วันพฤหัสบดีที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559

Arifureta Shokugyou de Sekai Saikyou Chapter 20 A Partner’s Abilities

Arifureta Shokugyou de Sekai Saikyou Chapter 20 A Partner’s Abilities

นิยาย แปลไทย Arifureta Shokugyou de Sekai Saikyou ตอนที่ 20 ความสามารถ ของคู่หู


บทที่ 20 ความสามารถ ของคู่หู


A Partner’s Abilities บทที่ 20 ความสามารถ ของคู่หู

“Da-a, damn!”
บ้าเอ้ย!”


“…Hajime, Fight…”
“...ฮาจิเมะ สู้...”

“You’re too carefree!”
จะทำตัวสบายไปหน่อยไหมเธอน่ะ!”



Currently, they were traversing through savage grass with Yue on his shoulder. These grass grew up to 160 cm and goes up to his shoulders. If Yue was to walk in this, her figure would disappear. Then came the reason for their escaping through this grass.
ตอนนี้ ฮาจิเมะวิ่งผ่านทุ่งหญ้าโดยที่มียูเอะขี่หลัง. หญ้าพวกนี้สูง 160 cm โตสูงถึงปะบ่า.
ถ้ายูเอะเดินอยู่บนพื้นคงมองไม่เห็นตัวเธอแน่. แล้วเหตุผลที่กำลังวิ่งเพื่อหนีออกจากทุ่งหญ้าแห่งนี้ก็คือ...


“”””””””””””Shaa!!””””””””””””
“”””””””””””Shaa!!””””””””””””


There were nearly 200 demons chasing them.
มอนสเตอร์ 200 กว่าตัวกำลังไล่ตามทั้งคู่อยู่.


After Hajime had finished resupplying, they had advanced 10 levels. Hajime’s equipment and skills were useful in their journey, and Yue’s magic was also a big factor in their progress.
หลังจากที่เติมเสบียงเสร็จ ทั้งคู่ก็ลงไปลึกอีก 10 ชั้น. อุปกรณ์ และ ทักษะของฮาจิเมะนั้น เป็นประโยชน์ต่อการเดินทางของทั้งคู่มาก ส่วนเวทย์ของยูเอะ ก็เป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้ผ่านชั้นต่างๆไปได้อย่างรวดเร็ว.


Yue could use any magic and Hajime supported her with his skills. Her barrier and recovery magic was not that great. Since she had “Auto Regen”, she may have thought it was unnecessary. There was no problem because Hajime had his “potion”.
ยูเอะใช้เวทย์มนตร์ ส่วน ฮาจิเมะก็ใช้ทักษะของตัวเองสนับสนุนเธอ.เวทย์ป้องกัน และ เวทย์รักษาของยูเอะนั้น ไม่ค่อยแกร่งสักเท่าไหร่นัก เพราะการที่มี สกิล [ฟื้นฟูอัตโนมัติ] อยู่,จึงทำให้ไม่จำเป็น.แต่ถึงงั้นก็ไม่เป็นปัญหาเพราะฮาจิเมะ มี โพชั่นอยู่.


That is how they advanced to this present level. The floor had an appearance of a forest, an extensive forest. Lush and dense trees over 10 m tall lined the forest, and the atmosphere was damp. Good thing it was not hot like the tropical forest level he encountered.
นั่นเป็นวิธีที่ทั้งคู่ใช้ผ่านมาจนถึงชั้นปัจจุบัน. ชั้นนี้เป็นชั้นที่มีลักษณะเป็นป่ากว้าง, มีต้นไม้เขียวขจี สูงกว่า 10 เมตรขึ้นหนาเตอะเรียงรายกันเป็นป่าใหญ่, อากาศก็ชื้น.ดีที่ว่ามันไม่ร้อนเหมือนชั้นป่าเขตร้อนที่เคยเจอ.


When Hajime and Yue were searching for the stairs to the lower floor, a rumbling of the ground occurred. A demon the reminded Hajime of a huge reptile appeared in front of them. It like a tyrannosaurus rex, but there was a flower on its head. Sharps tusk thirsting for blood surged from the powerful beast, and the sunflower-like flower fluttered on top. It was a surreal experience.
ในตอนที่ฮาจิเมะกำลัง หาบันไดลงไปชั้นต่อไป กับยูเอะอยู่นั้น, พื้นดินก็เริ่มสั่นไหว.มอนสเตอร์ที่ปรากฏตัวมาให้เห็นต่อหน้า มันทำให้นึกถึง พวกสัตว์เลื้อยคลานขนาดใหญ่.รูปร่างของมันเหมือนกับ ไทแรนโนซอรัส เร็กซ์ (ทีเร็กซ์), แต่ที่แปลกก็คือ มีดอกไม้อยู่บนหัวของพวกมัน.ปากที่อ้าขึ้นเผยให้เห็นเขี้ยวที่กระหายเลือดของสัตว์ร้าย ที่ดูจะแข็งแกร่ง.ดอกไม้ที่เหมือนดอกทานตะวันก็สั่นไหวไปมาบนหัวของมัน. เป็นภาพที่ไม่นึกฝันเลยจริงๆ.

Tyrannosaurus rex gave out a roar and rushed at them.
ทีเร็กซ์ปล่อยเสียงคำราม แล้วพุ่งเข้ามาหาทั้งคู่.

Hajime calmly took out Donner…before that Yue raised her hand.
ฮาจิเมะ ยื่นมือไปหยิบดอนเนอร์ขึ้นมาอย่างใจเย็น...แต่ก่อนจะได้ลั่นไกยูเอะก็ยกมือขึ้นก่อน.


“”Scarlet Spear””
“Scarlet Spear” (หอกสีเลือด)

A flame appeared at Yue’s hand that spiralled into a spear form. The spear shot pierced through the T-Rex mouth and penetrated out the back. Its life ended as the surroundings melted. A rumble sounded as the T-Rex fell sideways onto the ground, and the flower on its head plopped onto the ground.
เพลิงสีแดงฉานปรากฏขึ้นที่ปลายมือของยูเอะ แล้วหมุนวนเปลี่ยนรูปร่างกลายเป็นหอก.หอกพุ่งผ่านปาก ทะลุออกไปข้างหลังของทีเร็กซ์. แล้วชีวิตของมันก็จบสิ้นลง พร้อมๆกับบริเวณรอบๆที่หลอมละลาย.ร่างของทีเร็กซ์เอียงล้มลงพื้นเกิดเสียงดังตึง แล้วดอกไม้บนหัวของมันก็หลุดออก ตกลงบนพื้น.


“…”
“…”


Hajime stayed silent for a bit. Yue seemed to be incomparably intense these days. In the beginning, she would devote herself to covering Hajime. On their journey she started to instantly kill any monsters that opposed Hajime. He started to feel depressed at being useless. Is it because he dragged his feet and it was over before he could do anything? His mind was seized with anxiety. If such a thing was true, he was going to have a blow to his confidence.
ฮาจิเมะนิ่งเงียบไปชั่วครู่. หลายวันมานี้ยูเอะซักจะเหนือชั้นขึ้นไปทุกที.ตั้งแต่แรกเลย เธอจะทุ่มเทกำลังเพื่อคุ้มกันฮาจิเมะ
ตลอดการเดินทางมอนสเตอร์ตัวไหนที่ทำท่าทางเป็นปรปักษ์กับฮาจิเมะก็จะถูกเก็บในทันที.จนทำให้เจ้าตัวซักจะรู้สึกเศร้าหน่อยๆกับการที่เหมือนกลายเป็นคนไร้ประโยชน์อย่างนี้.
เพราะว่าพอขยับตัวจะโจมตีทีไร เรื่องมันก็จบก่อนที่เจ้าตัวจะได้ทำอะไรเสียอีก.เพราะงั้นมันเลยทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจยังไงชอบกล. ถ้ายังเป็นแบบนี้ ความมั่นใจที่มีคงโดนเป่ากระจายไปไม่เหลือแน่.


He address Yue with a forced smile as he kept Donner in his hands.
ฮาจิเมะ ยิ้มเจื่อนๆไปให้ยูเอะ ในขณะที่เก็บดอนเนอร์เข้าซอง.


“Ah, Yue? It is good to be enthusiastic…Recently, I felt like, I haven’t done much…”
เอ่อ ยูเอะ? กระตือรือร้นมันก็ดีอยู่หรอก...แต่ว่านะ พักนี้ รู้สึกว่า ฉันแทบจะไม่ได้ทำอะไรเลย...”


Yue turned to look at Hajime, and Hajime could see a slight proud look in her expressionless face.
ยูเอะ ส่งสายตามาให้, ฮาจิเมะพร้อมกับรู้สึกได้ถึงท่าทางภูมิใจ จากใบหน้าไร้ความรู้สึกของเธอ.

“…I want to be useful…because I’m your partner…”
“...เราอยากเป็นประโยชน์ให้...เพราะเราเป็นคู่หูของฮาจิเมะ...”


Seems, she wasn’t content with just covering Hajime. He did think that since they were going to travel together from now on, as partner they should rely on each other. At that time, Yue collapsed after using up all her magic. Hajime had said it to comfort her after she released…it seems to have remained deep in her mind. She wanted to show her worth as his partner.
ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่ใช่แค่อยากจะคุ้มกันให้เท่านั้น. ก็คิดอยู่หรอก ว่ายังไงจากนี้ไปก็จะต้องเดินทางด้วยกันแล้วในฐานะคู่หู ก็ควรจะพึ่งพาซึ่งกันและกัน. ในตอนนั้น ยูเอะหมดสติไปเพราะการใช้เวทย์ไปจนหมด.หลังจากที่เธอถูกปลดปล่อยก็พูดไปอย่างนั้นเพื่อให้กำลังใจกับเธอ...แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะยังไม่หายติดใจอยู่.ยูเอะอยากจะแสดงให้เห็นว่าเธอมีค่าพอ ในฐาะคู่หูของฮาจิเมะ.


“Haha, no. You already helped me so much. Yue’s magic is very powerful, so please take the rear; close combat isn’t your strong suit. The frontlines is for me.”
ฮ่ะฮ่ะ ไม่ได้หมายความว่ายังงั้น. เธอน่ะช่วยฉันได้มากแล้ว. พลังเวทย์ของยูเอะก็แข็งแกร่งมากเพราะงั้นช่วยคุ้มกันด้านหลังก็พอ ปล่อยแนวหน้า กับการสู้ระยะประชิดที่ยูเอะไม่ถนัดให้ฉันจัดการเอง


“…Hajime…okay…”
“...เข้าใจแล้ว...”

Yue fell silent at Hajime’s advice. He smiled at Yue, who was trying too much to be helpful to Hajime. To show he didn’t dislike her, he stroke her soft hair. Yue’s expression returned to her usual mood. Hajime couldn’t say anything.
ยูเอะเงียบลง ต่อคำแนะนำของฮาจิเมะ. ฮาจิเมะยิ้มให้ยูเอะ ที่พยายามอย่างหนัก เพื่อจะเป็นประโยชน์กับเขา.เพื่อแสดงออกว่าเขาไม่ได้ไม่ชอบที่เธอทำ เจ้าตัวจึงลูบหัวของเธอ. สีหน้าของยูเอะกลับมาเป็นเหมือนปกติ.ฮาจิเมะก็ไม่ได้พูดอะไรอื่นอีก.


Because he didn’t want to become dependent, he had to be cautious…While he thought that, he inadvertently spoiled himself. Hajime was amazed at that.
เพราะไม่อยากจะเอาแต่พึงพาคนอื่นจนเป็นนิสัย จึงต้องระวังเอาไว้....ไม่อย่างนั้นแล้ว จะเป็นการตามใจตัวจนเกินไป.
เจ้าตัวรู้สึกทึ่งกับตัวเองหน่อยๆที่คิดอะไรแบบนั้น.


In a sense, these two were flirting, but Hajime caught a demon signature on his “Perception”. Approximately 10 of them were coming towards them. From the movements of the leader, it seemed to be a two-tailed wolf? He wanted to check it out, and urged Yue to move. Hajime wanted to move into an advantageous place because of their numbers.
ถ้าเอาตามเหตุผล ทั้งสองคนนี้ก็กำลังจีบกันอยู่นั่นแหละ. ทันใดนั้นฮาจิเมะก็สัมผัสได้ถึงมอนสเตอร์ จากสกิล [หยั่งรู้]. มีประมาณ 10 ตัว ที่กำลังมุ่งหน้ามาทางพวกเขา. ตัวที่นำมาอยู่ดูเหมือนจะเป็น สัตว์เลื้อยคลานขนาดใหญ่เหมือนกันเพราะอยากจะไปเช็คดูให้แน่ใจแล้วจึงรีบบอกให้ยูเอะขยับ.เพราะจำนวนของพวกมัน เลยต้องไปอยู่ตำแหน่งได้เปรียบเอาไว้ก่อน.


When the beasts were trying to encircle him, Hajime rushed at one of them. Before he could finish a 2 m reptile dropped from the overgrowth in the trees. The reptile’s appearance was similar to a raptor. There was a tulip blooming on its head.
ตอนที่สัตว์ร้ายกำลังโอบล้อมทั้งคู่อยู่นั้น, ฮาจิเมะก็พุ่งตัวหวังจะจัดการเจ้าสัตว์ร้ายตัวหนึ่งในวงล้อม แต่ก่อนที่จะได้ปิดฉาก สัตว์เลื้อยคลานยาว 2 เมตรอีกตัวก็ กระโดดลงมาจากต้นไม้.
รูปร่างของมันเหมือนกับแร็พเตอร์. แล้วมันก็มีดอกไม้บานอยู่บนหัวด้วยเหมือนกัน.


“…Cute…”
“...น่ารัก...”


“…Is it fashion?”
“...แฟร์ชั่นใหม่เรอะ?”


Yue muttered unintentionally as she felt unwinded. Hajime turned his eyes towards the demon and murmured an impossible guess.
ยูเอะพึมพำออกมาอย่างไม่ตั้งใจขณะที่เธอรู้สึกปล่อยไปตามอารมณ,ฮาจิเมะหันหน้าของเขาไปยังสัตว์ร้ายและพึมพำกับการคาดเดาในเรื่องที่ไม่น่าจะเป็นไปได้.


The raptor and T-rex both had these unknown flowers! It seems to scatter bloodlust as it growls. War preparation. The flower sways and flutters…
แร็พเตอร์ กับ ทีเร็กซ์ มีดอกไม้ประหลาดอยู่บนหัว! ดูเหมือนพอดอกไม้ยิ่งโต ก็ยิ่งทำให้เจ้าพวกนี้กระหายเลือดมากขึ้น.สงครามการต่อสู้เตรียมพร้อม ขณะที่ดอกไม้พลิ้วไหวไปมา...

“Shaaa!!”
“Shaaa!!”

Looking at Hajime who was occupied with its flower, the Raptor pounced. There were 20 cm talons attached to its tough legs. A heinous light glint off of those talons. Hajime and Yue stepped back, but parted left and right. Hajime went overhead the raptor with his “Air Walk”. He then shot at the tulip to test it.
แร็พเตอร์มองอย่างหงุดหงิดไปที่ฮาจิเมะที่เอาแต่จ้องมองดอกไม้บนหัวของมัน แล้วมันก็จู่โจมgเข้ามาทันที. ที่เท้าของมัน มีกรงเล็บ ยาว 20 cm ส่องแสงเป็นมันวาว. ฮาจิเมะ กับ ยูเอะ ถอยหลัง แล้วแยกไปคนละทางช้ายและขวา. ฮาจิเมะกระโดดข้ามหัวของแร็พเตอร์ด้วย [เหยียบเวหา] แล้วก็ยิงดอกไม้บนหัวของมันเพื่อทดสอบ.


All parts of the flower scattered with the sound of gunfire. The raptor seemed to twitch for a moment, it rolled as it failed its landing. It somersaulted into a tree and stopped moving. Silence filled the scene. Yue comes near Hajime as she looks at the raptor and the scattered tulip.
ชิ้นส่วนดอกไม้ฟุ้งกระจายหลังเสียงปืน. แร็พเตอร์ลงไปชักดิ้นชักงอ กลิ้งไปมาบนพื้นอยู่ครู่หนึ่ง.แล้วจากนั้นก็แน่นิ่งที่ใต้ต้นไม้.ความเงียบเข้าปกคลุม. ยูเอะเข้ามายืนอยู่ใกล้กับฮาจิเมะ แล้วมองไปที่แร็พเตอร์ กับ ดอกไม้ที่ฟุ้งกระจาย.

“…Dead?”
“...ตายไหม?”


“No, it seems alive…”
ไม่หรอก ดูเหมือนจะยังมีชีวิตอยู่...”


Just as Hajime said, the body started to twitch. The raptor got up and looked around. It saw its


fallen tulip on the ground and stomped it. Not giving a care to its enemies.
เป็นอย่างที่ฮาจิเมะพูด, ร่างของแร็พเตอร์เริ่มขยับ.มันลุกขึ้นแล้วมองไปรอบๆ แล้วก็ไปเจอกับดอกไม้ที่อยู่บนพื้น มันใช้เท้าขยี้ทันที.โดยไม่สนใจต่อศัตรูที่อยู่ตรงหน้าเลยสักนิด.


“Eh, that reaction, What does it mean?”
เอ่อ ท่าทีแบบนั้นมัน...หมายความว่ายังไงเนี่ย?”

“…Prank.”
“...โดนแกล้ง

“…No, its not a schoolchild that put a paper on its back.”
“...ไม่ใช่แล้ว มันไม่ใช่เด็กนักเรียนที่จะโดนแปะกระดาษที่หลังได้นะ...”


When it was satisfied, it looked to the heavens like it was saying: “Phew, Good job!” A cry was raised. The raptor faced Hajime and was startled.
พอแร็พเตอร์กระทืบดอกไม้จนพอใจ มันก็มองไปที่ข้างบน ราวกับจะพูดว่าเฮ้อ ยอดเยี่ยม!” แล้วมีน้ำตาไหลออกมา.แร็พเตอร์หันไปมองฮาจิเมะ แล้วสะดุ้งตกใจ.


“Did you notice it? It was in a trance.”
เห็นตะกี้หรือเปล่า? มันเพิ่งจะมารู้สึกตัวแน่ะ



“…Bullying afterall.”
“...โดนแกล้ง...จริงๆสินะ

Hajime tsukkomi’d, and Yue looked at it with sympathy. The raptor stiffened for a while. Eventually it took a low posture, fangs exposed and leapt. Hajime shot Donner at the raptor’s open mouth.
ฮาจิเมะ พูดตบมุกออกมา ส่วนยูเอะก็มองไปที่มันด้วยความสงสาร.แร็พเตอร์ทำหน้างงไปชั่วขณะ แต่แล้วมันก็ย่อตัวต่ำลง เผยเขี้ยวออกมา แล้วมันก็กระโจนเข้าใส่.ฮาจิเมะยิงดอนเนอร์ใส่ปากที่อ้าอยู่ของมันทันที.


The bullet pierced through the raptor mouth then exited out of its back head, and disappeared into the forest behind.
หัวกระสุนพุ่งผ่านปาก แล้วทะลุออกจากทางหลังของมัน แล้วหายไปในป่าทางด้านหลัง.


With the momentum of its jump, the raptor slide on the ground. Hajime and Yue looked at the corpse of the raptor without saying anything.
เพราะเสียจังหวะจากการกระโจนเข้าใส่ แร็พเตอร์ล้มลงบนพื้นดังตึง. ฮาจิเมะ กับ ยูเอะ
มองดูร่างไร้วิญญาณของแร็พเตอร์ โดยปราศจากคำพูด.


“Really, what on earth?”
เอาจริงดิ เรื่องบ้าอะไรเนี่ย?”

“…It was bullied. To be beaten…pity.”
“...ถูกแกล้ง แล้วยัง...ถูกฆ่าอีก...น่าสงสาร


“No, it wasn’t bullying, definitely wasn’t.”
ไม่ใช่แล้ว ไม่ใช่การกลั่นแกล้งแน่ๆ ต้องไม่ใช่แหงๆ!”


Hajime stopped trying to figure it out because he did not understand how the demons think. They started to move to an advantageous place because the encircling monsters were getting closer.
ฮาจิเมะเลิกคิดถึงมันให้ปวดกระบาล เพราะยังไงก็ไม่มีทางเข้าใจความคิดของพวกมอนสเตอร์อยู่แล้ว.จากนั้นทั้งคู่ก็ขยับไปหาพื้นที่ที่ได้เปรียบ เพราะวงล้อมของพวกมอนสเตอร์ที่ใกล้เข้ามา.

Countless thick 5m in diameter trees stretched on and on in the new area they were in. Neighboring trees’ branches were intertwined with each other. Hajime used his “Air Walk” and Yue used wind magic to jump overhead the branches. LIke an air corridor. Hajime was going to exterminate the demons by sniping at them from overhead.
ในบริเวณที่ทั้งคู่ไปถึง มีต้นไม้สูงใหญ่ ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางราวๆ 5 เมตร ตั้งตรงเรียงรายกันอยู่อย่างนับไม่ถ้วน.กิ่งก้านของต้นไม้ที่อยู่ข้างๆกัน พันกันยุ่งไปหมด.ฮาจิเมะใช้ [เหยียบเวหา] ส่วนยูเอะก็ใช้ เวทย์ลม เพื่อกระโดดขึ้นไปเหยียบบนกิ่งก้านของต้นไม้ที่อยู่เหนือหัว.


Less than 5 minutes later, raptors began to appear under them. Hajime intended to throw an incendiary grenade, however, he froze. Yue had also hardened with her hand ready to unleash her magic. Because…
ไม่เกิน 5 นาทีเป็นอย่างน้อย ต่อมา, ฝูงแร็พเตอร์พากันมาแออัดกันอยู่ใต้ต้นไม้ข้างล่างของพวกเขา.ฮาจิเมะที่ตั้งใจจะโยนระเบิด และ ยูเอะ ที่เตรียมจะปล่อยเวทย์ ต่างก็ต้องชะงัก เพราะว่า...


“Why do all these guys have flowers?”
ทำไม่เจ้าพวกนี้ ถึงได้มีดอกไม้บนหัวกันหมดทุกตัวละ?”



“Flower garden…”
สวนดอกไม้...”

There were more than 10 raptors and all of them had flowers on their heads. A variety of flowers too.
มีแร็พเตอร์อยู่ 10 ตัว และที่บนหัวของพวกมันทุกตัวก็มีดอกไม้งอกอยู่. แล้วก็มีหลากสีสันด้วย.


Hajime’s unintentionally Tsukkomi had attracted the attention of all the raptors. The raptors then took stances to leap into attack. Hajime’s strategy was to stay out of their range then snipe them with Donner and drops a incendiary grenade to start off. Shots are fired in succession, a white flash precedes each death, one by one raptors die with their heads blown off. Yue was using her “Scarlet Spear” to kill the surrounding raptors.
คำพูดตบมุกอย่างไม้ตั้งใจของฮาจิเมะ ไปสะดุดต่อมความสนใจของพวกแร็พเตอร์เข้าให้.
พวกมันตั้งท่าเตรียมพุ่งจู่โจม. กลยุทธ์ของฮาจิเมะคือการอยู่ให้ห่างจากระยะโจมตีของพวกมัน แล้วยิงดอนเนอร์ กับทิ้งระเบิดใส่.กระสุนถูกยิงออกไปอย่างต่อเนือง, แสงวาบสีขาวนำมาซึ่งความตาย, แร็พเตอร์ทีละตัวๆล้มลงกับหัวที่ถูกเป่ากระจุย.ยูเอะใช้หอกสีเลือดสังหารแร็พเตอร์ที่เหลือยู่รอบๆ.


Three seconds later, the incendiary grenade explodes in the middle of the raptor group. Tar blazing at 3000 degree centigrade splattered onto the raptors. Hajime heaves a sigh of relief after he saw that his weapons worked on the monsters of this level. Seems like that scorpion was special.
สามวินาทีให้หลัง, ลูกระเบิดที่อยู่กลางดงของฝูงแร็พเตอร์ก็ระเบิดขึ้น, น้ำมันดิบที่เผาไหม้ด้วยอุณหภูมิสูง 3000°C เผาเหล่าแร็พเตอร์จนไหม้เกรียม.พอเห็นว่าอาวุธของตัวเองใช้ได้ผลดีกับมอนสเตอร์ของชั้นนี้ เจ้าตัวก็แสดงสีหน้าพอใจออกมา.ดูเหมือนปีศาจแมงป่องนั้นจะพิเศษออกไป.

Less than 10 seconds later, all the enemies had been cleared. However, Hajime had a dull look. Yue noticed this and tilted her head as she walked towards him.
สิบวินาทีต่อมา ศัตรูก็ถูกกวาดล้างจนหมดเกลี้ยง. ถึงอย่างนั้น ฮาจิเมะก็แสดงสีหน้างงงวยออกมา.ยูเอะสังเกตเห็น แล้วเอียงคองง ขณะที่เธอเดินไปหาฮาจิเมะ.


“…Hajime?”
“...ฮาจิเมะ?”

“…Yue, Isn’t it weird?”
“...ยูเอะ คิดว่ามันแปลกรึเปล่า?”

“?”
“?”

“They were too weak.”
เจ้าพวกนี้มันอ่อนแอเกินไป


Yue took noticed after his words. That was true, the T-rex and raptor was easily exterminated because they made such easy movements and normal attacks. Their unnatural movement was almost mechanical and even their blood lust. After watching the scene where the raptor trampled the flower in anger, he felt that the flowers were not suppose to be on them.
ยูเอะตระนักได้หลังจากคำพูดของเขา. มันก็จริง ทั้งทีเร็กซ์ และ แร็พเตอร์ถูกกำจัดไปได้อย่างง่ายดาย ทั้งที่ใช้ท่าจู่โจมง่ายๆ ธรรมดาๆ.การเคลื่อนไหวที่ไม่เป็นธรรมชาติ ราวกับเป็นเครื่องจักร หรือกระทั่ง ความกระหายเลือดนั่นอีก.หลังจากที่ได้เห็นตอนที่แร็พเตอร์ใช้เท้ากระทืบดอกไม้ด้วยความโกรธ,ก็รู้สึกได้ว่าดอกไม้นั่นบางทีอาจจะไม่ได้มีอยู่บนหัวของพวกมันตั้งแต่แรก.


The moment when Hajime was going to tell Yue to advance carefully, his “Perception” caught more approaching demons. A vast amount of demons were gathering from all directions. His “Perception” range was at a 20 m radius, and all the demons he sensed was coming straight for them.
ชั่วระยะเวลาที่ฮาจิเมะจะบอกให้ยูเอะระมัดระวังเป็นพิเศษอยู่นั้น, ทักษะ [หยั่งรู้] ก็ตรวจจับ มอนสเตอร์ที่เข้ามาใกล้.มีมอนสเตอร์จำนวนมาก ใกล้เข้ามาจากทุกทิศทาง. ทักษะ [หยั่งรู้]ของเขาที่มีระยะตรวจจับอยู่ที่ 20 เมตรรอบตัว และมอนสเตอร์ที่สัมผัสได้ต่างก็มุ่งหน้ามาทางพวกเขา.


“Yue, this is bad. I’m picking up 30, no, 40 or more monsters coming our way. Someone seems to be ordering them to surround us in all directions.”
ยูเอะ ชักจะไม่ดีแล้ว. ฉันตรวจพบมอนสเตอร์ 30 ไม่สิ มากกว่า 40 ตัวกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้.ดูเหมือนจะมีใครสักคนคอยสั่งการให้พวกมัน เข้ามาล้อมพวกเราไว้จากทั่วทิศทาง


“…Do we run?”
“...หนีไหม?”

“…No, we can’t with this many. Better to exterminate them from on top of the tallest tree.”
“...ไม่ได้ จำนวนขนาดนี้ หนีไม่พ้นหรอก คอยตรวจดูพวกมันจากต้นไม้ที่สูงที่สุดดีกว่า


“Hn…let’s go oversized.”
ไปที่...ต้นไม้ใหญ่ตรงนั้น

“Oh, I’ll bite.”
อา ไปกันเลย


Moving at high speed, they quickly went to find the highest tree in the area. They destroyed the branches that could help the demons climbed upwards.
การเคลื่อนไหวด้วยความเร็วสูง ทั้งคู่ไปถึงต้นไม้ที่สูงที่สุดอย่างรวดเร็ว.จากนั้นก็ทำลายพวกกิ่งก้าน ที่จะช่วยให้พวกมอนสเตอร์ปีนป่ายขึ้นมาได้ทิ้งไป.


Hajime waits calmly while holding Donner. Yue understood and gently grabbed the hem of his clothes. His hand was occupied so he used his body as substitute a hold. Her grip became a little stronger.
ฮาจิเมะถือดอนเนอร์รออย่างใจเย็น. จู่ๆก็รู้สึกถึงมือของยูเอะที่ยื่นมาจับชายเสื้อเอาไว้เบาๆ.
เพราะมือไม่ว่างก็เลยบอกให้เธอจับตัวของฉันไว้แทน.แล้วมือของยูเอะที่จับชายเสื้อเบาๆก่อนหน้านี้ก็เปลี่ยนเป็นจับแน่นกว่าเดิม.


Then the first batch arrived. Not just raptors, but also T-rexes. The T-rexes were ramming the tree, and the raptors were using their talons to climb the tree.
จากนั้นมอนสเตอร์ฝูงแรกก็มาถึง. ไม่ได้มีแค่แร็พเตอร์ แต่รวมถึง ทีเร็กซ์ด้วย.
ทีเร็กซ์พยายามกระทุ้งต้นไม้ ส่วนแร็พเตอร์พยายามใช้กรงเล็บของมันเพื่อปีนขึ้นมา.


Hajime pulled the trigger on Donner. He shot towards the earth to hit the climbing raptors. When Donner’s chambers were exhausted, Hajime exposed the cylinder. With a rotation he uses the ejector rod to clear the chambers and loads the gun positioned within his left armpit. During this 5 seconds. The incendiary grenade he dropped before the shooting, explodes onto the monsters. Flames scatter the area. Donner blazes again after it was reloaded. 15 of the monsters already fell, but that was not enough.
ดอนเนอร์ถูกลั่นไกออกไป. กระสุนยิงไปที่แร็พเตอร์ที่กำลังพยายามปีนป่ายขึ้นมา.
พอกระสุนหมด ฮาจิเมะได้ทำการดันแกนลูกโม่ออกมา ทำการคัดปลอกกระสุนออก แล้วโหลดกระสุนเข้าไปใหม่.ช่วงเวลานั้น 5 วินาที. ลูกละเบิดที่ถูกโยนลงไปก่อนหน้าที่จะยิงกระสุนออกไป เกิดระเบิดกลางฝูงมอนสเตอร์.เปลวไฟลุกลามไปทั่วบริเวณ.หลังจากโหลดกระสุนเสร็จ ดอนเนอร์ก็ถูกลั่นไกอีกครั้ง. มอนสเตอร์ถูกกำจัดไปแล้ว 15 ตัว แต่แค่นั้นมันยังไม่พอ.


Soon, an additional 30 raptors and 4 T-rexes have gathered under their eyes. They were attempting to smash the tree Hajime was on, or climb up to attack him.
ไม่นาน, แร็พเตอร์ กับ ทีเร็กซ์ สามสิบกว่าตัวก็โผล่มา.ทีเร็กซ์พยายามกระทุ้งต้นไม้ ที่พวกเขายืนอยู่ให้หักโค่น ส่วนแร็พเตอร์ก็พยายามปีนป่ายขึ้นมา.


“Hajime?”
ฮาจิเมะ?”

“Not yet…A little more.”
อีกเดี๋ยว...ขอเวลาอีกแป๊บหนึ่ง

Hajime answered Yue, while he was shooting down at the raptors. She continued to concentrate on her magic barrage, as she believed in him.
ฮาจิเมะตอบยูเอะ ขณะที่ยิงแร็พเตอร์ให้หล่นลงไป.เธอเองก็ตั้งสมาธิกับการระดมยิงเวทย์ พร้อมกับเชื่อมั่นในตัวฮาจิเมะ.




Finally, more than 50 monsters gathered below them. This was just a guess because it was hard to distinguish now. He sent a signal to Yue to say that the monsters he sensed with “Perception” were accounted for.
ในที่สุด มอนสเตอร์มากกว่า 50 ตัวก็มารวมตัวกันอยู่ข้างใต้พวกเขา.จำนวนที่ว่าไปก็เป็นเพียงแค่การเดาเอาเพราะมันยากลำบากที่จะนับ.ฮาจิเมะให้สัญญาณยูเอะ เพื่อบอกว่าตอนนี้ มีมอนสเตอร์ใกล้เคียงกับจำนวนที่ สัมผัสได้ด้วย ทักษะ [หยั่งรู้]แล้ว.


“Yue!”
ยูเอะ!”


“Okay! “Freezing Hell”!”
อื้อ”“นรกเยือกแข็ง” (Freezing Hell)


When Yue triggered her magic, underneath them an area was frozen and it was spreading. The area was being covered in blue ice. When the ice touched the demons, the ice covered them like a coffin. There was not even a moment to resist. Monsters lost the light in their eyes after they were encased in ice. An area of 50 m square was frozen from the spell. It was worthy of being call “Extermination Magic”.
พอยูเอะปล่อยเวทย์ของเธอออกมา, ใต้พื้นที่ที่ทั้งคู่ยืนอยู่ก็ถูกแช่แข็ง และ ลุกลามไปทั่วบริเวณ
จนทำให้พื้นที่ถูกปกคลุมไว้ด้วยน้ำแข็ง.ตอนที่น้ำแข็งสัมผัสเข้ากับร่างของมอนสเตอร์ มันก็ถูกปกคลุมราวกับโลงศพน้ำแข็ง. ไม่มีแม้แต่จังหวะจะให้ขัดขืน. เหล่ามอนสเตอร์ก็สูญสิ้นแสงสว่างในดวงตาหลังจากถูกน้ำแข็งเข้าห่อหุ้ม. พื้นที่รูปสีเหลี่ยมกว้างข้างละ 50 เมตร ถูกปกคลุมจากเวทย์น้ำแข็ง. สมกับที่เรียกว่าเวทย์ทำลายล้างเลยล่ะ.


“Haa…Haa..”
ฮ่าห์...ฮ่าห์...”


“Good job. Indeed a “Vampire Princess”.”
ทำได้ยอดเยี่ยม สมกับชื่อเจ้าหญิงแวมไพร์เลยนะ

“…Kufufu…”
“...หุหุหุ...”

Hajime gives Yue praise at the spectacle before them. Just like the spell’s name, it truly looked like a frozen hell in the surrounding area. Yue ran out of magic after using that superlative magic. She gasped for breath. Probably, she is having a case of fatigue.
ต่อกับภาพที่ได้เห็นเบื้องหน้า ฮาจิเมะก็พูดชมยูเอะ. เหมือนกับชื่อของเวทย์, พื้นที่บริเวณรอบๆมันราวกับเป็นนรกเยือกแข็งจริงๆ.หลังจากใช้เวทย์ขั้นสูงนั้นไป พลังเวทย์ของยูเอะก็แทบไม่เหลือ. เธอนั่งหยุดพักหายใจเพราะความเหนื่อยล้าที่เกิดจากการใช้พลังเวทย์มากจนเกินไป.


He sat down beside her and placed a hand on her hips to support her, and presented his nape. To allow her to recover by drinking his blood. Although she does recover from the “potion”, but it takes a long time for a vampire to recover with it. Blood seemed the best.
ฮาจิเมะนั่งลงข้างๆ แล้ววางมือที่เอวของยูเอะเพื่อช่วยพยุงร่างเธอ. แล้วเผยต้นคอให้ยูเอะ
เพื่อให้เธอดื่มเลือดของเขา.ถึงพลังของเธอจะฟื้นฟูได้จากการดื่มโพชั่นแต่สำหรับแวมไพร์มันใช้เวลานาน. ดูเหมือนเลือดจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด.

Yue was embarrassed, inspite of her deadpan look, at Hajime’s praise and just laughed. She blushed as she placed her mouth against his neck.
ยูเออมีท่าทีเหมือนเอียงอายหน้า ต่อ คำชมของฮาจิเมะ.ถึงจะไม่ค่อยแสดงความรู้สึกออกมาทางสีหน้า,ใบหน้าของเธอแดงซ่านขณะประทับริมฝีปากลงบนคอของเขา.


But Hajime stands up with a grim expression. He was sensing more than 100 demons.
จู่ๆสีหน้าของฮาจิเมะ ก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าซีเรียส. เขาสัมผัสได้ถึง มอนสเตอร์มากกว่า 100 ตัว.


“Yue, there are several times more.”
ยูเอะ คราวนี้ มันมีจำนวนมากกว่าคราวก่อนถึงสองเท่าเลย


“!?”
“!?”

“If it is this many, there is something going on. We just eliminated them all right now. Yet, another suicide attack…like they were compelled to…that flower…maybe.”
ถ้าจำนวนขนาดนี้ละก็ มันต้องมีอะไรผิดปกติแน่ๆ. ทั้งที่เพิ่งจะโดนกวาดล้างไปแท้ๆ. ถึงอย่างนั้นก็ยังจะโจมตีแบบฆ่าตัวตายเข้ามีอีก...เหมือนกับว่าจะถูกควบคุม....ดอกไม้นั่น...หรือว่าบางที


“…Parasite.”
“...กาฟาก

“Yue thinks so too?”
ยูเอะ ก็คิดอย่างงั้นเหมือนกันสินะ?”

She nodded to affirm his guess.
ยูเอะพยักหน้ายืนยันต่อการคาดเดาของเขา.


“…There should be a main body.”
“...น่าจะมี ร่างหลักอยู่


“Seems, that as long as those flowers are on them, they are puppets. We are up against all the monsters on this floor.”
คงจะอย่างนั้น, ถ้ายังมีดอกไม้อยู่บนหัว เจ้าพวกนี้ก็เป็นได้แค่หุ่นเชิด. แบบนี้ก็เท่ากับว่าพวกเราเป็นศัตรูกับมอนสเตอร์ทั้งชั้น


Before Hajime is crushed by the amount, he should look for the main body. Looking for the lower floor would be hard if they didn’t take care of them. Though they could find it along the way.
ก่อนที่จะถูกจัดการเพราะจำนวน, ควรจะต้องไปหาร่างหลักของมันก่อน.
การจะลงไปชั้นต่อไปก็คงจะเป็นเรื่องยาก ถ้าไม่จัดการให้เสร็จ. ถึงจะหนีไปด้วยหาไปด้วยได้ก็ทีเถอะ.


There wasn’t time to let Yue suck his blood, so he tried to pass her the sacred water. however, Yue refused it. She stretched both her hands out towards the confused Hajime and says…
ไม่มีเวลาให้ยูเอะมาดื่มเลือดแล้ว เพราะงั้นฮาจิเมะก็เลย ยื่นโพชั่นให้ยูเอะ. แต่ยูเอะก็ปฏิเสธ.
เธอยื่นมือออกไปหาฮาจิเมะที่ทำหน้างง แล้วพูด...


“Hajime…Carry…”
ฮาจิเมะ...อุ้ม...”


“How old are you? Are you trying to suck my blood while we move?”
อายุกี่ขวบแล้วเธอเนี่ย? คิดจะดูดเลือดตอนพวกเราเคลื่อนไหวไปด้วยรึไง?”


Hajime was correct. Yue nodded her head to answer him. Magical power recovery was slow for Yue with the sacred water, and they should keep a contingency plan for recovery. When he is desperately busying himself, he eventually feels a few resistance. But, necessity knows no laws.
ฮาจิเมะเข้าใจถูกแล้ว. ยูเอะพยักหน้าตอบ. การใช้โพชั่น มันทำให้เธอฟื้นพลังเวทย์กลับมาได้ไม่เร็วนัก.ความจริงก็อยากจะให้ยูเอะ ฟื้นพลังโดยเร็ว เพื่อการต่อสู้ที่ไม่อาจคาดเดาได้ในเบื้องหน้า.แต่ถึงอย่างนั้น ทั้งที่อยู่ในสถานการณ์ล่อแหลมอย่างนี้ แต่ก็ยังรู้สึกต่อต้านอยู่หน่อยๆ.


He consented to carrying her…Because it would get in the way. He gave her a piggyback ride, as he started his search for the main body.
ฮาจิเมะจึงเห็นชอบที่จะอุ้มเธอ...แต่ถ้าทำแบบนั้นจะเคลื่อนไหวลำบาก ก็เลยเปลี่ยนไปแบกเธอไว้บนหลังแทนแล้วทั้งคู่ก็เริ่มออกตามหาร่างหลัก.

And this is how we end up with the current situation.
ที่ว่ามาคือสาเหตุที่ทำให้ทั้งคู่ตกมาอยู่ในสถานการณ์ปัจจุบัน.


They were being chased by close to 200 demons. The thicket was troublesome. Yue had already finished her meal but she didn’t get off his back.
พวกเรากำลังถูกมอนสเตอร์ 200 กว่าตัวไล่ตามอยู่เลย. คุณผู้โดยสารก็ค่อนข้างเป็นปัญหา.
ทั้งที่คุณเธอดื่มเลือดไปแล้ว แต่ก็ไม่ยอมลงจากหลัง.


From the demons behind.
เสียงฝีเท้าวิ่งไล่ตามของมอนสเตอร์จากด้านหลังดังสนั่น.


Dodododododododododo
Dodododododododododo


Monsters approach them while making that noise. Raptors travels side by side while hiding in the tall grass, and pouncing from all directions. Hajime ran towards the place he considered most suspicious, while he counterattacked. Yue did not allow the siege to overwhelm them by using her magic.
แร็พเตอร์ไล่ตามอยู่ทั้งสองข้าง พร้อมๆกับซ่อนตัวอยู่ในทุ่งหญ้าสูง. แล้วมันก็กระโจนเข้ามาโจมตีจากทั่วทิศทาง.ฮาจิเมะวิ่งไปหาสถานที่ที่น่าสงสัยที่สุด ขณะที่สวนการโจมตีกลับไป.
ยูเอะไม่ยอมปล่อยให้การล้อมโจมตีของพวกมอนสเตอร์ ทำให้ทั้งคู่เสียเปรียบ โดยการใช้เวทย์มนตร์.


Kapu, Chu
จุ๊บปุ (เสียงดูดเลือด)

The two glared at the exit of the forest ahead. On the other side was the wall of the labyrinth. It looked like a cave with crack spreading from the center. Why, was this place the objective? The attacking demons had a constant habit in their movements. Hajime countered while they advanced.
ทั้งคู่มองไปยังทางออกจากป่าที่อยู่ตรงหน้า. ที่อีกฝากของกำแพงดันเจี้ยน ดูเหมือนจะมี รอยแตกลามออกจากตรงกลางที่มีลักษณะเหมือนถ้ำ.ทำไมทั้งคู่ถึงได้เลือกมายังทางนี้กันน่ะเหรอ? เพราะการเคลื่อนไหวของพวกมอนสเตอร์ที่เข้ามาจู่โจมมันมีลักษณะตายตัว.ขณะที่มุ่งหน้าต่อไป ฮาจิเมะก็ได้คิดคำนวณไปด้วย.

Their movements become violent when they attempted to escape in a certain direction. As if, they were trying to lead them away from there. They decided to rush in that direction because the demons were increasing in number and they couldn’t stay in this situation.

การเคลื่อนไหวของพวกมอนสเตอร์จะมีท่าทีดุร้ายขึ้นในตอนที่ทั้งคู่หลบหนีไปในทิศทางดังกล่าว,เหมือนกับพวกมันพยายามจะสกัดกั้นไม่ให้ทั้งคู่ไปในทิศทางนั้น.เพราะจำนวนของมอนสเตอร์ที่เพิ่มขึ้นมากเรื่อยๆ จะอยู่แบบนี้ต่อไปคงไม่ใช่ความคิดที่ดีนักทั้งคู่จึงมุ่งหน้าไปในทิศทางที่น่าสงสัยนั่น.


Apparently, hiding in the grass had already made it fail. Hajime jumps ahead with “Air Walk” and “Flicker”.
เป็นการแน่ชัด,จะซ่อนตัวในทุ่งหญ้าต่อไปก็ไร้ประโยชน์ ฮาจิเมะจึงกระโดดขึ้นแล้วใช้ [เหยียบเวหา] กับ [ย่นระยะ] ไปด้วย.

Kapu, Chu จุ๊บปุ
[sound of blood sucking] [เสียงดูดเลือด]
“Yue-san!? Can you stop the blood sucking that has been going on?”
คุณยูเอะ? ช่วยเลิกดื่มเลือดของกระผมสักทีได้ไหม?”


“…Inevitable.”
“...มันจำเป็น

“Lies! You aren’t exhausted anymore.”
โกหก! ไม่เห็นจะเหนื่อยเลยไม่ใช่เรอะ!”

“…Those guys’ flower…I’m also…Ku.”
“...ดอกไม้ พวกนั้น...เราก็ด้วย...อุก


“What are you groaning unnaturally? Don’t try to shift the blame, Baka! I can’t afford it, hey!”
แอ็คติ้งไม่เป็นธรรมชาติแบบนั้นมันอะไรกัน? อย่ามาป้ายความผิดให้ดอกไม้เลยนะ ยัยบ้า! แบบนี้ยอมรับไม่ได้...เฮ้!”


Inspite of the situation, Yue was obsessed with Hajime’s blood. It was not odd that a former royalty couldn’t control their guts. Although he was playing, he properly countered. Hajime jumped into the cracks, as he took along 200 monsters.
ทั้งที่สถานการณ์เป็นอย่างนี้ ยูเอะก็ยังเอาแต่สนใจอยู่กับการสูบเลือดของฮาจิเมะ.
ก็ไม่น่าแปลกที่ อดีตคนในราชวงศ์จะควบคุมความกระหายของตัวเองไม่ได้. ถึงจะดูเหมือนกำลังเล่นกันอยู่แต่ฮาจิเมะก็ครุ่นคิดวิธีสวนกลับศัตรูไปด้วย.เจ้าตัวกระโดดเข้าไปในรอยแตก พร้อมกับหันหลังไปมอง มอนสเตอร์จำนวน 200 ตัวที่ตามมาด้านหลัง.


The cave’s cracks were narrow for two average adults standing side by side. Of course, the T-rex couldn’t fit through it, and the raptors could only enter one by one. One of the raptors that entered teared to tear Hajime with its extended claws. Before it could attack, Hajime shot it with Donner. He used his transmutation to block the crack.
รอยแตกของงถ้ำ แคบลงเรื่อยๆจนพอจะให้ผู้ใหญ่สองคนเดินชิดกันได้เท่านั้น.
ซึ่งมันก็ทำให้พวกทีเร็กซ์ไม่สามารถเข้ามาได้, ส่วนแร็พเตอร์เข้ามาได้ทีละตัว.
แร็พเตอร์ที่เบียดเข้ามาพยายามจะใช้กรงเล็บของมันฉีกร่างของฮาจิเมะ แต่ก่อนที่จะได้ทำ ก็ถูกยิงเดี้ยงไปเสียก่อน.แล้วเขาก็ใช้เวทย์แปรรูปปิดทางเข้าบริเวณรอยแตกเอาไว้.


“Phew, We’ll be okay for a bit with this.”
ฮ่าห์ แบบนี้คงไม่เป็นไรสักพักละนะ


“…Good job.”
“...ทำได้ดีมาก

“If you feel so, get down.”
ถ้าคิดอย่างนั้นจริงๆ ก็ลงมาได้แล้ว

“…Mu…no choice.”
“...มุ...ไม่มีทางเลือก


Yue reluctantly descends with Hajime’s words. His back seemed to be very comfortable.
ยูเอะ ทำตามคำพูดของฮาจิเมะอย่างไม่เต็มใจ. พอยูเอะลงไปแล้วข้างหลังก็รู้สึกสบายขึ้นเยอะเลย.

“So then, those guys were very desperate. Is this place, bingo? Do not relax your guard.”
เมื่อกี้ จากที่เจ้าพวกนั้นพยายามเบียดเข้ามา อย่างเอาเป็นเอาตายกันใหญ่, ที่นี่คงจะใช่แล้วสินะ? อย่าประมาทล่ะ


“Okay.”
อืม


Since the entrance was closed with transmutation, the two continued deeper into the cave.
เพราะทางเข้าถูกปิดลงด้วยเวทย์แปรรูป ทั้งคู่จึงมุ่งเข้าไปในส่วนลึกของถ้ำ.


They arrived into a big hall after traveling for a while. Cracks were even continuing into the depths of the halls. Perhaps it was the stairs to the lower level. Hajime feels the area. He did not sense anything but he kept his guard up because of an unpleasant feeling. There were a lot of demons in this dungeon that could hide from his senses.
หลังจากเดินมาได้สักพักก็เจอเข้ากับห้องโถงขนาดใหญ่. รอยแตกมีมากลามไปจนถึงส่วนลึกของห้องโถง.บางทีมันอาจจะเป็นบันไดลงไปสู่ชั้นต่อไป. ฮาจิเมะทำการสำรวจพื้นที่รอบๆ ไม่ได้รู้สึกถึงอะไรผิดปกติแต่เจ้าตัวก็ยังไม่ลดการระวังตัวลง เพราะความรู้สึกไม่สบายใจบางอย่าง.
ในดันเจี้ยนนี้ มีมอนสเตอร์ตั้งหลายชนิดที่สามารถอำพรางตัวจากสัมผัสหยั่งรู้ของเขาได้.



When they arrived at the center of the room, then it happened. From all direction, an innumerable amount of green ping pong balls few in. Yue and Hajime was instantly back to back, and intercepting the flying balls.
พอมาถึงใจกลางของห้อง, เรื่องก็เกิด. ลูกบอลสีเขียว ขนาดเท่าลูกปิงปอง จำนวนนับไม่ถ้วน ตกลงมาจากข้างบน.ยูเอะ กับ ฮาจิเมะ ดีดตัวถอยหลังทันที เพื่อหลบ ลูกบอลที่ลอยมา.

Hajime decided to create a stone wall because of the number that exceeded 100. The wall was strong enough to prevent the balls from piercing it. Seems like the balls didn’t have that much power. Yue was able to intercept the balls with her wind magic, with its excellent speed, without a problem.
ฮาจิเมะจึงใช้แปรรูปสร้างกำแพงหินขึ้นมาป้องกัน.จำนวนลูกบอลที่มีมากกว่า 100 ลูก
ลูกบอลไม่สามารถทะลุผ่านกำแพงมาได้, ดูเหมือนมันจะไม่มีพลังโจมตีมากนัก. ยูเอะใช้เวทย์ลมเพิ่มความเร็วให้กับตัวเอง จึงหลบได้โดยไม่มีปัญหา.


“Yue, it’s probably an attack from the main body. Do you know where it is?”
ยูเอะ เจ้าพวกนี้คงเป็นการโจมตีจากร่างหลัก. พอรู้อะไรบ้างรึเปล่า?”


“…”
“…”

“Yue?”
ยูเอะ?”


Hajime asked her if she knew of its location. Yue did not have a searching skill like “perception”, but as a vampire she had sharper senses than Hajime. However, she didn’t answer his question. Suspicious, Hajime called out to her, but his answer…
ฮาจิเมะลองถามยูเอะดู เผื่อเธอจะรู้ว่าร่างหลักมันอยู่ที่ไหน. ยูเอะนั้นไม่ได้มี ทักษะ [หยั่งรู้]
แต่เพราะเป็นแวมไพร์จึงมีสัมผัสที่เฉียบคมกว่าฮาจิเมะ.แต่ทว่า เธอกลับไม่ตอบกลับคำถามของเขา. ด้วยความสงสัย ฮาจิเมะ จึงเรียกชื่อเธอขึ้นมาแต่คำตอบของเธอกลับเป็น...


“…Run…Hajime!”
“...ฮาจิเมะ...หนีไป...”


Before anyone knew it, her hand faced Hajime. Wind converged onto her hand. Instinct warned violently, and Hajime jumped aside with full power. A blade of strong wind passes the place where Hajime used to be and bisects the cliff in the back.
ก่อนที่จะตั้งตัว เธอก็หันหน้ามาทางฮาจิเมะ. สายลมรวมตัวกันอยู่ปลายมือของเธอ.
สัญชาตญาณส่งเสียงร้องเตือนดังลั่น ฮาจิเมะ รีบกระโดดหลบไปด้านข้างสุดกำลัง.
คมดาบสายลม พุ่งผ่านบริเวณที่ฮาจิเมะ เคยยืนอยู่ แล้วตัดหน้าผาที่อยู่ด้านหลังออกเป็นสองซีก.


“Yue!?”
ยูเอะ?”

Hajime wanted to raise his voice at the surprise attack, but he understood when he saw what was on her head. There was a blooming flower on Yue’s head. Did it match Yue? It was a crimson rose that matched her well.
ฮาจิเมะ อยากจะตะโกนต่อว่าออกไป กับการโจมตีอย่างไม่ทันตั้งตัวเมื่อกี้แต่เจ้าตัวก็เข้าใจได้ในทันทีเมื่อมองบนหัวของยูเอะ.มันมีดอกไม้บานอยู่บนหัวของเธอ. ดูเหมาะเจาะอย่างน่าประหลาด มันเป็นดอกกุหลาบสีแดงเข้มที่เข้ากับเธอได้เป็นอย่างดี.


“Shit, was it those green balls!?”
บ้าจริง เพราะบอลสีเขียวนั่นเรอะ!?”


He wanted to beat himself for his carelessness. Hajime continued to avoid the wind attacks from Yue.
อยากจะต่อยตัวเองสักที กับความไม่ระวังของตัวเอง. ฮาจิเมะ หลบคมดาบสายลมจากยูเอะ ไปเรื่อยๆ.


“Hajime…Uhh…”
ฮาจิเมะ...อึก...”

Yue broke her deadpan expression for a sorrowful one. When he shot the raptor’s flower, it stomped on the flower. That would mean that the victim’s consciousness is still there while being manipulated. Only deprived the body of its freedom.
สีหน้าไร้ความรู้สึกของยูเอะ เปลี่ยนเป็นสีหน้าเศร้าโศก. ตอนที่ฮาจิเมะยิงดอกไม้บนหัวของแร็พเตอร์ร่วงแล้วมันก็กระทืบดอกไม้นั่น.ก็หมายความว่าเหยื่อจะยังคงรู้สึกตัว ขณะที่ถูกควบคุม แต่ไม่สามารถขยับร่างกายของตัวเองตามที่คิดได้.

But then he already knew of how to free her. Hajime tried to draw the trigger as he aimed at the flower. However, the controller knew of Hajime’s firearm that shot down the previous flower. Yue’s body moved to cover the flower. She was moving around alot that there was a chance the shot would blow her face away. Hajime closed in to cut it, but Yue hit her own head.
แต่ทว่าก็รู้แล้วว่าจะปลดปล่อยให้เธอเป็นอิสระได้ยังไง. ฮาจิเมะ พยายามจะเหนี่ยวไกโดยเล็งไปที่ดอกไม้.อย่างไรก็ตามผู้ที่คอยบงการก็รู้ จากการที่ฮาจิเมะยิงดอกไม้ทิ้งในคราวก่อน. ร่างของยูเอะจึงขยับเข้ามาปกป้องดอกไม้เอาไว้.การที่เธอเคลื่อนที่ไปมาไม่หยุด มีโอกาสที่จะยิงไปที่ใบหน้าของเธอจนกระจุยได้.ฮาจิเมะเข้าไปประชิดเพื่อจะตัดมันออก แต่ยูเอะกลับโจมตีเข้าที่ศรีษะของตัวเอง.


“…You got some nerves…”
“...เจ้าเล่ห์จริง นะแก...”

It was warning Hajime to stay away, Yue would be the target of the magic if he didn’t. Yue surely was almost immortal. However, he couldn’t deny that she might have a spell that could disintegrate her and prevent her regen. Yue would be able to fire it at an instant too. He wanted to avoid the gamble of a suicide attack.
มันเป็นการเตือนให้ฮาจิเมะถอยออกไป, ยูเอะจะตกเป็นเป้าของเวทย์มนต์ถ้าหากเขาไม่ทำตาม.จริงอยู่ที่ว่ายูเอะมีร่างเป็นอมตะ. แต่ก็ไม่อาจจะปฏิเสธได้ว่าเธออาจจะมีเวทย์ที่ทำลายตัวเอง และทำให้การฟื้นฟูอัตโนมัติไร้ผล.แล้วเธอยังสามารถยิงเวทย์ออกมาในชั่วพริบตาได้ด้วย. เขาอยากจะหลีกเลี่ยงการเสี่ยงทีจะกลายเป็นการโจมตีแบบฆ่าตัวตายดังด้วย.

The monster appeared from the dark cracks as it understood Hajime’s hesitation.
มอนสเตอร์โผล่ออกมาจากรอยแตก ราวกับเห็นถึงความลังเลของฮาจิเมะ.


A demon that was the mix of a woman and a plant came out. It was similar to a dryad or aruraune in RPGs. The demon appeared before Hajime. There is a legend that dryads brings good luck, if not hostile, and they were beautiful woman. But the one in front of him did not give that impression. Indeed, it looked like a human woman, but it had an ugly face like its inner ugliness was overflowing. It also had countless vines waving around, and it felt creepy. “Her” mouth was laughing and grinning at something.
เป็นปีศาจที่ร่างคล้ายผู้หญิง และ ต้นไม้รวมกัน. ลักษณะคล้ายๆกับ ดรายแอด (Dryad = นางไม้) หรือ อลาวเน่(aruraune) ในเกม RPG.เจ้าปีศาจตัวนี้ปรากฏตัวต่อหน้าฮาจิเมะ. ในตำนานว่ากันว่า ดรายแอดจะนำพาโชคลาบมาให้,ถ้ามาอย่างเป็นมิตรจะปรากฏตัวให้เห็นในร่างของหญิงสาวผู้งดงามแต่เจ้านี่กลับมีหน้าตาอัปลักษณ์ ราวกับจะบ่งบอกถึงความอัปลักษณ์ของจิตใจที่มีอยู่ออกมาให้เห็น.มันมีเถาวัลย์นับไม่ถ้วน สะบัดเคลื่อนไหวไปมารอบๆ ให้ความรู้สึกน่าขยะแขยง. ปากของมันฉีกยิ้มแสยะหัวเราะในขณะที่มองมาทางเขา.

Hajime pointed his gun at it at once. However, Yue entered his line of fire.
ฮาจิเมะ ยื่นปืนไปที่มันอย่างไม่รอช้า แต่ทว่าว่า ยูเอะ ก็เข้ามายืนขวางเอาไว้.


“Hajime…Sorry…”
ฮาจิเมะ...ขอโทษ...”

Yue grits her teeth with a mortified expression. Being unable to control herself was probably intolerable. She should still be resisting it desperately. Blood dripped from her lips as she moved her mouth to apologizes. Her sharp fangs were probably the cause. Was she frustrated with herself, or the curse, or both?
ยูเอะกัดฟันแน่น ด้วยสีหน้าอันขมขื่น. การที่ไม่อาจจะควบคุมร่างกายของตัวเองได้คงเป็นเรื่องที่สุดจะทานทน.เธอยังคงพยายามขัดขืนอย่างสิ้นหวัง. มีเลือดหยดลงมาจากริมฝีปากขณะที่เธอเอ่ยคำขอโทษสาเหตุคงเป็นเพราะเขี้ยวที่แหลมคมของเจ้าตัว.เธอจะกำลังท้อแท้ หรือ สาบแซ่งตัวเองอยู่กัน? หรือจะทั้งสองอย่าง?


The aruraune fires a green ball into Hajime while using Yue as a shield. Hajime brushes it off with Donner. It was destroyed, though not visible, and probably scattered spores around. There was no sign of a flower blooming on Hajime. Laughter stopped coming from the demon and it looked confused. Spores did not seem to work on Hajime.
ปีศาจ อลาวเน่ ยิงบอลสีเขียวใส่ฮาจิเมะ ขณะที่ใช้ยูเอะเป็นโล่. ฮาจิเมะยิงลูกบอลร่วงด้วยดอนเนอร์.ลูกบอลถูกทำลาย แม้จะมองไม่เห็น แต่สปอร์ก็คงกระจายอยู่รอบๆ. แต่ไม่มีทีท่าว่าจะมีดอกไม้บานที่หัวของฮาจิเมะ.ปีศาจหยุดการยิงลูกบอล และ ทำหน้าสับสน. ดูเหมือนสปอร์จะไม่มีผลกับฮาจิเมะ.

(Most likely, it is because of all my resistances.)
(คงจะเป็นเพราะ ทักษะต้านทานของฉันงั้นสิ)

Just as Hajime guessed, the spores were a kind of neurotoxin. His “Poison Resist” allowed him to resist it. It was sheer luck for Hajime, Yue can’t be blamed for anything. She shouldn’t feel heartbreak.
อย่างที่ฮาจิเมะเดา, สปอร์นั้น เป็นพิษที่มีผลต่อประสาทประเภทหนึ่ง.เพราะทักษะ [ต้านทานพิษ] ทำให้ฮาจิเมะไม่เป็นอะไร. นับว่าเป็นโชคดีในความโชคร้าย, มันไม่ใช่ความผิดของยูเอะ.
เธอไม่จำเป็นต้องมารู้สึกใจสลายแบบนี้.


Realizing that the spores were useless against Hajime, the demon grumply ordered Yue to cast her spell. Again a blade of wind was formed. Hajime thought it wasn’t able to demonstrate the full capability of the victims. The raptors movements were evidence of this.
พอรู้ว่าสปอร์ไม่มีผลกับฮาจิเมะ, ปีศาจก็สั่งให้ยูเอะ ร่ายเวทย์. คมดาบสายลมถูกสร้างขึ้นมาอีกครั้ง.แต่ดูเหมือนว่า มันจะไม่สามารถดึงความสามารถที่แท้จริงของผู้ที่ถูกควบคุมออกมาได้.
การเคลื่อนไหวของแร็พเตอร์ก็เป็นข้อพิสูจน์ถึงเรื่องนี้ได้เป็นอย่างดี.

(That’s a blessing in disguise)
(นับว่ายังโชคดีจริงๆ)

If he tried to avoid the blade of wind, the aruraune would just threaten to hurt Yue. He used “Vajra”, obtained from cyclops, to endure the blades. This skill solidify and expands magic to cover the whole body. A very reliable skill that demonstrates defensive power equivalent to its name. Because he was still inexperienced with it, Hajime could only display 1/10 of its original power. The blades had no power even if it was sharp, so he was able to endure it.
ถ้าพยายามหลบคมดาบสายลม, อลาวเน่ก็คงจะใช้การทำร้ายยูเอะมาข่มขู่. ฮาจิเมะ ใช้ ทักษะ [ร่างวัชระ]*ที่ได้มาจากไซครอป เพื่อทนรับดาบสายลม.ทักษะนี้จะเป็นการปล่อยพลังเวทย์ทำให้ร่างกายทนทาน โดยการกระจายพลังเวทย์ไปคลุมทั่วร่าง. เป็นทักษะที่มีพลังป้องกันอันน่าเชื่อถือได้ เหมือนกับชื่อของมัน.เพราะยังไม่เคยใช้มาก่อน ฮาจิเมะจึงดึงศักยภาพที่มีแต่เดิมของมันออกมาได้แค่ 1 ใน 10. แม้คมดาบสายลมจะคม แต่ก็ไม่มีพลังมากนัก เจ้าตัวจึงสามารถทนรับมันได้.
*Vajra วัชระ มีความหมายว่า เพชร หรือ สายฟ้า ในที่นี้หมายถึง ทักษะคลุมร่างกายด้วยสายฟ้าจนสามารถมีร่างคงกระพันธ์ได้ชั่วขณะ

(There is a method to settle this immediately once…afterwards would be scary…or throw an incendiary grenade?)
(ต้องใช้วิธีนี้รับมือ แล้วจัดการให้ได้ในครั้งเดียว...ไม่อย่างนั้นต้องลำบากแน่...หรือจะโยนระเบิดเพลิงไปดี?)

As Hajime was pondering the situation, Yue raised a sorrowful cry.
ขณะที่ฮาจิเมะ กำลังพิจารณาสถานการณ์, น้ำตาของยูเอะก็ไหลออกมา.


“Hajime!…I’ll be fine…just shoot!”
ฮาจิเมะ!...เรา ไม่เป็นไร...ยิงมาเลย!”


Yue had prepared herself for this. If she couldn’t control herself then she would rather have Hajime shoot her. She put that kind of will into her eyes that watched Hajime.
ยูเอะ เตรียมใจไว้แล้ว ถ้าไม่สามารถควบคุมร่างกายตัวเองได้ ถ้างั้นก็สู้ให้ฮาจิเมะยิงเธอเลยดีกว่า.สายตาที่เธอมองมาที่เขา บอกมาว่าอย่างนั้น.

There was no way he could do that. For sure he would save her. Such a hot line would usually jump out at this scene, to bond with the heroine. The previous Hajime would do it. But the current Hajime would disappoint such expectations.
ไม่มีทางที่เขาจะทำอย่างนั้น.แน่นอนว่าเขาจะต้องช่วยเธอ.ปกติในฉากอย่างนี้ก็จะต้องมีบทพูดประมาณนี้ออกมาให้ได้ยินแน่ เพื่อสานสายสัมพันธ์กับนางเอกให้ลึกซึ้งขึ้นไปอีก.ถ้าเป็นฮาจิเมะคนก่อนก็คงจะพูดแบบนั้นไปล่ะนะ แต่ทว่าฮาจิเมะในตอนนี้ได้ทำให้ความหวังเช่นนั้นหายไปหมดแล้ว.

“Eh, is that okay? That’ll save me.”
อ้าว ยิงได้เหรอ? งั้นก็ช่วยได้มากเลย

Bang!
ปัง!

Gunfire echoes in the hall. When he heard Yue’s words, he pulled the trigger without hesitation. The hall was filled with a cold air and silence. Rose petals were dancing in the air and fell onto the ground.
เสียงยิงปืนดังลั่นไปทั่วทั้งห้องโถง. พอได้ยินคำพูดของยูเอะ เจ้าตัวก็เหนี่ยวไกชนิดที่ไม่มีลังเลเลยสักนิด.บรรยากาศทั่วห้องหนาวเย็น และ เงียบเชียบลง. เศษดอกกุหลาบปลิวไสวในอากาศ แล้วร่วงลงสู่พื้น.

Yue was blinking her eyes with surprise. Aruraune was linking its eyes with surprise. To confirm it was gone, Yue placed both her hands on her head. There was blond hair that had frizzled or were torn off. Aruraune also understood the situation. It stared at Hajime with accusing eyes.
ยูเอะตาเบิกค้างด้วยความประหลาดใจ. อลาวเน่ ก็ทำตาค้างตกใจไม่ต่างกัน.เพื่อตรวจดูว่ามันหายไปแล้ว ยูเอะ ยกมือขึ้นลูบๆที่หัวของตัวเอง. มีเส้นผมไหม้ชี้โด่ชี้เด่อยู่บนหัวของเธอ.อลาวเน่เข้าใจในสถานการณ์ได้ทันที มันมองไปที่ฮาจิเมะด้วยสายตาราวกับจะต่อว่า.

“No, don’t make such eyes.”
ไม่ต้องเลย อย่ามามองฉันอย่างงั้นสิ

Bang!
ปัง!

He discharged his gun with his Tsukkomi. The aruraune’s head exploded into green liquids. It fell down to the ground while convulsing.
พูดตบมุกแบบนั้นออกไป แล้วเจ้าตัวก็เหนี่ยวไกในทันที. หัวของ อลาวเน่ กระจุย, มีน้ำสีเขียวไหลออกมา.แล้วร่างของมันล้มลงพื้นดังตุบ.

“So, Yue, are you fine? No discomfort?”
แล้ว...ยูเอะไม่เป็นไรนะ? ไม่รู้สึกไม่สบายตัวอะไรใช่ไหม?”


Hajime confirms Yue’s safety with a laid-back feeling. However, Yue is glaring at Hajime while stroking her head.
ฮาจิเมะถามไถ่ถึง ความปลอดภัยของยูเอะ ด้วยท่าทีสบายๆ. ยูเอะจ้องเขม็งมาที่ฮาจิเมะ ขณะที่สองมือกุมหัวยู่.

“…You shot.”
“...ยิงจริงๆด้วย

“Ah? Well you did say shoot.”
อ่า? ก็บอกให้ยิงเองไม่ใช่เหรอ?”

“…You didn’t hesitate…”
“...ไม่ลังเลเลย...”

“That, I finally decided to shoot. I had confidence in my aim. As expected, Yue was to stomach it without any question. From now on I’ll put that into consideration.”
นั่นก็...ตั้งใจไว้อยู่แล้วล่ะ. ก็ทางนี้มั่นใจในฝีมือการยิงของตัวเองมากเลยนะ. อย่างที่คิดเลย
ยูเอะเข้าใจโดยไม่ต้องถามเลยสักคำ. จากนี้ไปคงต้องคิดเผื่อเรื่องแบบนี้ด้วยแล้วสิ

“…My scalp was shaved a little…maybe…”
“...ผมไหม้ไปหน่อยนึงแล้ว...บางที...”

“Well, if its that much you’ll regen it? No problem.”
เรื่องนั้น เดี๋ยวก็ฟื้นฟูได้ใช่ไหม? ไม่มีปัญหาน่า

“Uhh~…”
อุก...”

Yue started to hit Hajime’s stomach repeatedly with a face that said “That is certainly true, but…” Indeed, she told him to shoot, and she had prepared herself. But Yue is a woman. She had seen some dreams. He should have at least hesitated a little. At such a light response, she wanted to complain.
ยูเอะ ทุบเข้าให้ที่ท้องของฮาจิเมะรัวๆ กับสีหน้าเหมือนจะบอกว่ามันก็อาจจะใช่อยู่หรอก แต่ว่า...”จริงอยู่ที่เธอ บอกให้เขายิง แล้วตัวเธอก็เตรียมใจไว้แล้ว. แต่เพราะยูเอะ เป็นผู้หญิง.
อย่างน้อยก็มีวาดฝันอะไรเอาไว้อยู่บ้าง.อย่างน้อยเขาก็น่าจะลังเลให้เห็นสักนิดก็ยังดี. กับอีตาคนนี้ที่ตอบสนองต่อเธอด้วยท่าทีอย่างนั้น,ยูเอะจึงอยากจะต่อว่าเจ้าตัว.


Hajime did not worry for Yue after he found out that a manipulated Yue wouldn’t be able to use high-level magic. There were few spells that could overcome her immortality. It was unpleasant to shoot without hesitation. Even if it was the biggest taboo to hesitate in combat. He tilted his head in wonder at what she was dissatisfied with. She was losing to such a Hajime, and just turned away from him with a pout.
ฮาจิเมะไม่ได้ห่วงยูเอะอะไรมากมายก็เพราะ รู้ว่ายูเอะที่ถูกควบคุมอยู่นั้นไม่สามารถใช้เวทย์ขั้นสูงได้.จริงอยู่ที่ว่าอาจมีเวทย์ที่จะจัดการความเป็นอมตะของเธอได้.การยิงออกไปโดยไม่ลังเลนั้นมันไม่ใช่เรื่องที่สมควรเท่าไหร่.แม้ว่าการลังเลนั้นมันจะเป็นข้อห้ามอันใหญ่หลวงในสนามรบก็ตามที.ฮาจิเมะได้แต่เกาหัวอย่างไม่เข้าใจว่า ยูเอะไม่พอใจเรื่องอะไร.ต่อหน้าฮาจิเมะที่ทำหน้าอย่างนั้น ยูเอะก็ได้แต่ยอมแพ้ แล้วทำหน้าบึงหันหน้าหนีไม่สบตากับเจ้าตัว.

Hajime sighed inwardly, how was he going to fix the mood. This would be harder than beating the Aruraune.
ฮาจิเมะถอนหายใจออกมาในใจพร้อมกับครุ่นคิดอย่างหนักว่าจะทำยังไงให้อารมณ์ของคู่หูที่กำลังหน้าบึ้งอยู่ตอนนี้ดีขึ้นได้.เรื่องนี้มันอาจจะยากกว่าการโค่นอลาวเน่เสียอีก.





#นิยายแนวฮาเร็ม#Arifureta Shokugyou de Sekai Saikyou #นิยายแปลไทย
Author(s)




ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น