรค์กำหนด,ท่านจ้าวเหมันต์,ข้าจะทำตามประสงค์ของท่าน,แต่คงทำได้เพียงแค่นี้ ",เพราะว่าระดับเวทย์มนต์ของเขา,แม้เหนี่ยนปิงหลบหนีได้,เขาก็สามารถที่จะสังหารเขา.ทว่า,ด้วยความคิดอันเที่ยงธรรมได้เกิดขึ้นภายในใจไม่ยินยอมให้เขาทำอย่างนั้น,เกิดความเห็นอกเห็นใจ,เด็กน้อยผู้กำพร้าควรจะได้รับโอกาสสุดท้ายในชีวิต.

……

Zha Ji walked from the peach blossom forest to the Azure River’s bank, and took a glance at the fishing net in his hands, talking to himself, “~Improve, Improve my livelihood, eat my leafy greens everyday, it is always delicious, the body is always lacking nourishment. I’ll catch a few black carps and nourish this old body~”
ซาไจ๋ได้เดินมาจากดงดอกพีซที่บานสะพรั่งไปยังชายฝั่งแม่น้ำสีฟ้า,และได้ชำเลืองมองไปยังตาข่ายจับปลาในมือของเขา,พลางคุยกับตัวเอง,"ประเทือง,พัฒนาคุณภาพชีวิตของตัวเอง,กินผักใบเขียวทุกๆวัน,มันช่างอร่อยยิ่งนัก,ร่างกายยังขาดการหล่อเลี้ยง,ข้าจะต้องจับปลาคาร์ปสีดำสักเล็กน้อยพร้อมบำรุงหล่อเลี้ยงร่างกายแก่ๆ"


A fresh, clean and somewhat damp air breathed through his nose, making him feel exceptionally refreshed. This year Zha Ji was already fifty seven years old and lived there for ten years. Regarding the surrounding environment, there was nothing he did not know.
อากาศที่สดใหม่,สะอาดและอากาศที่ค่อนข้างชื้นถูกสูดเข้าไปยังจมูกของเขา,ทำให้เขานั้นรู้สึกสดชื่นเป็นพิเศษ.ปีนี้ของซาไจ๋มีอายุห้าสิบเจ็ดปีและได้อาศัยที่แห่งนี้มาสิบปีแล้ว.ไม่ต้องบอกเลยว่าพื้นที่บริเวณรอบๆนี้,ไม่มีที่ไหนที่เขาไม่รู้.


His two hands shook and could barely grab fishing net firmly. He raised his arms and cast the fishing net, going out just a mere four to five meters. But with regards to the fish abundant Azure river, it is said that so long as one is patient, it is impossible to return empty handed. The fishing net was fastened to his side, including a fishing line that was tied to his wrist. Zha Ji sat down and rest against the large tree besides him. It was a blazing summer, cooling off in the shade of the tree was indeed the right choice.
มือทั้งสองข้างของเขาสั่นไปมาและแทบจะไม่สามารถจับตาข่ายจับปลาได้แน่นนัก.เขายกแขนของเขาขึ้นและปล่อยตาข่ายนั่นออกไป,ซึ่งถูกขวางออกไปเพียงแค่สี่ถึงห้าเมตรเท่านั้น.แต่ด้วยปลาที่มากมายในแม่น้ำสีฟ้า,บอกได้เลยว่าตราบเท่าที่มีความอดทน,เป็นไปไม่ได้เลยที่จะกลับมามือเปล่า.ตาข่ายดักปลาอีกฝั่งถูกยึดไว้กับเขา,เป็นเชือกเส้นหนึ่งที่ผูกติดไว้กับข้อมือของเขา.ซาไจ๋นั่งลงและพักเหนื่อยอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ข้างๆเขา.นี่เป็นแสงสว่างจากฤดูร้อน,การปัดเป่าความร้อนจากต้นไม้ใหญ่ถือว่าเป็นทางเลือกที่ถูกต้องแล้ว.


Just after he sat down, the fishing line attached to Zha Ji tugged unexpectedly ferociously. He opened his closed eyes and was flashed by the sun’s light. “My luck couldn’t possibly be this good. Ordinarily, only after waiting would you get a catch. My net’s ruined, this isn’t fish! Oh, my poor fishing net!” When his gaze fell upon the river, what he saw was actually a log. The log wasn’t very big, only about a meter long and about as thick as a man’s leg.  It was twisting his rather frail fishing net. Not needing to see, he already knew that this would be the last time he used this fishing net.
แค่เพียงเขานั่งลง,ตาข่ายดักปลาที่ติดกับแขนซาไจ๋ก็กระตุกอย่างรุนแรงจนคาดไม่ถึง,เขาเปิดตาของเขาขึ้นและประกายของแสงตะวันก็ผ่านเข้ามา."ปรกติโชคของข้าจะไม่ค่อยดีนี,ไม่เห็นต้องรอก็จับได้, ตะข่ายของข้าพังยับเลย,นี่มันไม่ใช่ปลานี่!โอ้ว,เจ้าตาข่ายเลว!"เมื่อเขาจ้องมองลงไปยังแม่น้ำ,สิ่งที่เขาเห็นกลับเป็นท่อนไม้จริงๆ,ท่อนไม้นั้นไม่ได้ใหญ่มากนัก,มีขนาดเพียงหนึ่งเมตรและความหนาเท่าๆกับขาคน,มันบิดม้วนเข้ากับตาข่ายดักปลา.ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเขาจะสามารถใช้มันได้เป็นครั้งสุดท้ายแล้ว.


However, Zha Ji hadn’t lamented over his pathetic luck but discovered that on the log were a pair of two slim arms… That’s a person. There’s a person in the river! Daring not to be negligent, he tied the fishing line to his leg and with large strides, walked away from the river. Relying on his leg’s strength, he finally brought the log with the person to shore.
อย่างไรก็ตาม,ซางไจ๋ไม่ได้คร่ำครวญกับโชคที่น่าสมเพชของเขานักทว่าเขาก็พบว่าบนท่อนซุงนั้นมีแขนเล็กๆคู่หนึ่งอยู่...นั่นมันคนนิ.มีคนอยู่ในแม่น้ำ!ใจถึงจนไม่อาจเพิกเฉยได้ซะแล้วซิ,เขาได้ผูกตาข่ายดักปลากับขาของเขาและสาวเท้ายาวๆไปยังแม่น้ำ,ด้วยความแข็งแกร่งของขาเขา,ในที่สุดก็นำท่อนซุงพร้อมด้วยคนดังกล่าวขึ้นฝั่งได้.




“No………..” Nian Bing suddenly sat up, gasping large mouthfuls of air. His eyes revealed an indefinitely bewildered expression.
"ไม่......"ทันใดนั้นเหนี่ยนปิงก็ลุกขึ้นนั่งพร้อมกับหอบหายใจเข้ามาในปาก,สายตาของเขาเผยออกมาให้เห็นท่าทางแห่งความสับสนงงงวย.

Bird’s chirp clearly transmitted to the center of his ear. Gentle rays of light shone on his body, producing a bit of heat. He vigorously shook his head. His mind calmed a bit. From the feeling of warmth from the sun, he knew that he still hadn’t died. His heartbeat gradually stabilized. He then looked around. Apparently he was in a small wooden room. His surroundings weren’t particularly decorative though the room had no lack of dust.  It was obvious that the room wasn’t regularly cleaned.
เสียงเพรียกพร้องของเหล่าวิหกดังเจื้อยแจ้วผ่านเข้ามายังโสตประสาทเขา.แสงแดดที่อบอุ่นส่องเข้ามาบนร่างของเขา,ทำให้หัวใจของเขาหวั่นไหวเล็กน้อย.เขาสั่นหัวของเขาอย่างจริงจัง,จิตใจของเขาสงบลงเล็กน้อย,จากความรู้สึกอบอุ่นของแสงดวงตะวัน.เขารับรู้ได้ว่าเขานั้นยังไม่ได้ตายไป.หัวใจของเขายังคงหายใจอยู่,จากนั้นเขาก็หันไปมองรอบๆ,เห็นได้ชัดว่าเขานั้นอยู่ในห้องเรือนไม้ขนาดเล็ก,การตกแต่งของห้องไม่ได้มีอะไรพิเศษแต่อย่างใด,ภายในห้องไม่ได้มีคราบฝุ่นมากนัก,เข้าใจได้ว่าห้องดังกล่าวนี้ไม่ได้ทำความสะอาดเป็นประจำเท่าใดนัก.


“You’re awake,” said an exhausted voice.  The wooden door, that the tooth aching voice came from,  opened and a person came in.
"เจ้าตื่นแล้วสินะ,"เสียงที่เหนื่อยล้ากล่าวออกมา,ประตูไม้นั่นส่งเสียงน่าขัดฟันออกมา,หลังจากที่ถูกเปิดและชายคนหนึ่งก็เข้ามา,


Nian Bing unconsciously cowered away, “Who, Who are you?”
เหนี่ยนปิงตั้งสติขับความกลัวออกไป,"ท่าน,ท่านเป็นใครกัน?"
“The person who saved your life.” Zha Ji walked to the side of the bed and took a seat, putting a bowl down at the edge of the table. With a smile he looked at Nian Bing and through to himself, a handsome child..
"เป็นชายคนหนึ่งที่ช่วยชีวิตเจ้าไว้."ซาไจ๋เดินไปนั่งอยู่ข้างเตียง,เขาวางชามอันหนึ่งลงที่ขอบของโต๊ะ.ด้วยรอยยิ้มเขามองไปที่เหนี่ยนปิงและคิดเกี่ยวกับตัวเขา,เป็นเด็กน้อยที่หล่อเหลาทีเดียว.

His brain recalled everything that had happened the past few days. Nian Bing’s body faintly jolted, unconsciously put his hand on his bosom. The solid objects were still there. That made him feel relieved. He probingly asked, “It was you, sir, that saved me?” On one hand talking, on the other sizing up the old man in front of him. He looked to be sixty years old, his black head hair graying. His wrinkles displaying many years of hardship. His face wearing an amiable smile. A very common appearance.
ภายในสมองของเขาได้เรียกทุกอย่างออกกลับมาหลายๆสิ่งที่เกิดขึ้นหลายวันที่ผ่านมา,ร่างกายของเหนี่ยนปิงนั้นสั่นเล็กน้อย.จิตสำนึกของเขาเริ่มที่จะผุดขึ้นมา.วัตถุของแข็งนี้ยังคงอยู่.นั่นจึงทำให้เขาเบาใจ.เขาถามเพื่อตรวจสอบ,"เป็นท่าน,ท่านสุภาพบุรุษ,ที่ช่วยชีวิตข้า?"พร้อมกับยื่นมือออกไปขณะกำลังพูด,เพื่อที่จะพยุงเขาขึ้นมาอยู่ต่อหน้าชายแก่ที่อยู่ต่อหน้าเขา.เขาจ้องมองไปยังชายที่มีอายุราวหกสิบปี,เขามีผมข้างหลังเป็นสีเทา,รอยเหี่ยวย่นของเขานั้นบ่งบอกว่าต้องพบกับความยากลำบากมาหลายปี.ใบหน้าของเขานั้นเปี่ยมไปด้วยร้อยยิ้ม.เหมือนกับท่าทางธรรมดาของบุคคลทั่วไป.


Naturally, Zha Ji said, “Oh course. Otherwise who else would it be? Your luck is pretty good. You were unexpectedly to be able to persist, holding onto a log. Do you know how much energy it costed me to pull you to shore? This old man was so tired, he could’ve died. Little guy, why don’t you eat something? That log of yours ran into my fishing net and ruined it. Right now, I can only give you vegetable congee.
ซาไจ๋กล่าวตามเรื่องตามราว,"โอ้วแน่นอน,ไม่เช่นนั้นจะเป็นใครล่ะ?โชคของเจ้ายังดีอยู่.คาดไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะรอดมาได้เพียงแค่จับท่อนซุงเอาไว้,เจ้ารู้ไหมว่าต้องใช้แรงเท่าไหร่ที่จะลากเจ้าเข้าฝั่งได้?ชายแก่คนนี้เหนื่อยยิ่งนัก,เขาจะต้องตายแน่ๆ.หนุ่มน้อย,ทำไมเจ้าไม่ทานอะไรบ้างล่ะ?เจ้าท่อนซุงที่เจ้าโดยสารมานั่นทำให้ตาข่ายดักปลาของข้าเสียหาย.ตอนนี้ข้าทำได้แค่ซุปผักสำหรับเจ้า."


Previously, he was frightened to the core. Nian Bing wasn’t aware of his body’s senses. Now that Zha Ji let him eat,  his stomach had already fastly attached to his back. [TL Note: Means he’s really hungry.] At that time he entered the Azure river, the pain from his body slapping the water’s surface had nearly knocked him unconscious. Rushing down the river for several hundred meters, he was miraculously able to latch onto a log. His strong desire to live had not allowed him to let go of the log. No doubt his luck was good, the Azure River is extremely wide with no protruding reefs but he happened to come across Zha Ji’s fishing net, saving him.
ก่อนหน้านี้,เขาได้ตื่นตระหนกกับเรื่องต่างๆอยู่.เหนี่ยนปิงไม่ได้ตระหนักถึงการรับรู้ร่างกายของเขาเลย.ตอนที่ซาไจ๋บอกให้เขากิน,ท้องของเขาถึงกลับรับรู้ว่าได้อดอาหารมา.(หมายความว่าเขาหิวจริงๆ)ในช่วงเวลาที่เขาตกลงไปในแม่น้ำสีฟ้า,ความเจ็บปวดจากร่างกายของเขาที่ถูกฟาดไปมาจากผิวน้ำเกือบทำให้เขาแทบสิ้นสติ.ด้วยแม่น้ำที่เชี่ยวกรากได้นำพาเขาไหลมาหลายร้อยเมตร,เขาสามารถที่จะคว้าจับท่อนซุงเอาไว้อย่างมหัศจรรย์.ความแข็งแกร่งที่ปรารถนาจะมีชีวิตรอดไม่ยินยอมให้เขานั้นปล่อยมือจากท่อนซุงได้,ไม่ต้องสงสัยเลยว่าโชคของเขาก็ยอดเยี่ยมเช่นกัน,แม่น้ำสีฟ้านั้นกว้างเป็นอย่างมากแทบจะไม่มีอะไรยื่นหรือขวางแม่น้ำไว้,แต่เขากลับสามารถเข้ามาติดตาข่ายดักปลาของซางไจ๋และถูกช่วยชีวิตเอาไว้.

He took a somewhat cautious glance at Zha Ji. This bowl didn’t have the scent of vegetable congee. When he saw the bowl’s interior, he couldn’t help but give it a blank stare. The white congee appeared very thick, it seemed to have a faint translucent luster. A piece of green vegetable protruded. Although wasn’t evenly distributed, green vegetables were scattered within the plain white congee.  It appears that he is unexpectedly capable of sensing the living flavor coming from it. It was nearly absent. The whole bowl of congee had emitted a faint, sweet scent. This caused Nian Bing not to gobble it down. How could he know? At the time, such a common bowl of vegetable congee, at the continent’s culinary groups was lauded as jadeite tofu congee. By no means could any ordinary person be able to drink it. What crucial is not the ingredients, but rather the method of cooking.

เขายังค่อนข้างระมัดระวังตัวชำเลืองมองไปที่ซาไจ๋.ถ้วยดังกล่าวไม่ได้มีกลิ่นหอมของซุปผักเลย,เมื่อเขาจ้องมองไปยังข้างในถ้วย,เขาอดไม่ได้เลยที่จะแสดงท่าทางงงวยออกมา.ซุปสีข้าวนั้นเข้มข้นเป็นอย่างมาก,ดูเหมือนว่ามันจะส่องแสงประกายเงางามออกมา.ด้วยชิ้นส่วนสีเขียวของผักที่ยื่นออกมา.แม้ว่ามันจะไม่ได้กระจายไปทั่ว,ผักสีเขียวมีอยู่หรอมแหรมภายในซุบผักที่ว่างเปล่าสีขาวนั่น.ปรากฏว่าเขาไม่คาดคิดว่าจะสามารถรับรู้ถึงรสชาติที่มีชิวิตจากมัน,จนแทบที่จะอดกลั้นได้.ซุปทั้งชามนั้นได้ส่งกลิ่นอ่อนๆออกมา.กลิ่นอันหอมหวาน.เป็นเหตุให้เหนี่ยนปิงกลืนหรือเคี้ยว.เขาจะรู้ได้อย่างไรตอนนี้?ในเวลานี้,ซุปผักที่ธรรมดาๆเช่นนี้.กลุ่มของคนที่ทำอาหารในพื้นภาคทวิปแห่งนี้ที่ได้รับการยกย่องนับถือดังเช่นซุปเต้าหู้อัญมณีสีม่วง,ไม่ได้หมายความว่าบุคคลธรรมดาจะมีความสามารถดื่มกินมันได้.สิ่งสุดยอดนั้นหาได้ใช่วัตุดิบส่วนผสมแต่อย่างใด,แต่มันคือวิธีการในการปรุงมันต่างหาก.


ที่มาจาก http://www.novelupdates.com/series/magic-chef-of-ice-and-fire/

#นิยาย พ่อครัวจอมเวทย์#Magic Chef of Ice and Fire#นิยายแปลไทย
Author(s)



1 ความคิดเห็น: