วันพฤหัสบดีที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559

Arifureta Shokugyou de Sekai Saikyou Chapter 16 Demon of the Sealed Room

Arifureta Shokugyou de Sekai Saikyou Chapter 16 Demon of the Sealed Room  

นิยาย แปลไทย Arifureta Shokugyou de Sekai Saikyou ตอนที่ 16  ปีศาจแห่งห้องผนึก 


บทที่ 16  ปีศาจแห่งห้องผนึก 



A purple liquid jetted from the needle on the scorpion’s tail. Hajime jumped aside at once. The floor started to dissolve when the purple liquid splashed onto it. Seemed it was an acid.

ของเหลวสีม่วง ถูกฉีดออกจาก ส่วนปลายเข็มบนหางของแมงป่อง. ฮาจิเมะ กระโดดหลบไปด้านข้างในทันที, ตรงพื้นบริเวณที่อยู่ก่อนหน้า เริ่มหลอมละลายทันทีเมื่อถูกของเหลวสีม่วงนั่นตกกระทบ. ดูเหมือนว่ามันจะเป็นกรด.

After he looked around and confirmed his surroundings, Hajime discharged Donner.
หลังจากมองไปรอบๆ เพื่อยืนยันสิ่งต่างๆรอบตัว ฮาจิเมะจึงยิงดอนเนอร์ออกไป.

Dopan! (Bang)
ปัง!

Donner was shot with maximum power. A bullet going 3.9km per second smashed into the scorpion’s head and exploded. The passenger on his back was shocked. She had never seen such a weapon; a weapon that could attack at a flash. There wasn’t even any sign of magic.
ดอนเนอร์ยิงกระสุนออกไปด้วยพลังสูงสุด. หัวกระสุน ความเร็ว 3.9 กิโลเมตร ต่อ วินาที ปะทะเข้ากับหัวของแมงป่อง แล้วระเบิดออก. ยูเอะที่ขี่หลังของฮาจิเมะถึงกับต้องตกใจ. เพราะเธอไม่เคยเห็นอาวุธแบบนี้มาก่อน. อาวุธที่สามารถโจมตีด้วยความเร็วชั่วพริบตา. ไม่มีสัญญาณถึงเวทย์มนตร์ให้เห็นเลยด้วย.

Some static could be felt around his right hand but there was no incantation or magic formula. Yue noticed that Hajime was the same as her. He was able to directly manipulate magic. The same as her and somehow he was in this abyss. She wasn’t sure if that was the case, but she had tuned out the scorpion and Hajime.
จะมีก็เพียงแค่สัมผัสที่รู้สึกได้จากแขนข้างขวาของเขา แต่กลับไม่มีทั้งบทร่าย หรือ วงแหวนเวทย์ให้เห็น. ยูเอะ ตระหนักได้ว่า ฮาจิเมะนั้นเหมือนกับเธอ. เขาสามารถควบคุมเวทย์ได้โดยตรง เหมือนกันกับเธอ. แล้วอีกอย่างเขาก็มาอยู่ในนรกแห่งนี้ด้วย. ไม่แน่ใจว่านั่นอาจจะเป็นเหตุผลหรือเปล่า... เธอมองไปที่เจ้าแมงป่อง แล้วก็หันมามองดูฮาจิเมะ.

Hajime was continuously moving around with his “Air Walk”. On his face was a grim expression he never had before. Using his “Perception” and “Magic Perception”, he noticed the scorpion wasn’t moving.
ฮาจิเมะ เคลื่อนไหวไปรอบๆไม่หยุดด้วย [เหยียบเวหา] ที่ใบหน้าของเขามีความเคร่งเครียดอย่างไม่เคยมีมาก่อน. ด้วยทักษะ [หยั่งรู้] และ [รับรู้เวทย์มนตร์] ทำให้รู้ได้ว่า เจ้าแมงป่อง มันไม่ได้ขยับตัวไปไหนเลย.

To prove to him, the needle on one of the tail aimed towards Hajime. The tail enlarged for just an instant and the needle was shot with a tremendous speed. When Hajime was about to dodge, the needle exploded in mid air and turned into a buckshot.
เพื่อทดสอบเขา,เข็มอันหนึ่งที่หางของมันเล็งไปที่ฮาจิเมะ. หางของแมงป่องขยายใหญ่ขึ้นเพียงชั่วครู่แล้วยิงเข็มออกมาด้วยความเร็วอันน่าตกตะลึง. ในตอนที่จะหลบ, เข็มที่พุ่งออกมาก็ระเบิดกลางอากาศ แล้วกระจายออกเป็นห่ากระสุน.

“Ku!”
ชิ!”

Hajime groaned out while he emptied Donner, swept with his “Grand Kick” and chopped with his “Air Claws”. Even with the pressure he was able to get a shot off from Donner. He threw Donner into the air after firing it and hurled a grenade from his pouch.
ฮาจิเมะส่งเสียงครางอยู่ในลำคอขณะใช้ดอน์เนอร์ยิงออกไป สลับกับ ใช้ [เท้าคชสาร] และ ใช้ [กรงเล็บล่องหน] เพื่อตัดห่ากระสุนเข็ม. ถึงจะตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากแต่ก็ยังพอจะยิงดอนเนอร์สวนออกไปได้. หลังจากที่ยิงกระสุนหมด เขาก็โยนดอนเนอร์ขึ้นไปในอากาศ แล้วล้วงเอาลูกระเบิดในกระเป๋าโยนออกไป.

Once again, the scorpion endured the shot from Donner. It was preparing to unleash its acid and buckshot again. Before it was ready, a grenade approximately 8 cm in diameter rolled near it and popped. The grenade scattered burning tar onto the scorpion.
ปีศาจแมงป่องทนทานต่อกระสุนของดอนเนอร์ได้อีกครั้ง. มันกำลังจะสาดกรด และ กระสุนเข็มออกมาอีกครั้งหนึ่ง แต่ก่อนที่มันจะเตรียมพร้อม, ลูกระเบิดขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 8cm ก็กลิ้งมาใกล้มัน แล้วระเบิดออก. ลูกระเบิดส่งน้ำมันดิบที่เผาไหม้ ไปทั่วตัวของปีศาจแมงป่อง.

Hajime called it an “incendiary grenade”. The reagent used to cause the scorching was the Fulham ore Hajime had found on the tar level. With its ability to burn at 3000 degree celsius and its easy ignition, it was the perfect choice.
ฮาจิเมะ เรียกสิ่งนี้ว่า ระเบิดเพลิง”. สารที่ใช้เป็นตัวทำปฏิกิริยาเผาไหม้ คือ แร่ฟูแลม ที่เจอในชั้นบ่อน้ำมันดิบ ด้วยความสามารถของแร่ที่ง่ายต่อการติดไฟ และ ให้ความร้อนจากการเผาไหม้ได้ถึง 3000°C. จึงถือเป็นตัวเลือกที่ยอดเยี่ยม.






The “incendiary grenade” was almost extinguished as it had burned through the tar. Smokes were coming off the scorpion and it appeared to be damaged, but it had also made it angry.
ระเบิดเผลิงปล่อยน้ำมันดิบที่ถูกเผาไหม้บนตัวแมงป่องและ ทำให้มี ควันฟุ้งกระจายออกมา. ดูเหมือนมันจะได้รับความเสียหายอยู่บ้าง. แต่ขณะเดียวกันก็ทำให้มันโกรธเกรี้ยว.

“Kishaaaa!!”
“Kishaaaa!!”

Using its 8 legs, it rushed forwards fiercely while it screamed. The four arms it possessed elongated like a cannon shot and sped towards Hajime.One of the arms he shook off with “Flicker” and another he leapt away from using “Air Walk”. The third arm was smacked away with “Grand Kick, his posture was thrown off balance and the fourth arm was about to hit him. Donner was suddenly shot, and using the force from the shot he was able to twist his body to dodge the attack. All those move put a lot of pressure on Yue, but she was able to tolerate it and held on.
ขณะที่มันกรีดร้องลั่น มันก็ใช้ขาทั้ง 8 ข้าง มันพุ่งไปข้างหน้าอย่างรุนแรง. แขนทั้ง 4 ข้าง ทำหน้าที่เหมือนกับ ปืนใหญ่ที่ซัดยิงมาใส่ฮาจิเมะ. แขนแรกถูกหลบด้วย [ย่นระยะ] แขนที่สองหลบด้วย [เหยียบอากาศ] แขนที่สาม ถูกปัดออกไปด้วย [เท้าคชสาร] จากการหลบทั้งสามแขนนั้นทำให้เขาเกิดเสียหลัก แล้วแขนที่สี่ก็ฟาดลงมา. จังหวะนั้นเอง ดอนเนอร์ก็ถูกยิงออกไป และ ใช้แรงสะท้อนจากการนั้น เพื่อบิดตัวหลบ. การเคลื่อนไหวพวกนั้นสร้างแรงกดดันให้กับยูเอะเป็นอย่างมาก แต่เธอก็อดทน และ ยึดเกาะเอาไว้.


While in the air, he leapt onto the scorpion’s back. Hajime was able to balance himself on the raging scorpions back and fired his Donner at point-blank.
ขณะที่ลอยอยู่กลางอากาศ, ฮาจิเมะได้กระโดดไปที่หลังของปีศาจแมงป่อง. เมื่อทรงตัวบนหลังของมันได้แล้ว เขาได้หย่อนดอนเนอร์ยิงใส่ในระยะเผาขน.

Zugan!
ตูม!

A terrible explosive sound ripped through the area, and the monster that had taken that explosive attack slammed into the ground. However, only the crust was scratched and no real damage was done to it. Grinding his teeth, he prepared his “Air Claws” with Donner. When his ability clashed with the scorpion’s armor it only made a clink; no damage was seen on it.
เสียงระเบิดจากการปะทะอันรุนแรงส่งเสียงดังลั่นไปทั่วทั้งบริเวณ แล้วเจ้ามอนสเตอร์ที่โดนการโจมตีนั้นเข้าไปเต็มๆก็ล้มตึง ลงที่บนพื้น. แต่ทว่า, มีเพียงแค่รอยขีดข่วนบนเปือกนอกของมันเท่านั้น, ไม่มีความเสียหายรุนแรงให้เห็นเลย. ฮาจิเมะกัดฟันกรอด แล้วใช้ ทักษะ[กรงเล็บล่องหน] กับดอนเนอร์. พอทักษะตัดกระทบกับเกราะของปีศาจแมงป่อง กลับมีเพียงเสียง แก๊งให้ได้ยิน. ไม่มีความเสียหายอะไรให้เห็น.


Fed up, the scorpion aimed its tail and shot its needle.
น่าผิดหวัง,ปีศาจแมงป่อง ยกหางขึ้นเล็ง แล้วยิงกระสุนเข็มออกมา.


Hajime immediately jumped aside with a twist. He fired at the point where the needle was launched. The bullet hit its target at the tail and caused the tail to flick, but still there was no damage because of the outer shell. He was lacking offensive power.
ฮาจิเมะกระโดดบิดตัวไปด้านข้างในทันที แล้วยิงดอนเนอร์ออกไปในจุดที่เข็มถูกยิงออกมา. หัวกระสุนปะทะเข้ากับหางที่เป็นเป้าหมาย แล้วทำให้มันสะบัดไปมา เพราะเปลือกนอกที่แข็งทนทานของมัน จึงไม่อาจสร้างความเสียหายอะไรให้มันได้.

The beast’s four arms started to attack the aerial Hajime like a storm. In desperation, Hajime quickly leap backwards as he threw an “incendiary grenade” at the scorpion’s back. Once again the tar scattered over the scorpion, but this was only going to work as a delay.
แขนทั้งสี่ของปีศาจแมงป่องเริ่มกระหน่ำโจมตีราวพายุใส่ฮาจิเมะที่กำลังลอยตัวอยู่กลางอากาศ. ซึ่งมีภาวะที่ล่อแหลมนัก ฮาจิเมะโยน "ระเบิดเพลิงออกไปใส่หลังของปีศาจแมงป่อง ขณะที่ดีดตัวหลบไปด้านหลัง. น้ำมันดิบเผาไหม้ไปทั่วตัวปีศาจแมงป่องอีกครั้ง แต่ก็ทำได้เพียงชะงักการเคลื่อนไหวของเจ้าแมงป่องเพียงชั่วครู่เท่านั้น.


When he was thinking about what to do at this point, an unprecedented scream came from the scorpion.
ขณะที่กำลังคิดว่าจะเอายังไงดีอยู่นั้น เสียงกรีดร้องที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนของปีศาจแมงป่องก็ดังขึ้น.

“Kyiiii!!”
“Kyiiii!!”

Chills ran through his body and immediately he tried to retreat with “Flicker”; it was too late. The surrounding terrain started to waver and countless splinters ejected from the ground.
ความเย็นเยือกแล่นผ่านไปทั่วร่าง, ทันใดนั้นเขาได้ใช้ [ย่นระยะ] เพื่อหลบหนี ก็สายเกินไปเสียแล้ว พื้นรอบๆเริ่มสั่นไหว แล้ว สะเก็ดหินนับไม่ถ้วน ก็พุ่งมาจากพื้น.

“Damnit!”
บ้าเอ้ย!”

This was a complete surprise. Hajime was going to desperately escape into the air, but he twisted his body to protect Yue from an approaching splinter. This action caused his balance to be broken. He was able to dodge using Donner and “Grand Kick”. When he was dodging at the edge of his vision he saw the scorpion preparing its acid and buck shot.
นี่ช่างเป็นสิ่งที่น่าประหลายใจยิ่ง,ฮาจิเมะกำลังจะหลบไปบนอากาศสุดชีวิต, แต่เจ้าตัวก็ต้องบิดตัวเองเอาร่างป้องกันยูเอะ จากสะเก็ดหินนับไม่ถ้วนที่พุ่งเข้ามา. จากการกระทำดังกล่าวนั้นทำให้เจ้าตัวเสียหลัก. แต่ก็ยังสามารถหลบได้ ด้วยการใช้ ดอนเนอร์ และ [เท้าคชสาร]. ในขณะที่หลบอยู่นั้น ปลายสายตาก็เหลือบไปเห็นเจ้าปีศาจแมงป่องกำลังเตรียมจะปล่อยกรด และ กระสุนเข็มออกมา.

Hajime’s face drew stiff. With its preparation done, the scorpion fired its attacks. He steeled himself. In this situation, dodging both of them was impossible. Hajime clenched his teeth. Using “Air Walk”, he was able to dodge the acid. Quickly after he started to protect his body. His left arm went to his heart and his right arm to his face.


Hajime used his magic to strengthen his body to the limit. Then dozens of needles pierced into this body.
ใบหน้าของฮาจิเมะแข็งทื่อขึ้นมาทันที. พอเตรียมการเสร็จ ปีศาจแมงป่องก็ปล่อยการโจมตีของมันออกมา. ฮาจิเมะเกร็งร่างกายของตัวเอง. ในสถานการณ์แบบนี้, การจะหลบการโจมตีทั้งสองอย่างมันเป็นไปไม่ได้. ฮาจิเมะกัดฟันแน่น แล้วใช้ [เหยียบเวหา] หลบกรดที่สาดเข้าใส่. หลังจากนั้น เจ้าตัวก็ป้องกันร่างกายของตัวเอง โดยการใช้แขนซ้ายที่ยังเหลือบังที่บริเวณอก และ แขนขวาบังใบหน้า. ฮาจิเมะใช้เวทย์ทำให้ร่างกายแข็งแกร่งขึ้นจนถึงขีดสุด. แล้วกระสุนเข็มนับไม่ถ้วนก็พุ่งเข้าทิ่มแทงร่างของฮาจิเมะ.

“Gaaa!!”
อ๊ากกก!!”

Any fatals injury were avoided while he screamed. Since Yue was on his back, he decided to take the needles and stop them with his body. Hajime was blown away from the impact, and rolled onto the ground; while intense pain wrecked his body. Yue was flung away from his back by the shock.
การบาดเจ็บที่ทำให้ถึงตายถูกหลีกเลี่ยงไปได้ ขณะที่เจ้าตัวกรีดร้อง. เพราะมียูเอะอยู่ข้างหลัง เขาจึงเลือกที่จะรับเข็ม และ หยุดมันเอาไว้ด้วยร่างกาย. จากแรงกระแทกทำให้ฮาจิเมะกระเด็นไปข้างหลัง และ ล้มกลิ้งลงที่พื้น พร้อมกับความเจ็บปวดแสนสาหัสที่รุมเร้าทั่วร่าง. เพราะแรงกระแทก จึงทาให้ยูเอะถูกเหวี่ยงหลุดออกไปจากหลังของฮาจิเมะ.

While dozens of needles were pieced into his body, Hajime took out a “flash grenade’ and lobbed it towards the scorpion. The grenade drew a parabola, and flashed right in front of the scorpion’s eyes.
ขณะที่เข็มนับเป็นสิบแทงที่ร่างของเขา,ฮาจิเมะยื่นมือไปหยิบเอา ระเบิดแสงแล้วขว้างไปที่ปีศาจแมงป่อง. ลูกระเบิดพุ่งไปเป็นเส้นโค้ง แล้วปล่อยแสงสว่างจ้าออกมาต่อดวงตาของปีศาจแมงป่อง.

“Kyishaaa!!”
“Kyishaaa!!”

Blinded by the sudden flash of light, the scorpion instinctively stepped back. It had been tracking Hajime’s movement from the beginning. The beast had judged which step to take and it didn’t make a mistake.
อาการตาบอดเพราะแสงเกิดขึ้นกะทันหัน, ปีศาจแมงป่องจึงก้าวถอยหลังไปโดยสัญชาตญาณ. ตั้งแต่แรกมันก็ขัดขวางการเคลื่อนไหวของฮาจิเมะมาตลอด. เจ้ามอนสเตอร์ตัวนี้ตัดสินทุกการเคลื่อนไหวที่จะกระทำ และ สิ่งที่มันตัดสินก็ไม่มีผิดพลาด.

Hajime pulled out the needles stabbing his body and consumed the “potion” pill near his molar.
ฮาจิเมะ ดึงเอาเข็มออกจากร่าง แล้วดื่ม โพชั่นที่ซ่อนอยู่บริเวณฟันกรามเข้าไป.

“Guu!”
อึก!”
A groan leaks between his gritted teeth. Hajime looked for Yue while pulling his needles, but Yue found him first and came towards him.
เสียงครวญคราง ดังออกมาจากฟันที่กัดแน่น. ขณะที่ดึงเข็มออก เขาก็มองหายูเอะ แต่ยูเอะกลับเป็นคนที่หาเขาเจอก่อน แล้วรีบลุกเข้ามาหาเขา.

“Hajime!”
ฮาจิเมะ!”

Yue ran up to Hajime anxiously. Her expressionless was gone; she was ready to burst into tears.
ยูเอะวิ่งเข้ามาหาฮาจิเมะอย่างลนลาน สีหน้าอันไร้ความรู้สึกของเธอหายไปแล้ว ตอนนี้ใบหน้าของเธอราวกับจะร้องไห้ออกมาได้ทุกเมื่อ.

“I’m fine. His armor is too hard. I can’t think of a strategy…his four arms also cover his mouth and eyes…kamikaze?”
ฉันไม่เป็นไร. แต่เกราะของเจ้านั่นมันจะแข็งเกินไป? จะขังเอาไว้ก็ไม่ได้...แล้วแขนทั้งสี่ข้างนั่น ก็ยังคอยป้องกันปาก กับ ดวงตาของมันเอาไว้อีก...”



Despite Yue’s worries, Hajime continued to mull over the scorpion. Looking at Hajime, she started to cry.
โดยไม่สนใจต่อยูเอะที่ทำท่าทางเป็นกังวลอยู่, ฮาจิเมะยังคงครุ่นคิดเกี่ยวกับปีศาจแมงป่องอยู่ต่อไป. ขณะที่มองดูฮาจิเมะ น้ำตาของยูเอะก็ไหลออกมา.

“…Why?”
“...ทำไม?”

“Ah?”
หือ?”

“Why don’t you just run?”
ทำไมถึงไม่หนีไป?”

If he left her, he might escape. Yue brung up the topic because she knew it was possible. However, Hajime had an amazing gaze.
ถ้าเขาทิ้งเธอเอาไว้ก็น่าจะมีโอกาสหนีไปได้. นั่นคือความหมายที่บ่งบอกผ่านทางสายตาของยูเอะที่มองมาที่เขา. แต่ทว่า ฮาจิเมะก็มองกลับไปที่เธอด้วยสายตาที่ทำให้เธอต้องประหลาดใจ.

“What are you saying now? Just because a slightly strong enemy showed up, don’t give up.”
มาพูดอะไรเอาป่านนี้? แค่มีศัตรูแข็งแกร่งนิดหน่อยโผล่ออกมา, อย่าเพิ่งยอมแพ้สิ!”


In order to survive, Hajime was willing to do anything: bluffing, lying, surprise attacks, foul play, and whatever is needed to win. His fight with the bear was the only exception, he basically thought you could take “fair play” and shove it up your ass. This was not the place for such a naive thought. There is not guilt here. You have to live this way.
เพื่อให้มีชีวิตรอด, ก็ต้องพร้อมจะทำทุกอย่าง: โกหก, หลอกลวง, โจมตีทีเผลอ, เล่นตุกติก ต้องทำทุกอย่างไม่ว่าอะไรก็ตามที่จะทำให้ได้มาซึ่งชัยชนะ. การต่อสู้กับปีศาจหมีเป็นเพียงข้อยกเว้นหนึ่งเดียวที่เขาได้ต่อสู้อย่างตรงไปตรงมา. แต่ว่าในที่แห่งนี้มันไม่ใช่สถานที่ที่ง่ายดายให้คิดอะไรอ่อนหัดแบบนั้นได้. ไม่ต้องรู้สึกผิดอะไรทั้งนั้น. นี่คือสิ่งที่ฉันได้เรียนรู้หลังจากการที่ได้เปลี่ยนไป.

But he wasn’t going to allow himself to become heartless. He still knew right from wrong, humanity and justice. The reason he remember these and regained them was because of Yue. That was why, he had no choice but to save her. She had entrusted herself to him. The moment he accepted that he could not become heartless.
แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่ใช่ว่าจะไร้หัวใจ. ความเป็นมนุษย์, ความยุติธรรม และ รู้จักผิดชอบชั่วดีก็ยังคงมีอยู่. สาเหตุที่ทำให้เขาจดจำ และ รื้อฟื้น ความมีเหตุผลพวกนี้ได้ เป็นเพราะยูเอะ. เพราะแบบนั้น จึงต้องช่วยเธอ. เธอที่มอบชีวิตของตัวเขาเองมาให้. ในตอนที่รับความรู้สึกนั้นมา ฮาจิเมะก็ไม่อาจจะเป็นคนที่ไร้หัวใจได้อีกแล้ว.


Yue nodded at him as she understood more than what he said, and she embraced him.
ยูเอะ พยักหน้าตอบรับ ราวกับจะเข้าใจในคำพูดอันน้อยนิดของเขา แล้วโน้มกายเข้าไปกอดชายที่อยู่ตรงหน้า.

“H-Hey, what’s wrong?”
ฮะ...เฮ้ มีอะไร?”


This situation is not time for such a thing, what is she doing? The scorpion was going to recover soon. His wounds had healed. Preparations were needed to get him combat ready. Yue didn’t care about that and placed her hand on his neck.
นี่มันไม่ใช่เวลาจะมาทำเรื่องแบบนั้นนะ, ทำอะไรของยัยนี่เนี่ย? อีกไม่ช้าปีศาจแมงป่องก็จะฟื้นตัว. บาดแผลของฮาจิเมะได้รับการฟื้นฟูแล้ว. การเตรียมตัวเป็นสิ่งที่จำเป็นเพื่อให้พร้อมต่อสู้. แต่ยูเอะกลับไม่สนใจในเรื่องนั้น แล้วเธอก็วางมือของเธอที่คอของฮาจิเมะ.

“Hajime, please believe.”
ฮาจิเมะ...โปรดเชื่อใจ

Yue kissed Hajime’s nape after she said that.
ยูเอะก็ประทับริมฝีปากของเธอลงบนหลังคอของเขาหลังจากพูด.

“Tsu!?”
อึก!?”

No, not a kiss. He was bit. Hajime felt pain at his neck. There was a discomforting feeling as he felt power being extracted from him. At that feeling, he tried to shake free, but he remember that Yue introduced herself as a vampire. She was sucking his blood. Saying “please believe” while said vampire sucked your blood was scary, even if he did not like it he couldn’t just run away and complain about it.
ไม่ใช่, มันไม่ใช่จูบ. แต่ถูกกัด. ฮาจิเมะรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่คอด้านหลัง. ความรู้สึกไม่สู้ดีเหมือนกับพลังถูกดูดออกไปจากร่างกาย. ในตอนที่รู้สึกอย่างนั้น ก็คิดจะสลัดเธอออก แต่ก็นึกขึ้นมาได้ว่ายูเอะบอกว่าตัวเองเป็นแวมไพร์. เธอกำลังดูดเลือดของฉันอยู่. ถึงจะบอกว่า ให้เชื่อแต่ถูกแวมไพร์ดื่มเลือดนี่มันรู้สึกน่ากลัวยังไงอยู่นะ, แต่ถึงจะไม่ชอบ จะให้หนี หรือ บ่นก็คงจะไม่ได้.

Hajime just gave a wry smile and supported Yue by embracing her. For a moment, Yue trembled but soon she buried her face into his nape and hugged back more tightly. Maybe it was just his imagination but he thought she was delighted.
ฮาจิเมะได้แค่ยิ้มเจื่อนๆออกมา เขาช่วยสนับสนุนยูเอะด้วยการใช้แขนกอดเธอเอาไว้. ในจังหวะนั้น ยูเอะสะดุ้งขึ้นมาแว๊บหนึ่ง แต่ไม่ช้าเธอก็โน้มใบหน้าของเธอไปที่หลังคอของฮาจิเมะแล้วกอดร่างของเขากลับ. อาจจะแค่คิดไปเองแต่รู้สึกเหมือนกับว่าเธอจะดีใจเลยแฮะ.

“Kyishaa!!”
“Kyishaa!!”

The roar of the scorpion echoed. It had recovered from the “flash grenade”. Ground waves formed again; it seemed to know where they were. Probably this was its Special Magic, the ability to manipulate surrounding terrain.
เสียงคำรามของปีศาจแมงป่องดังสะท้อนไปทั่วบริเวณ. ในที่สุดมันก็ฟื้นตัวจาก ระเบิดแสง”. พื้นดินเริ่มสั่นสะเทือนอีกครั้ง. บางทีนี่อาจจะเป็นเวทย์พิเศษ, ความสามารถที่ทำให้มันควบคุมพื้นดินบริเวณรอบๆได้.

“But that’s my forte.”
แต่ไอ้นั่นน่ะ มันความถนัดของทางนี้ต่างหาก!”

Hajime put his right hand on the ground and transmuted. A stone wall 3 m tall formed around Yue and Hajime.
ฮาจิเมะ วางมือขวาลงที่พื้น แล้ว แปรรูป. กำแพงหินสูง 3 เมตร ถูกสร้างขึ้นรอบๆ ตัวเขา กับ ยูเอะ.

The conical splinters struck at Hajime from all around but his defensive wall stopped them. Each time the splinters hit the wall was broken, but soon Hajime would make a new wall to replace it. As far as scale and strength, the scorpion was better than Hajime. However, Hajime was faster than the scorpion. It seemed that 3m was the limit of his range, the thorns were not able to fly, so it acted as Hajime’s defense.
สะเก็ดหินทรงกรวย พุ่งโจมตีจากทุกทิศแต่ก็ถูกหยุดไว้ด้วยกำแพงหิน ทุกครั้งที่สะเก็ดหินเข้าปะทะจะทำให้กำแพงพัง แต่ก็จะถูกทดแทนด้วยกำแพงใหม่ในทันที. เทียบเรื่อง ขนาด และ ความแข็งแกร่ง, ปีศาจแมงป่องนั้นเหนือกว่าฮาจิเมะ. แต่ทว่า การแปรรูปของฮาจิเมะนั้น เร็วกว่า การควบคุมผืนดินของแมงป่อง. ดูเหมือนว่าระยะ 3 เมตรจะเป็นขีดจำกัดเขาเขา, เจ้าแท่งหนามนั้นไม่สามารถบินข้ามเข้ามาได้,เพราะงั้นการโจมตีของมันจึงทำให้ฮาจิเมะป้องกันไว้ได้.

Hajime was concentrating on defending with his transmutation, and Yue finally released her mouth from his neck. She licked her lips with a delirious expression. He felt fascinated though she had a childish figure. Her skin that was previously haggard completely disappeared and now her skin was glossy like white porcelain. Colored returned to her cheeks, and it looked dreamy rose red. Crimson eyes emitted a warm light. Her thin-small hands caressed Hajime’s cheeks.
ฮาจิเมะได้ตั้งสมาธิกับการป้องกันด้วยการแปรรูป. ในที่สุด ยูเอะก็ผละริมฝีปากออกจากคอของเขา. เธอเลียริมฝีปากด้วยสีหน้ายั่วยวน. ถึงจะมีร่างเป็นเด็ก แต่ก็ทำให้รู้สึกหลงใหลอย่างบอกไม่ถูก. ผิวที่เคยซูบผอมหายไปโดยสิ้นเชิง ตอนนี้ผิวของเธอดูเปล่งปลั่ง ราวกับเครื่องเคลือบ สีขาวบริสุทธ์. สีสันเริ่มกลับมาบนแก้ม เป็นสีแดงกุหลาบงดงาม. ดวงตาสีแดงเข้ม มีประกายแสงอันอบอุ่น. มือเรียวบางเล็กๆของเธอ ยื่นมาสัมผัสใบหน้าของฮาจิเมะ.

“…Gochisousama.”
“...ขอบคุณ สาหรับอาหาร

She slowly rose her hand towards the scorpion.
แล้วเธอค่อยๆยกแขนยื่นไปทางแมงป่อง.

One word was muttered.
แล้วพึมพำคำพูดคำหนึ่งออกมา.

“”Azure Sky””
“[โชว์เท็น]” (蒼天 นภาสีน้าเงิน)

A pillar of bluish-white flame 6-7 m in diameter formed overhead of the scorpion.
เสาเพลิงสีน้ำเงินปนขาว เส้นผ่าศูนย์กลาง 6 ถึง 7 เมตร ปรากฏขึ้นเหนือหัวของปีศาจแมงป่อง

Just from being around it the scorpion screamed as it was being burned and retreated. However, this Vampire Princess of the Abyss wouldn’t allow it. A beautiful finger extended gracefully like a baton. The pillar of flame carried out its conductor’s instruction without fail. It pursued the escaping scorpion then…a direct hit.
เพียงแค่เพลิงดังกล่าวขยับเข้าใกล้ปีศาจแมงป่อง มันก็กรีดร้องออกมาราวกับถูกเผา แล้วกับว่ามันพยายามจะวิ่งหนี. แต่ทว่า เจ้าหญิงแวมไพร์แห่งห้วงอเวจีก็ไม่ปล่อยให้มันหนีไปได้. นิ้วมือเรียวงามถูกยื่นออกไปอย่างสง่าราวกับคทา. เสาเพลิง เชื่อฟังการชักนำของผู้เป็นนายอย่างไม่บกพร่อง มันไล่ตามปีศาจแมงป่องที่พยายามหนี แล้วก็...แผดเผามันโดยตรง.


“Gu-ugyiyiaaaa!”
“Gu-ugyiyiaaaa!”


A never heard before scream escaped from the scorpion. Agony filled the scream. The pillar exploded into a flash of light and everything was blinded by it. Hajime just looked at the sublime magic in utter amazement while he protected his eyes with his arms.
เสียงร้องที่ไม่เคยได้ยินดังออกมาจากแมงป่องที่พยายามหนี. เสียงเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมาน. เสาเพลิงปะทุ กลายเป็นแสงสว่างจ้าทำให้รอบๆมองไม่เห็นอะไรสักอย่าง. ฮาจิเมะมองดูเวทย์อันสุดจะพรรณนาด้วยความตกตะลึง ขณะที่ใช้แขนบังดวงตาเอาไว้.

Soon, the flames disappeared and the magic was finished. There in the center was the figure of the scorpion in an anguish pose with its outer shell melted from the flames. The outer shell that didn’t even melt at 3000 degree celsius, the same shell that didn’t crack when fired upon by a rail gun. Should he praised Yue, who had defeated such a monster so easily? Or should he praise the durability of the scorpion who took such an attack and was still intact? He was in a dilemma.
ไม่นาน, เปลวเพลิง ก็หายไป เวทย์มนตร์เป็นอันสิ้นสุด. ที่ตรงกลางมีร่างของแมงป่องที่อยู่ในท่าทางเจ็บปวดทรมานอย่างแสนสาหัส เปลือกนอกของมันละลายเพราะเปลวเพลิง. เปลือกนอกที่ไม่ละลายแม้จะเป็นอุณหภูมิสูงถึง 3000°C,ก็ตาม เกราะที่ไม่แตกร้าว แม้จะถูกยิงด้วยปืนสนามแม่เหล็กไฟฟ้า. จะให้ชม ยูเอะ ที่จัดการเจ้ามอนสเตอร์สุดแกร่งนี่ ได้ง่ายๆดี? หรือ จะชมเจ้าแมงป่องที่ขนาดโดนการโจมตีแบบนั้นเข้าไปแล้วยังอุตส่าห์รอดมาได้ดี?

Hajime heard a sound that pulled him away from the astounding sight. Yue was sitting down while breathing heavily. She seemed to have depleted her magic reserve.
ฮาจิเมะถึงกับกลืนไม่เข้าคายไม่ออก. แล้วเขาก็ได้ยินเสียงที่ดึงเจ้าตัวออกจาก สภาวะตกตะลึง. ยูเอะนั่งลงขณะที่หายใจหอบ. ดูเหมือนว่าเธอจะใช้เวทย์ที่มีสำรองไว้ไปจนหมด.

“Yue, are you alright?”
ยูเอะ ไม่เป็นอะไรนะ?”

“…Superlative…Tiring.”
“...เหนื่อย...สุดๆ...”
“Haha, you could do it! You saved us. I’ll take care of the rest. Take a break.”
ฮ่ะฮ่ะ. ก็ทำได้นิ! เธอช่วยพวกเราเอาไว้. ที่เหลือปล่อยให้ฉันจัดการเอง พักผ่อนเถอะ

“Go for it.”
เข้าใจแล้ว

Hajime shook his hand and used “Flicker” to shorten the distance. The scorpion was still alive. While the outer shell was melted, it roared with anger, and aimed a buckshot at the approaching Hajime.
ฮาจิเมะ สะบัดมือ แล้วใช้ [ย่นระยะ] เพื่อลดระยะทาง. ปีศาจแมงป่องยังคงมีชีวิตอยู่. ขณะที่เปลือกนอกของมันละลาย มันยังส่งเสียงคำรามออกมาด้วยความโกรธ, แล้วทำการเล็งจะยิงกระสุนเข็มมาที่ฮาจิเมะ.

A “flash grenade” was quickly thrown by Hajime. He fired a shot from Donner before the needle could be fired. The “flash grenade” is shot through by the bullet, which wasn’t accelerated by electromagnetism, and exploded. Familiar with the experience, the scorpion gloomily searched for Hajime in the area painted with light.
ระเบิดแสงลูกหนึ่ง ถูกขว้างออกไปอย่างรวดเร็ว. แล้วเขาก็ยิงดอนเนอร์ตามออกไปก่อนที่กระสุนเข็มของแมงป่องจะได้ยิงออกมา. “ระเบิดแสงถูกยิงทะลุด้วยกระสุนจากดอนเนอร์ ที่ไม่ได้ถูกเร่งความเร็วด้วยแม่เหล็กไฟฟ้า แล้วมันก็ระเบิดออกมา. ด้วยประสบการณ์ที่มีมาก่อน เจ้าแมงป่อง พยายามควานหาฮาจิเมะอย่างสะเปะสะปะในพื้นที่ที่ปกคลุมไปด้วยแสงสว่าง.

No matter how much it look, it couldn’t find Hajime. The scorpion was perplexed at losing Hajime’s sign. Then Hajime landed on its back.
ไม่ว่ามันจะมองหายังไง ก็หาไม่พบ. ปีศาจแมงป่องงงงวยเพราะไม่เห็นวี่แววของเป้าหมาย. แล้วฮาจิเมะก็ร่อนเหยียบลงที่หลังของปีศาจแมงป่อง.

“Kishua?”
“Kishua?”

An astonished voice raised out of the scorpion. It was wondering how a sign that disappear suddenly appear on its back. When the “flash grenade” went off, Hajime had used his “Hide Presence” to cut off his sign and arrive at the scorpion’s back.
เสียงที่แสดงออกถึงความฉงนสนเท่ห์ดังออกมาจากเจ้าแมงป่อง. มันสงสัยว่าทำไมสัญญาณของเป้าหมายถึงหายไป แล้วจู่ๆทำไมถึงมาอยู่ที่หลังของมันได้?. ในตอนที่ ระเบิดแสงถูกขว้างออกไป ฮาจิเมะก็ได้ใช้ ทักษะ [อำพรางตัว] เพื่อลบตัวตนของตัวเองออกไป แล้วจึงกระโดดไปเหยียบลงที่หลังของเจ้าแมงป่อง.

Hajime was burnt a little as the outer shell of the scorpion was still red hot. He didn’t care about that. Donner was pressed against any thin area on the shell and emptied its chambers. The armor’s original durability had already been lost. In response to the zero distance shooting from a railgun, that absolute shield crumbled.
ฮาจิเมะถูกเผาเล็กน้อยเพราะความร้อน จากเปลือกนอกของแมงป่องที่ยังคงเป็นสีแดงเพราะความร้อนอยู่. แต่เจ้าตัวก็ไม่ได้สนใจแต่อย่างใด. ปากกระบอกดอนเนอร์ถูกจ่อลงที่บริเวณบางๆของเปลือกนอก. ความทนทานของเกราะที่มีในตอนแรกนั้นสูญเสียไปหมดแล้ว. ต่อกับการจ่อยิงด้วยปืนสนามแม่เหล็กไฟฟ้าในระยะเผาขน เกราะของปีศาจแมงป่องก็แตกกระจายอย่างสมบูรณ์.

The scorpion lashed out its two tails without any care if it hit itself, but Hajime moved faster than it.
ปีศาจแมงป่อง ฟาดหางทั้งสองของมันเข้าใส่โดยไม่สนว่าจะโดนตัวเองหรือไม่ แต่ฮาจิเมะก็หลบไปได้อย่างง่ายดาย.

“I’ll still eat you.”
ยังไงฉันก็จะเขมือบแกอยู่ดี

Hajime took out grenades from his pouch and forced them down the holes he had created with Donner. Sticking his arm into these holes he left the beast a party gift. Doing this caused his arm to be burnt but he didn’t care.
ฮาจิเมะ หยิบเอาระเบิดจากกระเป๋า แล้วยัดมันเข้าไปในรูที่เขาสร้างขึ้นจากการยิงดอนเนอร์. แล้วยัดแขนลงไปในรูปเพื่อฝากของขวัญอำลาให้กับปีศาจแมงป่อง. การกระทำดั่งกล่าวทำให้แขนของเขาถูกเผาไปด้วยแต่เจ้าตัวก็ไม่ได้สนใจ.

Before he could be attacked by the scorpion, he evacuated with “Flicker”. The scorpion turned towards Hajime to attack again.
ก่อนที่จะโดนการโจมตีของปีศาจแมงป่องซัดเข้าให้ เขาก็หลบโดยใช้ [ย่นระยะ]. ปีศาจแมงป่องหันหน้าโจมตีเข้าใส่ฮาจิเมะอีกครั้ง.

However, its time was up.
แต่ทว่า ก็หมดเวลาซะแล้ว.

Goba!
ปุ้งงง!

A muffled sound of an explosion coursed through the area and at the same time the scorpion trembled. Hajime and scorpion was facing each without each moving, and the silence between them continued.
เสียงของการระเบิดดังลั่นไปทั่วบริเวณ ในจังหวะเดียวกันที่ร่างของปีศาจแมงป่องสั่นไหว. ฮาจิเมะ และ ปีศาจแมงป่องจ้องกันและกันไม่ไหวติง แล้วความเงียบก็เข้าปกคลุม.


Slowly, the scorpion started to slope. It flopped onto the ground with a thud.
อย่างช้าๆ ร่างของแมงป่องค่อยๆ เอียง แล้วล้มลงที่พื้นดังตึง.

Hajime approached the unmoving scorpion. He placed Donner into the beast mouth and fire it 3 times to make sure;when he was satisfied he nodded to himself. For sure its dead. This is the policy he came up with these days.
ฮาจิเมะ เดินเข้าหาร่างที่ไม่เคลื่อนไหวของแมงป่อง. เขาจ่อปากกระบอกดอนเนอร์ไว้ที่ปากของมันแล้วยิงออกไปสามนัด เพื่อให้แน่ใจ. เมื่อพอใจแล้วก็พยักหน้าตอบรับกับตัวเอง. ในวันเวลาที่อยู่ในขุมนรกแห่งนี้สิ่งนี้คือหลักการที่เจ้าตัวนำมาใช้ในหลายวันที่ผ่านมา.

Looking back, there was Yue sitting there staring at Hajime with an expressionless face but her eyes was somehow joyful. He did not know when his journey through the dungeon will end, but he seemed to have acquired a reliable partner.
พอหันมองกลับไปทางด้านหลัง, ยูเอะยังคงนั่งอยู่ และ มองมาที่ฮาจิเมะ ด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก แต่ในสายตาของเธอนั้นรู้สึกยินดีแสดงออกมาให้เห็นอยู่. แม้จะไม่รู้ว่าการผจญภัยในดันเจี้ยนแห่งนี้จะจบลงเมื่อไหร่ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะได้คู่หูที่พึงพาได้มาแล้วสิ.


Pandora’s box was said to have contained disaster and a handful of hope. Apparently, this metaphor he made before he entered the room, had hit the mark. Hajime walked to Yue while he thought of this.
กล่องแพนโดร่าว่ากันว่า ข้างใน จะบรรจุ "ความหายนะ" หรือ "ความหวัง" เอาไว้อยู่. นั่นคือ คำอุปมาอุปไมย ที่นึกขึ้นได้ในหัว ก่อนจะเหยียบย่างเข้ามาที่ห้องแห่งนี้, คนสมัยก่อนพูดไว้ไม่ผิดไปเลยจริงๆ. ขณะที่คิดเรื่องนั้น ฮาจิเมะก็ก้าวเท้าเดินตรงไปหายูเอะ.





#นิยายแนวฮาเร็ม#Arifureta Shokugyou de Sekai Saikyou #นิยายแปลไทย
Author(s)




ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น