วันเสาร์ที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2559

Tale of the demon and god novel Chapter 299 – Face to Face on a Narrow Path

Tale of the demon and god novel Chapter 299 – Face to Face on a Narrow Path

นิยาย พงศาวดารภูติ ตอนที่  299 - ประจัญหน้าบนเส้นทางแคบ


บทที่ 299 - ประจัญหน้าบนเส้นทางแคบ



นิกายขนกแห่งทวยเทพนั้นมีความขัดแย้งไปทั่ว,ทุกความขัดแย้งนั้นนำไปสู่การต่อสู้อยู่ทั่วไป ในอีก 1 ร้อยปีข้างหน้านิกายแห่งนี้จะสูญสิ้น,เนี้ยหลี่นั้นตั้งใจที่จะเป็นผู้นำนิกายขนนกแห่งทวยเทพเพื่อที่จะได้รับอำนายอย่างเบ็ดเสร็จ มันเป็นวิธีเดียวที่จะจัดระเบียบนิกายแห่งนี้

รับประโยชน์จากการควบคุมนิกายขนนแห่งทวยเทพเป็นขั้นแตอนแรกของเนี้ยหลี่ในการที่จะเผชิญหน้ากับ ปราชญจักรพรรดิ

จากการเดินทางครั้งนี้เมื่อกลับไปแล้วเขาจำเป็นที่จะต้องฝึกฝนอย่างหนักเพื่อที่จะไปให้ถึงระดับลิขิตสวรรค์ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นได้ มันเป็นจุดสำคัญขั้นแรกในการบ่มเพาะพลัง

ขณะที่เนี่ยหลี่เดินไปตามเส้นทางที่ซิกแซกอยู่นั้น,เขาก็พบเข้ากับหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังเดินมาจากทิศตรงข้าม เธอหยุดก้าวและมองมายังเนี่ยหลี่

ถนนเส้นนี้มีเพียงเส้นทางเดียวที่จะเข้าไปยังหุบเขา

เนี่ยหลี่ยกศีรษะของเขาขึ้นพร้อมกับแสดงท่าทางตะลึง เขาไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าเขาจะเดินมาพบเข้ากับหลงยู่หยิ๋นที่นี่,เธออาจกำลังไปพบกับอาจารย์ของเขาหรือไม่?ลองคิดอีกครั้งหนึ่ง,อาจารย์ของเขาและหลงยู่หยิ๋นก็เป็นศิษย์ร่วมสำนักเดียวกัน

หลงยู่หยิ๋นเองก็ไม่คาดคิดเลยว่าจะพบกับเนี่ยหลี่ที่นี้ เมื่อเธอเห็นเนี่ยหลี่,เธอรู้สึกเหมือนว่ามีใครบางคนกำลังที่จะยึดครองใจของเธอไป,เธอไม่รู้เลยว่าจักต้องทำอย่างไรกับมือของเธอ เธอเองนั้นไม่กล้าเลยที่จะทักทายเขา โดยปรกติด้วยบุคลิกของเธอแล้ว เธอไม่เคยเกรงกลัวหรือยำเกรงใคร ถึงอย่างนั้น ใจของเธอนั้นได้เปลี่ยนไปเล็กน้อยแล้วตั้งแต่ที่เจอเนี่ยหลี่ที่เธอพ่ายแพ้เขาอย่างหมดรูป

แม้ว่าเธอเองก็คิดไม่ออกว่าทำใมเธอรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมากเมื่อเห็นเขา นี้มันไม่เป็นตัวเธอเอาซะเลย



ไม่มีใครอยู่ที่นี้ยกเว้นพวกเขาสองคน

คลื่นแห่งความลังเลใจทำให้เธอสูญเสียความมั่นใจจากใจของเธอว่าเธอต้องทำอะไร

เนี่ยหลี่ยืนอยุ่ขณะที่มองเธอและถามไปว่า"ทำใมเจ้าถึงมาอยุ่ที่นี่ล่ะ?"

แม้ว่าเขาจะไม่สามารถที่จะนึกถึงเหลงยู่หยิ๋นที่เอาแต่ใจในชาติก่อนแต่เขาก็ยังคำพูดของอาจารย์ของเขา ทั้งความแค้นในอดีตและปัจจุบัน.ควรที่จะเริ่มต้นแก้มันด้วยตัวของเขาเอง

แม้ว่าตอนนี้หลงยู่หยิ๋นจะเป็นคนที่ยะโสเล็กน้อยและชอบกดขึ่ข่มเหง,แต่มันยังไม่ถึงขนาดเป็นคนไม่ดีจนเกินเยียวยา

ตั้งแต่ที่เขากลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้ง,เขาก็มีพลังอำนาจที่ สามารถจะแก้ไขความแค้นของเขาก่อนที่มันจะฝังลึกมากกว่านี้

เสียงของหลงยู่หยิ๋นสั่นเทา"ข้าอยู่ที่นี่เพื่อ....ข้ากำลังหาใครบางคน"

เนี่ยหลี่เริ่มงงงาย ใครกันรึผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างหน้าเขาทำใมถึงได้แสดงท่าทางเขินอายและหน้าแดง? ในความเป็นจริงเธอนั้นเป็นคนที่เอาแต่ใจ นี่คือหลงยู่หยินจากชีวิตก่อนหน้านี้เขาจริงรึ? เธอเป็นคนที่ชอบกดขี่ข่มเหงอย่างไร้ซึ่งเหตุผลจริงๆรึ?

ทั้งสองนั้นอยู่ค่อนข้างห่างกัน เนี่ยหลี่จึงพบว่าระยะทางขนาดนี้คงไม่สะดวกที่จะสนทนาเขาจึงก้าวเดินไปยังข้างหน้า

ร่างกายของหลงยู่หยิ๋นตัวแข็งขึ้นมาทันทีและเหมือนว่าเธอพยายามที่จะก้าวถอยหลัง เสียงของเธอสั่นสะท้าน "เจ้ากำลังจะทำอะไรรึ?

หน้าของเธอนั้นร้อนผ่าว ขณะที่เธอนั้นคิดถึงเหตการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อเนี่ยหลี่นั้นฉีกหน้าเธอ.เขาไม่สามารถที่จะอภัยให้เธอได้อีกครั้ง,เขาคนนี้?ตอนนี้?มีเพียงแค่เขาและเธอและเธอก็ยังไม่รู้แน่ชัดในการแข่งขั้น.แม้วว่าร่างกายของเธอจะแข็งแกร่งซึ่งเป็นสิ่งที่เธอแสนภาคภูมิใจ แต่ก็ยังพ่ายแพ้ต่อเขา.หากต้องเผชิญหน้ากับเขา.เธอนั้นแทบไม่มีจิตวิญญาณที่จะต่อสู้เลย

เนี่ยหลี่มึนงงเล็กน้อย ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่หลงยู่หยิ๋นนั้นกลายเป็นขึ้อายอย่างนั้นรึ?

เนี่ยหลี่อยู่ในตอนนี้,อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตลกกับสิ่งที่เกิดขึ้น"ไม่ต้องกังวล ข้าไม่สามารถทำอะไรเจ้าได้"ตั้งแต่ที่พวกเขาอยู่ในสถาบันวิญญาณสวรรค์เนี่ยหลี่นั้นจริงๆต้องการที่จะทำตามคำแนะนำของอาจารย์ของเขา เพื่อที่จะแก้ไขปัญหาความเกลียดชังของเขาที่มีต่อเธอ แต่ตอนนี้เมื่อพวกเขาต้องประจัญหน้ากัน,เขาก็ไม่มีความคิดอะไรที่จะเริ่มอย่างไรดี

เนี่ยหลี่ไม่เคยคิดมาก่อนว่าการต่อสู้กันของเขาและเธอจะทำให้ผู้หญิงดุร้ายอย่าง หลงยู่หยิ๋นจะทำให้เธอกลายเป็นคนขึ้อายได้ เธอคนนี้นั้นเป็นคนที่แตกต่างจากหลงยู่หยิ๋นคนที่เนี่ยหลี่เคยรู้จัก เขาเริ่มคิดและปะติดปะต่อเรื่องราวเข้าด้วยกัน ในชีวิตของเขาก่อนหน้านี้ หลงยู่หยิ๋นมีความสามารถพิเศษตั้งแต่ยังเด็กและทุกคนต่างยกย่องเธอ มันจึงทำให้บุคลิคของเธอนั้นเป็นคนที่เอาแต่ใจตัวเอง เมื่อเวลาผ่านไปเธอได้กลายเป็นคนที่แข็งแกร่งเธอจึงเป็นคนที่โหดร้ายและข่มเหงคนอื่น พร้อมทั้งมีความหยิ่งยโสเป็นอย่างมาก เธอคิดว่าทุกสิ่งที่เธอเห็นนั้นล้วนแล้วแต่ไร้ค่า และในท้ายที่สุด เธอได้ยัดเยียดความตายต่ออาจารย์ของเขา

อย่างไรก็ตาม หลงยู่หยิ๋นในชีวิตนี้ยังเด็ก เธอยังคงสามารถที่จะเปลี่ยนแปลงนิสัยของเธอได้

เธอเปลี่ยนไปตั้งแต่เธอนั้นพ่ายแพ้ให้กับเนี่ยหลี่อย่างหมดรูป เธอก่อนหน้านี้เธอเชื่อว่าเธอนั้นแข็งแกร่งที่สุด แต่ตอนนี้เธอนั้นได้เปลี่ยนแปลงบุคคลิกของเธอในความเอาแต่ใจน้อยลง

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้นั้นหลงยู่หยิ๋นนั้นยอมจำนนต่อเนี่ยหลี่ และแน่นอนสำหรับคนอื่นนั้นเธอไม่ได้เกรงกลัวและขึ้อาย เหมือนกับที่แสดงต่อเขา

มันเหมือนกับว่าหลงยู่หยิ๋นในชีวิตก่อนหน้านี้เธอนั้นไม่ได้มีใครสั่งสอน นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำใมเธอจึงเติบโตมาเป็นคนที่น่ากลัวนัก

ร้อยยิ้มที่มีเลศนัยย์หลุดออกมาจากมุมปากของเนี่ยหลี่ในขณะที่เขามองไปยังที่หลงยู่หยิ๋นที่กำลังสั่นไหว ตอนนี้เขาได้พบที่มาของปัญหาแล้ว เขามั่นใจจะสามารถเปลี่ยนเธอได้ ข้าจะเปลี่ยนเจ้าเป็นคนที่ดีในอนาคต

เนี่ยหลี่เคลื่อนที่ไปยังหลงยู่หยิ๋น จนกระทั่งเขาอยู่ไม่ไกลจากหลงยู่หยิ๋นไม่กี่ก้าว.ความคิดของเขานั้นลอยออกไปไกล ก่อนนั้นความโกรธและเกลียดชังต่อหลงยู่หยิ๋นนั้นบดบังดวงตาของเขา คำพูดของอาจารย์ของเขานั้นต้องการให้เขาตรวจสอบตัวเองอีกครั้งสำหรับการกระทำของเขาในชีวิตนี้ ในความเป็นจริงการแก้ปัญหาที่แท้จริงนั้น ไม่จำเป็นต้อง ฟันต่อฟัน เขาอาจจะใช้ประโยชน์จากสถานการณ์ในขณะที่ฝ่ายตรงข้ามของเขายังเด็กก็ได้ เขาสามารถที่จะทำให้เธอนั้นสูญเสียความแข็งแกร่งหรือแม้กระทั่งเปลี่ยนเธอให้มาอยู่ข้างเขา. ไม่เป็นการฉลาดกว่ารึ?

ผู้คนบางคนนั้นมีกิเลสติดมาในสายเลือดตั้งแต่ยังเด็ก,เมื่อโตขึ้นก็จะกลายเป็นคนที่ชั่วร้าย คนดังกล่าวไม่ควรที่จะนำมาสั่งสอน อย่างไรก็ตามคนอย่างหลงยู่หยิ๋นนั้นแตกต่าง แม้ว่าเธอนั้นจะหยิ่งยโสและเอาแต่ใจ บุคลิกดังกล่าวก็ไม่ถึงกับแย่นัก สิ่งที่เธอต้องการนั้นคือการสั่งสอนเล็กน้อยและอบรม นั่นยังพอมีทางที่จะเปลี่ยนตัวเธอได้

เส้นขนทุกเส้นของหลงยู่หยิ๋นถึงกับชี้เด่เมื่อเนี่ยหลี่เข้ามาใกล้ชิด เธอรู้สึกเหมือนกับว่ากำลังโดนแกะแทะเล็มเธออยู่ภายใต้สถานการณ์ดังกล่าวเธอเริ่มรู้สึกหอบภายใต้ความกดดันนั้น

ถ้าเป็นคนอื่นนั้น หลงยู่หยิ๋นนั้นจะไม่รู้สึกกลัว แม้ว่าฝ่ายตรงข้ามจะเป็นผู้เชียวชาญที่แข็งแกร่งกว่าเธอก็ตาม,เธอรับรู้ว่าพวกเขานั้นยังเกรงกลัวต่อพลังอำนาจของตระกุลผนึกมังกร ดังนั้นพวกเขาจักต้องไม่กล้าทำอะไรต่อเธอ แต่นี้มันไม่สามารถนำมาใช้กับเนี่ยหลี่ เขานั้นเป็นคนแรกที่กล้าด่าว่าเธอและใช้แส้ฟาดเธอ หลังจากนั้นเขายังใช้ความแข็งแกร่งทางร่างกายจัดการเธอได้อีกด้วย แต่หลังจากนั้นเธอก็โดยกระตุ้นด้วยคำพูดของเนี่ยหลี่,เธอยังต้องการที่จะต่อสู้กับเขาอย่างถูกต้อง,เธอไม่ต้องการที่จะใช้ประโยชน์จากอำนาจครอบครัวของเธอ

เธอนั้นได้รับรู้ว่าถ้าไม่มีตระกูลของเธอ,เธอไม่มีอะไรที่จะเทียบกับเนี่ยหลี่

แม้ว่าเนี่ยหลี่นั้นจะสูงกว่าเธอเล็กน้อย,เขานั้นกลับเหมือนภูเขาที่สูงตระหง่าน,ความกดดันของเธอนั้นแทบทำให้เธอนั้นหายใจไม่ออก

หัวใจของหลงยู่หยิ๋นนั้นเต้นไม่เป็นจังหว่ะ เธอหายใจเข้าออกไปมาอย่างหนัก ภายใต้สายตาที่ของเนี่ยหลี่ เธออดไม่ได้ที่จะนำมือทั้งสองข้างมากุมที่หน้าออกของตัวเอง เธอกล่าวด้วยเสียงสั่นเคลือ"เจ้า...กำลังพยายาทำอะไร?"

อาจจะกล่าวได้ว่า หลงยู่หยิ๋นนั้นสวยงามเลยทีเดียว เปรียบเทียบกับอาจารย์ของเนี่ยหลี่ที่มีบุญญานุภาพ ทั้งสองสวยระดับเทพธิดาเลยทีเดียว ตอนนี้นั้นหลงยู่หยิ๋นสวมชุดที่แน่นกระชับ ทำให้มองเห็นส่วนเว้าโค้งของเธอ

เนี่ยหลี่อดไม่ได้ที่จะหาพฤติกรรมฉุนเฉียวของหลงยู่หยิ๋นราวกับเป็นเรื่องสนุก.ผู้หญิงคนนี้เป็นคนที่หลงตัวเองเป็นอย่างมาก.ไม่คิดเลยว่าเขาจะทำให้เธอเป็นคนที่ขึ้อายอย่างนั้นรึ?เขานั้นเคยได้ยินว่า ผู้หญิงจะเอาแต่ใจจะแข็งกระด้างเฉพาะภายนอก แต่ในหัวใจนั้นกลับอ่อนแอ เขาเคยได้ยินมาแล้วว่าหลงยู่หยิ๋นนั้นได้รับการดูแลโดยแม่คนเดียวก่อนที่แม่ของเธอจะแต่งงานใหม่ในภายหลัง นั่นคือเหตุผลที่เธอเป็นคนหยาบคายและไม่มีเหตุผล ดังนั้นจึงไม่มีใครที่จะใกล้ชิดกับเธออย่างนั้นรึ?

บางที,หลงยู่หยิ๋นอาจจะโดดเดี่ยว.บุคลิคที่เอาแต่ใจอาจจะเป็นเพียงแค่หน้ากากก็ได้

ขณะที่ความคิดเหล่านี้แล่นผ่านเข้าไปในจิตสำนึกของเขา,ความเกลียดชังของเขาที่เคยถือมันไว้เมื่อชีวิตที่แล้วของเขานั้นในที่สุดก็เลือนหายไป ที่มุมปากของเขาขดเป็นรอยยิ้มมองไปยังหลงยู่หยิ๋น,ที่แสดงอาการเหมือนกระต่ายตื่นกลัว ที่กลัวคนเลวทราม ในชีวิตนี้เป็นสิ่งที่ค่อนข้างดีเลยทีเดียว

เนี่ยหลี่ตบเบาๆไปที่ไหล่ของเธอ "หลงยู่หยิ๋น  อญิ๋ง หยู๋เร่อ เป็นอาจารย์ของข้า ข้าไม่ทราบว่าเจ้าทั้งสองมีความแค้นอะไรกัน แต่ข้าอยากบอกเจ้าว่าเธอเป็นคนใจดี แน่นอนเธอนั้นจะไม่ทำร้ายคนอื่น ข้าหวังว่าเจ้าจะวางความรู้สึกและสิ่งที่เจ้าเข้าใจผิดและคิดทบทวนมันใหม่อีกครั้ง.บางที่เจ้าอาจจะกำลังเข้าใจอะไรผิดอยู่ก็ได้?"

เมื่อเนี่ยหลี่สัมผัสที่ไหล่ของเธอ กล้ามเนื้อของเธอทั้งหมดก็เกร็งขึ้นมาทนที เธอตื้นเต้นเป็นอย่างมากจนเธอแทบคิดอะไรไม่ออก ที่แห่งนี้ห่างไกลผู้คนและไม่มีใครที่อยู่รอบๆที่แห่งนี้.เนี่ยหลี่จะทำอะไรเธออย่างนั้นรึ?

หลงยู่หยิ๋นแทบไม่ได้คิดอะไรเกี่ยวกับ อญิ๋งหยู๋เร่อ เธอกลับตอบไปด้วยเสียงสั่นเคลือว่า "โอ้"

เนี่ยหลี่หยุดและจ้องไปที่เธอชั่วขณะ.ทำใมหลงยู่หยิ๋นวันนี้ถึงได้จัดการง่ายกันนะ? นิ้วของเธอนั้นเกือบที่จะกลายเป็นสีขาวจนแทบจะกำพวกมันเข้าไม่ได้ ใบหน้าของเธอนั้นยังรู้สึกขวยเขิน เขาอดไม่ได้ที่จะเห็นฉากดังกล่าวแล้วรู้สึกขำ.ถ้าเขานั้นคิดอะไรที่ไม่ดีและพยายามที่จะคุกคามเธอ.เธอในขณะนี้อาจจะไม่สามารถที่จะตอบโต้อะไรเขาได้.ใช่ใหม?

บางที ผู้หญิงคนนี้ใช่หลงยู่หยิ๋นก่อนหน้านี้จริงๆ


ความแตกต่างระหว่างก่อนหน้านี้กับปัจจุบัน หลงยู่หยิ๋นนั้นแตกต่างกันมาก เนี่ยหลี่อดไม่ได้ที่เห็นแล้วรู้สึกขำขันเล็กน้อย อย่างไรก็ตามเขาก็หยุดหยอกล้อเธอเมื่อเขาเห็นว่าเธอนั้นกำลังรุ้สึกกลัวและก้มหน้าของเธอลงไปที่อกของเธอ

เนี่ยหลี่มองไปยังหลงยู่หยิ๋นอีกครั้ง"ย้อนกลับไปและคิดเกี่ยวกับเรื่องที่ข้าพุดว่า.ถ้าเจ้ามีปัญหาใดๆ,โปรดมาหาข้าได้"

เขาอดที่จะหัวเราะภายในไม่ได้.เธอนั้นเป็นเหมือนลูกแกะที่เชื่อง อย่างไรก็ตามเขาก็ไม่ได้กดดันอะไรเธอ ขณะที่เข้าต้องการให้หลงยู่หยิ๋นนั้นรับฟังและพิจารณาคำพูดของเขาก่อน.จากนั้นเขาก็ขยับออกมาจากเธอและเดินออกมา

เนี่ยหลี่เดินออกมาไม่กี่ก้าวก่อนที่จะได้ยินเสียงของเหลงยู่หยิ๋น ก็เรียกว่า "รอก่อน" เธอรู้สึกราวกับว่าเธอนั้นต้องใช้ความแข็งแกร่งทั้งร่างกายของเธอเลยที่จะกล่าวคำพูดนี้

เนี่ยหลี่หันมามองใบหน้าของเธอ"มีอะไรอย่างนั้นรึ?"

"เจ้าไม่ได้บอกให้ข้าออกไปให้ห่างจากตัวเจ้าถ้าเป็นไปได้...อย่างนั้นรึ?" เสียงของเธอขาดๆหายๆ เหมือนกับเสียงของยุงที่บินไปบินมา

อย่างไรก็ตาม เนี่ยหลี่นั้นคงได้ยินมันอย่างชัดเจน เขายิ้มและกล่าวว่า"แม้ว่าข้าจะอธิบายอะไรให้เจ้าฟังถึงเรื่องราวก่อนหน้านี้,เจ้าคงจะไม่สามารถเข้าใจได้ อย่างไรก็ตามหลังจากข้าได้รับคำสั่งสอนจากอาจารย์ของข้า ข้าตัดสินใจว่าจะลบความเกลียดชังของข้าต่อเจ้า หลงยู่หยิ๋น,ข้าก็หวังเหมือนกันว่าเจ้าจะละทิ้งความเกลียดชังของเจ้าต่ออาจารย์ของข้า,หลังจากนั้นบางที พวกเราอาจจะเป็นเพื่อนกัน..ได้"

"เราจะมีบทเรียนในวันที่ 3 ข้าจะรอคำตอบของเจ้า"เนี่ยหลี่เมื่อพูดจบเขาก็หันหลังและเดินจากไป

หลงยู่หยิ๋นเธอนั้นรู้สึกเหมือนพ่ายแพ้ขณะที่เธอมองเห็นเงาของเนี่ยหลี่ค่อยๆหดและหายไม่ ทำใมเนี่ยหลี่ต้องเกลียดเธอ?หรือมันเป็นเพราะว่าอญิ๋ง หยู๋เร่อ? อญิ๋งหยู๋เร่อมาเป็นอาจารย์ของเนี่ยหลี่ได้อย่างไร? หลงยู่หยิ๋นรู้สึกสับสนยุ่งเหยิง ร่างกายแข็งทื่อเธอเริ่มรุ้สึกผ่อนคลายเมื่อเห็นว่าเนี่ยหลี่นั้นไปไกลแล้ว ทั้งที่ก่อนหน้านี้พลังงานในร่างกายของเธอเหมือนมันจะไหลออกมาทั้งหมดจากร่างกายของเธอ

มันเป็นเพียงเพราะต้องเผชิญหน้ากับเนี่ยหลี่,แต่เธอนั้นกลับรู้สึกว่าเธอนั้นได้รับประสบการณ์ที่ดีในการเผชิญหน้ากับเขา


ที่มาจาก http://www.wuxiaworld.com/


#นิยาย พงศาวดารภูติ#Tale of the demon god#นิยายแปลไทย
Author(s)

2 ความคิดเห็น:

  1. "วันใดที่เจ้าได้ทำงาน ขอให้เจ้าจงได้สิ่งที่เจ้าทำย้อนกลับไปยังตัวเจ้าเอง ขอให้เจ้าโดนก๊อปผลงาน ดังที่เจ้าก๊อปผลงานคนอื่นมาเป็นของตัวเจ้าเอง สิ่งใดที่เจ้าทำขอให้เจ้าได้รับกรรมนั้น เจ้ามีความสามารถ ไม่ว่าจะเรื่องทำ Blog , การแปล, หรือการเรียบเรียง เจ้านั้นล้วนสามารถ แต่เจ้าเลือกใช้วิธีที่ผิด จำไว้ว่าสักวัน หากเจ้าต้องการน้ำใจจากผู้คนรอบข้าง ขอให้เจ้านึกถึงความเห็นแก่ตัวในวันนี้"

    ตอบลบ
  2. ขอบคุณครับ ขอเป็นกำลังใจให้กับทีมงานครับ

    ตอบลบ