วันเสาร์ที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2559

Tale of the demon and god novel Chapter 397 – You Cannot Take It With You

Tale of the demon and god novel Chapter 397 – You Cannot Take It With You

นิยาย พงศาวดารภูติ ตอนที่ 397 ตายแล้วก็เอาไปไม่ได้.


บทที่ 397 ตายแล้วก็เอาไปไม่ได้.

The massacre intensified as everyone scrambled for the Ganges Crystals.
การต่อสู้เริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆขณะที่ทุกคนตะเกียกตะกายค้นหาแก้วผลึกวารี.
Yan Yang looked down at the corpses that carpeted the ground. Strands of energy flowed off the bodies and into the earth.
หยาน หยาง ดูแคลนเหล่าซากศพที่นอนเรียงรายอยู่บนพื้น.สายใยพลังไหลออกมาจากร่างกายและลงไปสู้พื้นดิน.

He then looked to the frenzy, where people were slaughtering each other and snatching after the Ganges Crystals. Something wasn’t right.
พวกเขานั้นมองดูเหมือนกับพวกบ้าคลั่ง,ที่ได้เข่นฆ่าคนอื่นๆและฉกฉวยแก้วผลึกวารี.ทำในสิ่งที่ไม่ถูกต้อง.
“Everyone, return! Leave the Ganges Crystals. Follow me!” Yan Yang commanded as he flew in a separate direction.
"ทุกๆคน,กลับมา!ละทิ้งแก้วผลึกวารีซะ.ตามข้ามา!" หยานหยางออกคำสั่งขณะที่เขานั้นบินแยกออกไปอีกทิศทาง.


The members of the Skyblaze Sect were confused, as they didn’t know why Yan Yang would make such an order. However, they still followed him.
เหล่าสมาชิกของนิกายอัคคีสวรรค์ต่างก็รู้สึกสับสน,ขณะที่พวกเขานั้นไม่รู้ว่าทำไมหยานหยางจึงได้ออกคำสั่งเช่นนั้น.อย่างไรก็ตาม,พวกเขาก็ยังคงติดตามหยานหยางไป.

Heart of the Main Hall
ใจกลางของห้องโถงหลัก.
Nie Li looked around him, but didn’t find any Ganges Crystals in the main hall. He moved through a small door as he headed for the depths of the hall.
เนี่ยหลีจ้องมองไปรอบๆตัวเขา,แต่ก็ไม่สามารถที่จะมองเห็นแก้วผลึกวารีในห้องโถงหลักได้.เขาเคลื่อนที่ไปยังประตูบานเล็กขณะที่เขามุ่งหน้าไปยังส่วนลึกที่สุดของห้อง.

At the far end of the hall stood dozens of statues, all covered in inscription patterns.
ที่จุดสิ้นสุดของห้องโถงมีรูปปั้นสิบกว่าคนยืนอยู่,ทั้งหมดล้วนแล้วแต่ถูกปกคลุมไปด้วยรูปแบบอักขระ.

The corner of Nie Li’s mouth twitched into a smile. According to his calculations, one statue among these dozens should be the right one.
ที่มุมปากของเนี่ยหลีกระตุกกลายเป็นรอยยิ้ม.เกี่ยวกับการคำนวณของเขา.หนึ่งในรูปปั้นท่ามกลางสิบรูปนี้จะต้องมีที่ถูกต้องหนึ่งรูป
These statues could’ve easily fool anyone but Nie Li. He stood still as he thought things through.
รูปปั้นเหล่านี้สามารถที่จะหลอกลวงคนอื่นได้อย่างง่ายดายยกเว้นเนี่ยหลี.เขายังคงยืนครุ่นคิดหาทางอยู่.


As Nie Li pondered, the towering crystal jade wall suddenly crumbled and a long passage opened before the eyes of everyone who was cultivating.
ขณะที่เนี่ยหลีขบคิดอยู่นั้น,แผ่นผนังหยกแก้วผลึกที่สูงตระหง่านก็ได้ยุบตัวลงในทันทีและเปิดเส้นทางยาวเข้าไปข้างในต่อหน้าต่อตาทุกๆคนที่กำลังบ่มเพาะพลังอยู่.

The crowd was stunned.
ฝูงชนต่างตกตะลึง.

No matter how they’d tried, they could never enter the crystal jade wall. So why did it suddenly open all on its own?
ไม่ว่าวิธีใดที่พวกเขานั้นได้พยายาม.พวกเขาก็ไม่สามารถที่จะเข้าไปในแผ่นผนังหยกแก้วผลึกได้.ดังนั้นทำไมมันถึงได้เปิดออกมาด้วยตัวเองทันทีทันใดด้วยล่ะ?
“Let’s go!”
"ไปกันเถอะ!"

“Go in and take a look!”
"เข้าไปข้างในและสำรวจให้ทั่ว!"

*Woosh!* *Woosh!* *Woosh!*
*วูซซ!* *วูซซ!* *วูซซ!*


One expert after another rushed through the entrance. In their minds, the Void Illusionary Divine Palace must conceal endless treasures.
เหล่าผู้เชี่ยวชาญทีละคนๆได้เร่งรีบผ่านเข้าไปในทางเข้า.ในความคิดของพวกเขานั้น,ตำหนักเทพมายาแห่งความว่างเปล่าจะต้องปกปิดสมบัติมากมายไว้เป็นแน่.

The life gate also opened and torrents of experts rushed through.
ประตูแห่งชีวิตก็ได้เปิดขึ้นเหมือนกันและกระแสของเหล่าผู้เชี่ยวชาญก็ได้เร่งรีบผ่านเข้ามา.
Nie Li walked past one statue after another. He’d already determined that those seven weren’t the right ones.
เนี่ยหลีเดินผ่านรูปปั้นทีละอันๆ.เขาได้ยืนยันแล้วว่าทั้งเจ็ดรูปนั้นไม่ใช่อันที่ถูกต้อง.

A deep and enraged snort sounded from the depths of the Void Illusionary Divine Palace. “Who dares to disturb me? Leave this instant! Otherwise, don’t blame me for getting impolite!”
แค่นเสียงที่ลึกและโกรธเกรี้ยวดังออกมาจากส่วนลึกของตำหนักเทพมายาแห่งความว่างเปล่า."เจ้ากล้ามารบกวนข้าอย่างนั้นรึ?ออกไปเดี๋ยวนี้!ไม่เช่นนั้น,อย่าได้ตำหนิข้าหากทำอะไรรุนแรง!"

The voice boomed like a thunderclap.
เสียงดังระเบิดดั่งเช่นฟ้าผ่า.

Nie Li looked up into the depths of the Void Illusionary Divine Palace. “Who are you?”
เนี่ยหลีจ้องมองขึ้นไปยังส่วนลึกของตำหนักเทพมายาแห่งความว่างเปล่า "ท่านเป็นใครรึ?"
The voice responded with a chilling murderous intent. “I am the Void Illusionary Divine Palace! Everything inside is controlled by me. If I wanted to, I could turn every living creature inside here into ashes. You should not be here. Leave now!”
เสียงดังกล่าวตอบรับออกมาด้วยจิตสังหารที่เย็นชา"ข้าเป็นตำหนักเทพมายาแห่งความว่างเปล่า!ทุกๆสิ่งที่อยู่ภายในนี้ล้วนแล้วอยู่ใต้การควบคุมของข้า.ถ้าข้าต้องการจะทำ,ข้าสามารถที่จะเปลี่ยนสิ่งมีชิวิดทุกคนที่อยู่ที่นี่เป็นเถ้าถ่านได้.เจ้าไม่ควรที่จะอยู่ที่นี่,ออกไปซะ!"

“Oh!” Nie Li nodded. He kept examining these statues.
"โอ้ว!" เนี่ยหลีพยักหน้า.เขาก็ยังคงตรวจสอบรูปปั้นเหล่านั้นต่อ.

The voice grew more enraged. “Do you understand words? Get lost! Or else, don’t blame me for getting impolite!”
เสียงดังกล่าวโกรธมากยิ่งกว่าเดิม "เจ้าเข้าใจภาษาพูดหรือไม่?ไปให้พ้น!อย่าได้ตำหนิข้าหากได้ทำอะไรรุนแรง!"

Nie Li calmly replied, “Well in that case, you don’t have to bother about being impolite. I’m just a Heavenly Fate Realm, after all. It’s not a big deal even if I die.”
เนี่ยหลีตอบกลับด้วยท่าทีสงบ,"ก็ดีถ้าเป็นเช่นนั้น,ท่านไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องทำอะไรรุนแรง.ข้าเป็นแค่เพียงระดับลิขิตสวรรค์,ถึงอย่างนั้น,ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรถ้าข้าต้องตาย."
Nie Li had totally discarded his cares for life and death!
เนี่ยหลีละทิ้งทุกอย่างแล้วเขาหาได้ใส่ใจชีวิตและความตาย!

The voice went silent for a brief moment before it said, “If you’re not afraid of death, why not fight for the Ganges Crystals in the outer hall? That way, you’d get a chance to obtain the treasures concealed within the Void Illusionary Divine Palace!”
เสียงดังกล่าวเงียบไปชั่วขณะก่อนที่จะพูดออกมา,"ถ้าเจ้าไม่ได้เกรงกลัวความตาย,ทำไมไม่ต่อสู้เพื่อแย่งชิงแก้วผลึกวารีที่อยู่ข้างนอกห้องโถงล่ะ? นั่นจะเป็นทางที่เจ้าจะสามารถได้รับโอกาสที่จะได้รับสมบัติที่ซ่อนอยู่ภายในตำหนักเทพมายาแห่งความว่างเปล่าแห่งนี้!"

“I’m just a lowly Heavenly Fate Realm, while the people outside are at least of the Heavenly Star or Axis Realms. How could I possibly compete with them?” Nie Li took a few steps forward. The eighth statue didn’t look right either.
"ข้าเป็นแค่เพียงระดับลิขิตสวรรค์อันต่ำต้อย,ขณะที่ทุกคนที่อยู่ด้านนอกนั่นอย่างต่ำที่สุดก็เป็นระดับดาวสวรรค์หรือไม่ก็แก่นสวรรค์. ข้าจะสามารถต่อกรกับพวกเขาได้อย่างไรล่ะ?"เนี่ยหลียังคงก้าวต่อไปข้างหน้า.รูปปั้นที่แปดนั้นดูไม่เหมือนจะไม่ใช่ที่ถูกต้องเหมือนกัน.
The voice continued to reason. “Just because you’re a Heavenly Fate Realm doesn’t mean you don’t have a chance. I’ve hidden hundreds of thousands of Ganges Crystals in one of the secret chambers out in the main hall. If you listen to my instructions, I’ll lead you to them. That way, you can easily obtain the Void Illusionary Divine Palace’s treasures!”
เสียงดังกล่าวยังคงกล่าวด้วยเหตุผล "แค่เพียงเจ้านั้นเป็นแค่เพียงระดับลิขิตสวรรค์ก็ไม่ได้หมายความว่าเจ้าจะไม่มีโอกาส.ข้าได้ซ่อนหลายแสนแก้วผลึกวารีในหนึ่งห้องลับที่อยู่ในห้องโถงแห่งนี้.ถ้าเจ้าฟังคำแนะนำของข้า.ข้าจะนำเจ้าไปพบกับพวกมัน.นั่นเป็นทางที่เจ้าจะได้รับพวกมันมาอย่างง่ายๆและได้รับสมบัติจากตำหนักเทพมายาแห่งความว่างเปล่า!"

“Really?” Nie Li said in astonishment.
"จริงๆรึ?"เนี่ยหลีถามด้วยความประหลาดใจ.
“Of course!” the voice responded. “I am only a strand of the Void Illusionary Divine Palace’s intent. I have no use for such treasures. Why would I lie?”
"แน่นอน!" เสียงนั้นตอบกลับ "ข้าเป็นแค่เพียงเจตจำนงที่เหลือไว้ของตำหนักเทพมายาแห่งความว่างเปล่า.ข้าไม่สามารถที่จะใช้ประโยชน์สมบัติเหล่านี้ได้.ทำไมข้าจะต้องโกหกด้วยล่ะ?"      

“What kinds of treasures are hidden inside the Void Illusionary Divine Palace?” Nie Li approached the ninth statue. It didn’t look to be the array’s crucial point either.
"สมบัติประเภทใดกันที่ซ่อนอยู่ข้างในตำหนักเทพมายาแห่งความว่างเปล่านี้ล่ะ?"เนี่ยหลีใกล้เข้าไปยังรูปปั้นที่เก้า.ดูไม่เหมือนว่ารูปแบบอักขระดังกล่าวจะเป็นจุดที่สำคัญด้วยเหมือนกัน.
The voice responded with temptation. “There are tons of treasures in the Void Illusionary Divine Palace. There are tens of millions of gold spiritual stone essences alone. On top of that, there’re countless artifacts. Just a small portion of them would rival the great wealth of a single divine sect!”
เสียงดังกล่าวตอบกลับด้วยสิ่งล่อใจ"มีสมบัติหลายพันชิ้นที่อยู่ในตำหนักเทพมายาแห่งความว่างเปล่า.มีหลายสิบล้านชิ้นของแก่นหินทองจิตวิญญาณเพียงอย่างเดียว.เหนือไปกว่านั้น.มีศิลปวัตถุนับไม่ถ้วน.ด้วยแค่เพียงส่วนเล็กๆของพวกมันก็สามารถที่จะมั่งคั่งสุดยอดไร้ซึ่งคู่แข่งเป็นหนึ่งในนิกายศักดิ์สิทธิ์ได้เลย!"

“But I’m not interested in those!” Nie Li responded, as he continued to study the statues.
"แต่ข้าไม่สนใจสิ่งเหล่านั้น!" เนี่ยหลีตอบกลับ,ขณะที่เขายังคงศึกษารูปปั้นต่อไป.

“Aside from treasures, there are also many ancient divine artifacts inside the Void Illusionary Divine Palace. Powerful, ancient divine artifacts. All it takes is a drop of blood and a claim of ownership. Then, you could wield them and possess great strength!” the voice continued.
"นอกเหนือจากสมบัติแล้ว,มีศิลปะวัตถุศักดิ์สิทธิ์โบราณจำนวนมากด้วยเหมือนกันที่อยู่ในตำหนักเทพมายาแห่งความว่างเปล่า.ทรงพลังเป็นอย่างมากสำหรับศิลปะวัตถุศักดิ์สิทธิ์โบราณ.ของทุกชิ้นนั้นได้ตกทอดมาและต้องการเจ้าของ.เช่นนั้นแล้ว.เจ้าสามารถที่จะใช้พวกมันและครอบครองความแข็งแกร่งที่ยอดเยี่ยมได้!" เสียงดังกล่าวพูดต่อ
Nie Li shook his head. “Not interested!”
เนี่ยหลีส่ายหน้า "ไม่เห็นน่าสนใจเลย!"

“Then, what are you interested in?!” the voice’s tone was solemn and coldly angered.
"อย่างนั้น,เจ้าสนใจสิ่งใดกันล่ะ?!" โทนเสียงดังกล่าวเคร่งขรึมและฉุนเฉียวเย็นชา

“I think these statues are rather interesting. You see, I’m actually a travelling minstrel!” Nie Li replied as he studied the inscription patterns on the statue before him with great interest.
"ข้าคิดว่ารูปปั้นเหล่านี้ค่อนข้างน่าสนใจ.ท่านมองดูสิ,ข้าเป็นเหมือนนักกวีที่กำลังเดินทางจริงๆ!" เนี่ยหลีตอบกลับขณะที่เขาศึกษารูปแบบอักขระที่อยู่บนรูปปั้นข้างหน้าของเขาด้วยความสนใจเป็นอย่างมาก
Suddenly, Nie Li’s eyes were attracted to one of the statues’ legs. It was a stray piece of gold spiritual stone essence.
ทันใดนั้น,สายตาของเนี่ยหลีก็ได้ถูกดึงดูดด้วยหนึ่งในขาของรูปปั้นเหล่านั้น.มันเป็นชิ้นส่วนที่พลัดหลงมาของแก่นหินทองจิตวิญญาณ.
It was only a single piece, not some shocking wealth. However, it was still better than nothing. Nie Li bent down and picked it up.
แค่เพียงชิ้นเดียว,ไม่ได้ทำให้ตกตะลึงเท่าใดนัก.แต่ถึงกระนั้น.มันก็ยังดีกว่าไม่มีอะไร.เนี่ยหลีโน้มตัวลงและหยิบมันขึ้นมา.

The moment he did so, the voice changed to an ear-shattering hysteria.
ทันทีที่เขานั้นได้ทำสิ่งดังกล่าว,เสียงนั่นก็แปรเปลี่ยนเป็นคนบ้าแผดเสียงออกมาแก้วหูแทบฉีกขาด.
“Put down that gold spiritual stone essence! It’s mine!”
"วางแก่นหินทองจิตวิญญาณลงเดียวนี้! นั่นมันของข้า!"
“If you dare to take it away, I’ll kill you!”
"ถ้าเจ้ากล้าที่จะหยิบมันออกไป,ข้าจะสังหารเจ้าซะ!"
“Everything in this Void Illusionary Divine Palace belongs to me! It’s mine! All mine! No one is allowed to touch them! Whoever touches it will be killed! Kill, kill, kill, kill, kill! I’ll kill all of you! No one is allowed to take my treasures away…” The voice wailed, like a demonic note entering Nie Li’s ears.
"ทุกๆสิ่งในตำหนักเทพมายาแห่งความว่างเปล่าแห่งนี้เป็นของข้า!ของข้า!ของข้าทั้งหมด!ไม่มีใครที่จะสามารถแตะต้องพวกมันได้!ใครก็ตามที่แตะต้อง ข้าจะฆ่าพวกมันซะ!ฆ่า,ฆ่า,ฆ่า,ฆ่า,ฆ่า!ข้าจะฆ่าพวกเจ้าทุกคน!ไม่มีใครที่จะแตะต้องสมบัติของข้าได้..."เสียงดังกล่าวคร่ำครวญ.เหมือนดังเช่นเสียงของปิศาจเข้าไปอยู่ในหูของเนี่ยหลี.

Nie Li was still holding the gold spiritual stone essence in his right hand as he furrowed his brows at the ear-piercing voice. It almost destroyed his eardrums.
เนี่ยหลียังคงถือแก่นหินทองจิตวิญญาณในมือขวาของเขาอยู่ขณะที่เขาขมวดคิ้วแน่นจนเสียงแทงทะลุเข้าไปในหู.เกือบที่จะทำลายแก้วหูของเขาเลยทีเดียว.

It was only a single piece of gold spiritual stone essence. Was there really a need to get so emotional?
มันเป็นแค่เพียงแก่นหินทองจิตวิญญาณเพียงแค่ก้อนเดียว.มีความจำเป็นจริงๆอย่างนั้นรึที่จะต้องแสดงท่าทางอย่างนี้กัน?

Suddenly, an idea came to Nie Li and the corner of his mouth twitched. He went back to studying the statues.
ทันใดนั้น,ก็มีความคิดหนึ่งเกิดขึ้นกับเนี่ยหลีและที่มุมปากของเขาถึงกับกระตุก.เขาก็กลับไปเรียนรู้รูปปั้นนั้นต่อ.

“Did you not hear me? Put it down and beat it! Otherwise, I’ll give you a tragic end!” The voice snarled, like a shrew shouting curses on the street.
"เจ้าไม่ได้ยินข้ารึอย่างไร?วางมันลงและไปให้ไกลๆ! ไม่เช่นนั้น,ข้าจะให้เจ้าพบจุดจบที่น่าเศร้า!" เสียงดังกล่าวคำราม,เหมือนดังเช่นผู้หญิงปากร้ายตะโกนสาบแช่งกลางตลาด.
Nie Li wasn’t bothered in the least; he was focusing on the statues’ inscription patterns.
เนี่ยหลีหาได้ใส่ใจเลยแม้สักนิด,เขายังคงมุ่งมั่นตั้งใจในการศึกษารูปแบบอักขระบนรูปปั้นดังกล่าว.

One figure after another smoothly flew into the main hall and charged forward without the least sign of hinderance.
ทีละคนๆบินลงมาอย่างแผ่วเบาเข้ามายังห้องโถงหลักและพุ่งไปข้างหน้าโดยไร้ซึ่งสัญญาณของสิ่งกีดขวาง.

“This is already the main hall!”
"นี่คงเป็นห้องโถงหลักซินะ!"
“Where are the palace’s treasures?”
"ห้องสมบัติอยู่ไหนกันล่ะ?"
They searched around hurriedly before they discovered a small door, tightly shut.
พวกเขาค้นหาไปรอบๆอย่างรีบเร่งก่อนที่พวกเขาจะค้นพบประตูบานเล็ก,ที่ปิดแน่น.
“Could it be here?”

"มันอาจจะเป็นที่นี่หรือไม่?"



ที่มาจาก http://www.wuxiaworld.com/

#นิยาย พงศาวดารภูติ#Tale of the demon god#นิยายแปลไทย
Author(s)


You can’t take it with you = ตายแล้วก็เอาไปไม่ได้
ความหมาย:
จงพอใจในสิ่งที่ตนมี และอย่าละโมบโลภมาก เพราะเมื่อเราตายไปแล้ว ก็เอาอะไรติดตัวไปไม่ได้สักอย่าง

34 ความคิดเห็น:

  1. ขอบคุณครับบบบบ

    ตอบลบ
  2. ใจจะขาดแล้วๆๆๆๆๆๆๆๆขออีกตอนน่ะครับ

    ตอบลบ
  3. ขอบคุนมากคับ อยากอ่านต่อแล้วค้างคามากเลย T T

    ตอบลบ
  4. ไม่เข้าใจชื่อตอน555

    ตอบลบ
  5. ขอบคุณมั๊กๆมาก อยากอ่านต่ออีกสักตอนจุง มันค้างอ่า 😏😏

    ตอบลบ
  6. อ่านแล้วสงสัยจัง เซี่ยวหยูหายไปไหนทั้งที่เข้ามาก่อนพวดตัวประกอบ

    ตอบลบ
  7. ไปเที่ยวมา พรุ่งนี้จะอัพให้แต่เช้านะ(แปลยังไม่เสร็จ)^o^

    ตอบลบ
  8. ขอบคุณครับ เที่ยวให้สนุกนะครับ

    ตอบลบ
  9. ขอบคุณมากๆๆครับ สนุกสนานตามเคย

    ตอบลบ