วันจันทร์ที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2559

Tale of the demon and god novel Chapter 250 – Zhu Long

Tale of the demon and god novel Chapter 250 – Zhu Long

นิยาย พงศาวดารภูติ ตอนที่ 250 -ซู่ หลง


บทที่ 250 -ซู่ หลง





ในชั้นที่แปดของหอคอยมรณะเก้าชั้น มีเมฆแห่งความมืดปกคลุมไปทั่วทั้งบริเวณและการปรากฏตัวของเขาพร้อมกับความกดดันทั้งชั้นถูกกดลงมาจนทำให้ความรู้สึกเหมือนกับจะหายใจไม่ออก แม้แต่คนรับใช้ที่สวมเกาะทองแห่งเทพยังต้องถอยออกมา   พลังงานลึกลับขยายตัวเองไปทางหอคอยเพลิงทมิฬ

พลังงานนี้เต็มไปด้วยความกระหายเลือดที่น่ากลัว

ขณะที่พลังงานขยายไปยังหอคอยเพลิงทมิฬ,มันถูกดันออกมาด้วยพลังบางอย่าง

* บูม! ****

ระเบิดน่ากลัวดังก้องไปทั่วพื้นทั้งชั้นที่แปดของหอคอยมรณะเก้าชั้น

จ้าวดินแดนใต้พิภพปรากฏออกมาจากอากาศและจ้องมองไปยังพื้นที่ก่อนหน้านี้ " ซู่ หลงทำไมเจ้าไม่แจ้งให้เราทราบ ว่าเจ้าจะมา?"

ชายหนุ่มรูปหล่อปรากฎออกมาอย่างช้า ๆ โผล่ออกมาจากภายในก้อนเมฆสีดำ เขายืนอยู่สูงบนท้องฟ้าที่เป็นแสงสีขาวจาง ๆ แผ่ออกจากร่างกายของเขาดั่งเช่นหิ่งห้อยในความมืด

"นีเซอร์ ข้าไม่เคยคิดว่าเราจะพบกันอีกครั้งเร็วเกินไปหน่อย." ชายคนนั้นพูดกับคนที่จ้าวใต้พิภพได้เรียกเขาว่า ซู่ หลง เขามีใบหน้าที่ เย็นราวกับเป็นน้ำแข็งและคิ้วที่ดูราวกับว่าเขานั้นเป็นดังภาพแกะสลัก

"ข้าสงสัยว่าเจ้ามีธุระอะไรถึงได้มาถึงที่นี่?" จ้าวดินแดนใต้พิภพยืนอยู่บนอากาศในลักษณะที่นิ่งและเงียบสงบ



"หมิง,ในวันที่ผ่านมา,คุณได้ปกป้องมนุษย์ที่เดินเข้ามาในดินแดนใต้พิภพนี้ และเราตระกูลปีศาจไม่ได้เข้าไปรบกวนคุณมากเท่าใดนั้น มันไม่ได้เป็นเพราะพวกเรากลัวคุณ; เราเพียงแค่พยายามที่จะหลีกเลี่ยงลดความขัดแย้งและสร้างความสามัคคีของพวกเรา ข้ารู้ว่านิกายขนนกแห่งทวยเทพเป็นผู้สนับสนุนคุณ จากอาณาจักรซากมังกร นิกายขนนกแห่งทวยเทพประสบความสูญเสียอย่างมากเนื่องจากนิกายเทพอสูร  คุณตระหนักถึงเรื่องดังกล่าวดีและ คุณยังคงวางแผนที่จะ ต่อสู้กับตระกูลอสูรของฉันภายในโลกใบเล็กๆแห่งนี้ รึ?! "

เจ้าแห่งดินแดนใต้พิภพ มองไปยังซู่ หลงด้วยลักษณะของความรังเกียจและกล่าวว่า "ไม่มีความจำเป็นที่ต้องพูดถึงการต่อสู้ข้างนอก,อะไรคือสิ่งที่พวกเจ้าควรทำ? นี่คือโลกใบเล็ก ไม่ว่านิกายเทพอสูรจะแข็งแกร่งอย่างไร,พวกเขาก็ไม่สามารถที่จะเข้ามายังดินแดนแห่งนี้ อย่างน้อยภายในขอบเขตดินแดนใต้พิภพนี้,ข้ายังปกครองดินแดนแห่งนี้อยู่  หอคอยมรณะเก้าชั้น ยังอยู่ภายใต้อำนาจดินแดนใต้พิภพของข้า ,ไม่ต้องคำนึงถึงการต่อสู้ที่รุนแรงอะไรทั้งนั้นมันเป็นสิ่งที่ไม่เกี่ยวข้องกัน ภายในอาณาจักรใต้พิภพ ไม่ว่าตระกูลปีศาจจะแข็งแกร่งเท่าใดก็ตาม คุณจะ ต้องปฏิบัติตามกฎของอาณาใต้พิภพแห่งนี้! "

ซู่ หลงมองไปที่ เจ้าแห่งดินแดนใต้พิภพอย่างเย็นชา และคำรามออกมา "แล้วถ้าข้าไม่ปฏิบัติตามกฏเหล่านั้นล่ะ?"



"ถ้าอย่างนั้นข้าคงต้องไล่คุณออกไป." ใบหน้าของ เจ้าแห่งดินแดนใต้พิภพถูกซ่อนอยู่ภายใต้ผ้าสีดำ ดังนั้นการแสดงออกของเขาจึงไม่สามารถมองเห็นได้ รอบตัวของจ้าวดินแดนใต้พิภพเต็มไปด้วยพลังแห่งสัจธรรมพวยพุ่งออกมาเหมือนกับพายุ,แผ่ออกมากดดันและปกคลุมไปทั่ว

จ้าวแห่งดินแดนใต้พิภพเป็นผู้ควบคุมดินแดนใต้พิภพนี้นับพัน ๆ ปี ดังนั้นความอุดมสมบูรณ์ของพลังสัจธรรมแห่งบาดาล ที่นี่อาจจะมากกว่าสิบหรืออาจเป็นไปได้หลายร้อยพันเท่ามากกว่าสถานที่อื่น ๆ ภายในขอบเขต ดินแดนโลกใบเล็ก นี้ เจ้าแห่งดินแดนใต้พิภพเป็นผู้ปกครองดินแดนใต้พิภพและควบคุมทั้งหมด!

ซู่ หลงหัวเราะอย่างลำพอง "ฮ่า ๆ ๆ ๆ  หมิง, คุณช่างเป็นคนที่โอหังนักแต่ถึงอย่างไรมันก็ยังต่างจากเมื่อก่อนนัก,หากเจ้ายังหัวแข็งอยู่ล่ะก็,อย่าหาว่าข้าไม่สุภาพก็แล้วกัน ตราบใดที่เจ้ามอบ ยู่หยาน ที่เจ้าได้แอบซ่อนตัวเธออยู่ในดินแดน ใต้พิภพแห่งนี้,ข้าสามารถปล่อยเรื่องนี้ไปได้ มิฉะนั้น…"

"ซู่ หลง, เจ้ากล้ามากที่มา ยโสโอหังในดินแดนใต้พิภพของข้าแห่งนี้! เจ้ายังหาว่าข้าโอหังอยู่อีกหรือเจ้าก็เป็นคนที่โอหังคนหนึ่งไม่ต่างกัน  " เจ้าแห่งดินแดนใต้พิภพกล่าวอย่างเย็นชาจ้องมองไปที่เขา

พลังแห่งสัจธรรมของทั้งสองฝ่ายเริ่มที่จะต่อต้านกัน ทั่วทั้งชั้นแปดทั้งหมดของหอคอยมรณะเก้าชั้น พลังอำนาจที่เปี่ยมด้วยพลังทั้งสองของพลังแห่งสัจธรรม การระเบิดที่เกิดจากการชนกันของพวกเขาปกคลุมไปทั่วทั้งหมดของอาณาจักรใต้พิภพ

"มันดูเหมือนว่าการบ่มเพาะพลังของคุณเพิ่มขึ้นไม่น้อยเลยตั้งแต่การต่อสู้ก่อนหน้านี้ของเรา!" ปากของซู่ หลง ขดเป็นรอยยิ้มที่หนาวเหน็บ ขณะนั้นกระแสพลังแห่งสัจธรรมแห่งน้ำแข็งก็ปรากฏรอบๆและกลายเป็นมังกรน้ำแข็ง.มันคำรามด้วยความโกรธและพุ่งไปยังเจ้าแห่งดินแดนใต้พิภพ

"ขณะเดียวกัน " หอกสีดำจำนวนมากเต็มไปด้วยพลังสัจธรรมแห่งบาดาลก็ปรกกฎรอบๆจ้าวแห่งดินแดนใต้พิภพและมันก็พุ่งไปยัง ซู่ หลง

บูม * * * * * * * * * * * * บูม! * * * * * * * * บูม! *

ความเสียหายและพลังสามารถที่จะคร่าชีวิตผู้คนไปทั่วทั้งชั้นที่แปดของ หอคอยมรณะ มันเปลี่ยนทุกอย่างไปเป็นซากปรักหักพัง

ระเบิดที่น่ากลัวกวาดไปบนพื้นดิน บางส่วนของสัตว์ปีศาจบนชั้นที่แปดที่ไม่สามารถหลบหนีออกมาได้ในเวลานี้มันถูกปกคลุมไปด้วยระเบิด

บนชั้นที่แปดของหอคอยมรณะเก้าชั้น มีเพียงหอคอยเพลิงทมิฬสีดำ ที่ยังคงตั้งอยู่เหมือนเดิม แม้แต่คนรับใช้ที่สวมเกราะสีทองก็ยังไม่สามารถทนพลังปะทะของสองผู้เชี่ยวชาญที่เป็นสุดยอดของการบ่มเพาะพลังได้  ขณะที่เขาถูกกวาดออกไปจากการระเบิดเกราะสีทองของเขาแตกเป็นชิ้น ๆ และบาดแผลปรากฏทั่วทั้งร่างกายของเขา

ทั้งซู่ หลงและ จ้าวแห่งดินแดนใต้พิภพไม่ได้ขยับแม้แต่นิ้วเดียว พวกเขายืนอยู่บนท้องฟ้า มีเพียงการเผชิญหน้าของพลังแห่งสัจธรรมของพวกเขา, พลังสัจธรรมแห่งน้ำแข็งได้ปล่อยพลังครอบคลุมพื้นไปทั้งชั้นมันเป็นชั้นน้ำแข็งที่หนามันเปลี่ยนพื้นดินเป็นเหมือนดังโลกที่ถูกแช่แข็ง

พลังงานน้ำแข็งโจมตี อย่างต่อเนื่องไปยังจ้าวแห่งดินแดนใต้พิภพ

เจ้าแห่งดินแดนใต้พิภพขมวดคิ้วเล็กน้อยของเขา เมื่อพลังสัจธรรมแห่งบาดาล ที่เขาปล่อยออกมามันครอบครองหนึ่งในสามของพื้นที่ทั้งหมด ความแข็งแกร่งของซู่ หลงได้เพิ่มขึ้นมากห่างจากการคาดการของเขาก่อนหน้านี้ ด้วยระดับพลังของซู่หลงตอนนี้ พลังของเขานั้น มันไม่ตรงกับความสามารถที่ควรจะเป็นของเขาสักเท่าไหร่

ทันใดนั้นความคิดแว็บหนึ่งผ่านมาในใจ เจ้าแห่งดินแดนใต้พิภพ เขาจ้องไปที่ซู่ หลงและถามด้วยน้ำเสียงขึงขัง "เจ้าได้ดูดซับรวมเข้ากับบัวทั้งเจ็ดแล้วรึ?"

ซู่ หลงกล่าวอย่างเย็นชาว่า "ถูกต้อง! เจ้าบาดาล ถ้าคุณมีความยินดีที่จะสาบานว่าจะจงรักภักดีกับข้า โลกเล็ก ๆ นี้จะยังสามารถปกครองโดยเพียงแค่เราสองคน หากคุณยังคงยืนยันในการต่อต้านโดยไม่มีจุดหมายแล้ว ข้าคงไม่มีทางเลือกที่จะลบคุณออกไป! "

เจ้าแห่งดินแดนใต้พิภพคำรามอย่างเย็นชา "ถ้าคุณได้ ดูดซับ รวมกับบัวทั้งเจ็ดแล้วคุณจะเป็นอมตะเมื่อเทียบกับคนอื่น ๆ ในโลกใบเล็กแห่งนี้ แต่มันก็ยังไม่ง่ายที่จะควบคุมโลกใบเล็กนี้ทั้งหมดได้! "

"ฮ่าฮ่า! คุณจะบอกว่าคุณยังคงมีความสามารถที่จะต่อต้านแผนการของข้ารึ "ซู่ หลงหัวเราะอย่างลำพอง ทันใดนั้นเขารู้สึกสองรัศมีพลังอื่น ๆ และการแสดงออกของเขาก็เปลี่ยนไป เขาจ้องไปที่ จ้าวแห่งดินแดนใต้พิภพ "คุณไม่ได้อยู่คนเดียวรึ?"

"แน่นอน" จ้าวแห่งดินแดนใต้พิภพ ตอบ แบบไปที

"สบายใจได้ ข้าต้องยอมรับว่าข้ายังต้องจับตาดูเจ้าอยู่ เนื่องจากเจ้าไม่ได้อยุ่คนนเดียว ข้าคงไม่สามารถที่จะทำอะไรกับเจ้าได้ในตอนนี้ แต่ความต้องการของข้ายังคงเหมือนเดิม หากเจ้ามอบ ยู่หยานให้กับข้า เราจะร่วมมือกันและควบคุมโลกใบเล็กนี้ทั้งหมด ทรัพยากรทั้งหมดที่นี่จะเป็นของพวกเรา แต่ถ้าเจ้ายังคงยืนกรานที่จะต่อต้านข้า ข้าคงต้องจัดการกับเหล่าเทพวิญญาณทั้งหมดลง, เจ้าคิดว่าเจ้ามีทางเลือกให้เดินอย่างนั้นรึ? "

"ซู่ หลงความคิดที่เจ้าคิดไว้มันง่ายเกินไป แม้ว่าเจ้าจะอยู่ยงคงกระพันจริงๆในโลกใบเล็กนี้แล้วเจ้าคิดจริงๆว่าเจ้าสามารถควบคุมโลกใบเล็กนี้ได้ด้วยตัวคนเดียวรึ? อาณาจักรใต้พิภพของข้า โดยธรรมชาติแล้วมันมีวิธีการของตัวเองในการป้องกันตัวเอง; วิธีการที่เจ้าสามารถคาดหวังว่าอีกสองอาณาจักรที่แข็งแกร่งจะยังยินดีอยู่หรือไม่ ยังมีผู้เชี่ยวชาญจากอาณาจักรห้วงอเวจีและ อาณาจักรลาวา เจ้าคิดจริงๆว่าเจ้าจะสามารถปราบพวกเขาได้? ถึงแม้ว่าเจ้าไม่สามารถที่จะเข้าสู่ดินแดนของมนุษย์ อาณาจักรเมฆาฝัน เจ้ายังคงวางแผนที่จะครองโลกจิ๋วทั้งหมดอีกรึ? "
เจ้าแห่งดินแดนใต้พิภพถึงกับส่ายหัวและหัวเราะ" ข้าชักรำคาญเกินไปที่จะต่อสู้กับเจ้า เนื่องจากไม่มีผลประโยชน์ใด ๆเลยที่จะทำเช่นนั้นตราบใดที่เจ้าไม่สามารถที่จะเข้ามาในอาณาจักรใต้พิภพเพื่อที่จะจัดการธุระต่างๆได้  ถึงอย่างไรหากเจ้าโจมตีดินแดนใต้พิภพของฉันแล้ว มันก็ไม่ได้มีสิ่งของที่มีค่ามากมายนัก

ซู่ หลงจ้องมองไปยังจ้าวแห่งดินแดนใต้พิภพ ดูเหมือนว่าเขาจะไม่สามารถที่จะนำ ยู่หยานกลับไป เวลานี้ เขาคำรามออกมาอย่างเยือกเย็น

"ธิดายู่หยานอาจจะอยู่ที่นี้เวลานี้  แต่ไม่ช้าก็เร็วข้าจะนำตัวเธอกลับไปแน่! "

หลังจากที่พูดจบตัวของ ซู่ หลงก็ค่อยๆหายไปอย่างไร้ร่องรอย

การตรวจจับที่กลิ่นอายของซู่ หลงก็หายไป   เจ้าแห่งดินแดนใต้พิภพมีร่องรอยของเลือดไหลจากมุมปากของเขา ในการเผชิญหน้าของพลังแห่งสัจธรรม ในตอนนั้นเขาได้รับบาดเจ็บบางส่วน

"คุณไม่เป็นไรใช่ใหม?" หลิงหยุนปรากฏตัวข้างๆ เจ้าแห่งดินแดนใต้พิภพ

เจ้าแห่งดินแดนใต้พิภพส่ายหัวในขณะที่เขากล่าวว่า "ซู่ หลง ได้รับความแข็งแกร่งและแข็งแรง ถ้าข้าได้รู้ว่าวันหนึ่งเขาจะเป็นคนที่มีความแข็งแกร่งขึ้นขนาดนี้ ข้าจะได้ใช้อำนาจทั้งหมดของข้าฆ่าเขาก่อนที่เขาจะกลับมา  ตอนนี้เขาได้ ดูดซับรวมเข้ากับดอกบัวทั้งเจ็ด ข้ากลัวว่าแม้ว่าพวกเราทั้งเจ็ดร่วมมือกันก็อาจไม่สามารถที่จะเอาชนะเขาได้! เขายังไม่แน่ใจและเป็นกังวลว่าพวกเรานั้นอาจมีเทคนิคลับบางอย่างอยู่ ดังนั้นเขาจึงไม่กล้าที่จะทำอะไรมากนัก มิฉะนั้นแน่นอนเขาคงไม่จากไปง่ายๆก็เป็นแน่ "

เทียน ฮุนก็ปรากฏตัวขึ้นข้าง ๆ เจ้าแห่งดินแดนใต้พิภพ "ข้าไม่เคยคิดว่าเขาจะมีความแข็งแกร่งจริงๆ  ข้ากลัวว่าในโลกเล็กๆใบนี้อาจจะไม่มีใครที่จะเผชิญหน้ากับเขาได้ "

ทั้งสี่คนอื่น ๆ ยังไม่ได้ปรากฏตัวออกมา,ไม่มีใครรู้ว่าซู่หลงอาจจะกลับมาอีกก็เป็นได้;แต่ถึงอย่างไรนั้นมันคงเป็นการดีที่สุดที่จะไม่เปิดเผยความสามารถออกมาให้คนอื่นเห็นเป็นดีที่สุด

"ในการต่อสู้ก่อนหน้านี้ระหว่างนิกายขนนกแห่งทวยเทพและนิกายเทพอสูร ข้าตายถึงสามครั้ง ไม่อย่างงั้นแล้ว ข้าคงจะมีพลังมากกว่านี้และคงพอที่จะต่อต้านเขา "จ้าวแห่งดินแดนใต้พิภพพูดด้วยเสียงอันขึงขัง " พวกเราจะต้องฟื้นฟูความแข็งแกร่งของพวกเราให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ มิเช่นนั้นแล้ว ข้ากลัวว่าในโลกเล็กๆใบนี้อาจถูกเขาควบคุมได้ "

จากนั้นทั้งสามคนก็ได้หายไปบนท้องฟ้า



ชั้นที่ห้าของหอคอยเพลิงทมิฬ

คนสองคนที่อยู่ในการเผชิญหน้าและระวังซึ่งกันและกันจึงไม่สามารถที่จะเข้าสู่สภาพอนัตตาได้  หลังจากสภาพดังกล่าวของพวกเขามันยากที่จะไปถึงได้.เจ้าอสูรจึงได้ยืนขึ้นและเหลือบมองไปที่ เนี่ยหลี่  และ และยู่หยาน

เนี่ยหลี่ เปิดตาของเขาพร้อมทั้งจ้องที่ไปยังจ้าวอสูรเตรียมพร้อมที่จะเผชิญและโจมตีออกไปได้ตลอดเวลา

เจ้าอสูรเหลือบมองไปที่ เนี่ยหลี่อย่างผ่านๆและกล่าวว่า "เจ้ามีความประสงค์ที่ติดตามข้าไปที่ชั้นที่หกของหอคอยเพลิงทมิฬหรือไม่?" ความกระหายเลือดอันหนาวเหน็บเล็ดลอดออกมาจากจ้าวอสูร

เนี่ยหลี่ ยักไหล่ "ข้าก็ตั้งใจจะไปในภายหลัง!"

จ้าวอสูร ใจเย็นยืนขึ้นและเดินขึ้นไปยังบันไดวงกลม มุ่งหน้าไปยังชั้นที่หก เนี่ยหลี่ รู้สึกได้ว่าจ้าวอสูรกำลังต่อสู้กับทุกขั้นของ เปลวไฟทมิฬที่ยังคงเทลงมายังร่างกายของจ้าวอสูร แต่เขาก็ยังคงก้าวย่างไปด้วยความมั่นใจ ในการก้าวขึ้นไปแต่ล่ะขั้น

"ระวังตัวด้วยล่ะ,เจ้าอาจจะเกรียมได้ "เสียง เนี่ยหลี่ลอยไปยังจ้าวอสูรในขณะที่เขาเดินออกไป

เมื่อได้ยินเช่นนั้นจ้าวอสูรหันมามองเนี่ยหลี่ชั่วขณะ พร้อมทั้งมองเขาด้วยสายตาเปี่ยมไปด้วยเจตนาฆาตกรรม จากนั้นเขาก็หันกลับและยังคงก้าวเดินต่อไป

"ข้าเตือนเจ้าด้วยความปรารถนาดี  แต่เจ้ากลับทำเหมือนกับข้านั้นเป็นดั่งศัตรูแทน ผู้ชายคนนี้เป็นที่น่าเบื่อจริงๆ. "เนี่ยหลี่ ยังคงนั่งและเขาก็ยังพยายามที่จะเข้าสู่สภาวอนัตตาให้จงได้ นับตั้งแต่จ้าวอสูรได้แล้วมุ่งหน้าไปยังชั้นที่หกของหอคอยเพลิงทมิฬ  นั่นหมายความว่าในที่สุดเขาก็สามารถบ่มเพาะพลังได้ด้วยความสงบ

จิตสำนึกของเขาค่อยๆลอยเข้าไปในสภาวะที่ลึกซึ้ง ภายในสภาวะที่ลึกซึ้งนั้น จิตวิญญาณของเขาค่อย ๆ ไหลระบายออกมาราวกับว่ามันจะทะยานขึ้นไปในเป็นกลุ่มเมฆและมีหมอกจางๆไปทั่ว  ทันใดนั้น เนี่ยหลี่ก็พลันเห็นรูปร่างของไข่ลอยอยู่ในอากาศ ไข่นั้นเต็มไปด้วยรอยแตกและดูเหมือนว่ามันมีพลังงานบางอย่างที่ลึกลับเหมือนกับมีสิ่งมีชีวิตอยู่ภายใน

เนี่ยหลี่นั้นรู้ได้ว่าสิ่งนั้นมันช่างน่าหวาดหวั่นและทรงพลังเป็นอย่างมาก คลื่นพลังที่ไม่รู้จักและลึกลับของพลังงานค่อยๆกระจายออกมา ความรู้สึกลึก ๆ นั้นเป็นเหมือนกับสิ่งมีชีวิตที่กระหายเลือดและความตั้งใจในการฆ่าล้างทำลายปล่อยมายังเขา

ในชีวิตของเขาก่อนหน้า เนี่ยหลี่เขาอาจพิจารณาจากประสบการณ์และความรู้ ทำให้เขาได้ทราบว่าสิ่งที่เขารู้สึกถึงพลังอำนาจที่ซ่อนอยู่มันเป็นสายเลือดโดยกำเนิดที่มีกลิ่นอายของการฆ่าฟัน อยู่ในนั้น

ชนิดของการฆ่าฟัน กลิ่นอายนี้ยังทำให้เนี่ยหลี่เองรู้สึกกลัวขึ้นเลยทีเดียว เขาสงสัยว่าสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวอะไรที่จะปรากฏออกมาเมื่อเขาฟักไข่ใบนี้!



ที่มาจาก http://lnmtl.com/novel/tales-of-demons-and-gods


#นิยาย พงศาวดารภูติ#Tale of the demon god#นิยายแปลไทย
Author(s)

6 ความคิดเห็น:

  1. ขอบคุณมากครับ สนุกมากเลย

    ตอบลบ
  2. ขอบคุณมากครับ สนุกมากเลย

    ตอบลบ
  3. เดี๋ยว "ผม" เดี๋ยว "คุณ" เดี๋ยว "ข้า" เดี๋ยว "เจ้า" เอาซักอย่างเถอะครับ

    ตอบลบ
  4. ตอนนี้แปลได้งงมากๆ การแทนตัวเปลี่ยนมั่วไปหมด แถมการเว้นวรรค์ก็ดูงงๆ เหมือนเปลี่ยนคนเขียนใช่หรือไม่?

    ตอบลบ
  5. แปลมาให้อ่านก็ดีแล้วครับ ขอบคุณๆ

    ตอบลบ