วันพฤหัสบดีที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2559

Tale of the demon and god novel Chapter 169 – Draconic Tongue Herb

Tale of the demon and god novel Chapter 169 – Draconic Tongue Herb

นิยาย พงศาวดารภูติ ตอนที่ 169 - สมุนไพรลิ้นมังกร


บทที่ 169 - สมุนไพรลิ้นมังกร


     ดาบสั้นก็ปรากฏในมือขวาของ เย่ ฮั่นและแทงอย่างรุนแรงที่หลังของ เย่ ซ่ง ในทันทีที่เลือดสดๆ สาดกระเด็นออกมานั่นเอง


      เย่ ซ่งถูกทำร้ายอย่างกระทันหัน โดย เย่ ฮั่นแบบไม่ทันตั้งตัว เย่ ซ่ง รู้สึกว่ามี สารพิษบางอย่างมุ่ง ตรงไปที่หัวใจของตัวเขา ความรู้สึกของเย่ ซ่งก็ถูกแทนที่ด้วยความโกรธ   เย่ ซ่งเลยพ่นลมหายใจไปที่เย่ ฮั่น ซึ่งทำให้เขาบินออกไปไกล เย่ ฮั่นโดนแรงกระแทกกระเด็นไปไม่กี่เมตร ไกลจากตัวเย่ ซ่งไม่มากนัก และดวงตาของเย่ ซ่งเต็มไปด้วยความโกรธที่เขาจ้องมองมาที่เย่ ฮั่น "เจ้า ...... คนชั่ว!"


     หลังจากที่เย่ ฮั่นตกลงไปบนพื้นดินที่เขากระเด็นมา ก็ได้เช็ดเลือดจากมุมปากของเขา เขาจ้องมองไปที่ เย่ ซ่งและกล่าวแบบหยาบคาย ว่า “ท่านเจ้าเมือง,พ่อบุญธรรม นี้เป็นสิ่งที่ท่านได้บังคับให้ข้าทำ ตอนนี้ข้ามีอะไรอย่างอื่นที่จะต้องทำ, ไม่มีสิ่งใดที่ข้าจะต้องเสียอีกแล้วขอให้ข้าได้ตำแหน่งเจ้าเมืองมาก็พอ ดังนั้นข้าไม่มีทางเลือกอื่น   นอกเสียจากการทำเช่นนี้! "สิ้นสุดเสียงก็ปรากฏเสียงหนึ่งขึ้น


     "ทำไม?" เย่ ซ่งพยายามที่จะรวบรวมพลังจิตวิญญาณของเขา แต่ก็รู้ว่าพลังแรงจิตวิญญาณของเขาลดน้อยลงไม่อาจจะฟื้นฟูขึ้นมาได้ทัน ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไป เขาไม่สามารถที่จะปรับแต่งพิษจากดาบสั้นที่ตนเองนั้นโดนแทงได้เลย!




      แต่เดิมแล้ว เย่ ซ่งนั่นมีความแข็งแกร็งอย่างมากแม้ว่าเขาจะถูกลอบสังหาร แต่เขาก็จะไม่ได้รับบาดเจ็บจากใครทั้งนั้นที่เป็นเพียงระดับทอง อย่างไรก็ตามเย่ ฮั่นเป็นหนึ่งในคนที่ใกล้เคียงที่สุดกับเขา เขาเลยไม่ได้เตรียมที่จะรับกับสถานะการณ์เช่นนี้ทั้งหมด ใครจะคิดว่าเย่ ฮั่นนั้น จะเสี่ยงทำเรื่องดังกล่าวออกมาจากความสิ้นหวัง


       ทำไมนะหรอ ฮ่า ๆ ไร้เดียงสานัก ท่านไม่เข้าใจหรอก โดยการข้าฆ่าท่าน ข้าจะสามารถ ได้รับตำแหน่งของเจ้าเมืองยังไงล่ะ! "เย่ ฮั่นหัวเราะอย่างสะใจ จนทำให้เลือดสดที่มุมปากของสาดกระเซ็น


   แม้เจ้าจะฆ่าข้าแล้ว เจ้าก็ไม่สามารถที่จะนั่งในตำแหน่งเจ้าเมืองได้หรอก!" เย่ ซ่งกล่าวอย่างเคร่งขรึม

       นั่นคือคำพูดสุดท้ายของท่านสินะ  และไม่กี่วันต่อมาก็จะตกเป็นข่าวการตายของท่าน ว่าถูกฆ่าโดยคนที่มาจากสมาคมทมิฬ และข้าต่อสู้กับฆาตกรจนทำให้มันสิ้นชีพเสีย และผู้ร้ายที่จริงที่ลอบสังหารเจ้าเมืองพ่อบุญธรรมก็คือ เนี่ย ลี่! และไม่นานหลังจากนั้นสมาคมทมิฬจะเปิดการโจมตีตระกูลวายุเหมันต์ ในขณะที่ตระกูลวายุเหมันต์นั้นกระจัดกระจายอยู่ และ หลังจากนั้นตระกูลวายุเหมันต์ก็จักไม่มีอีกต่อไป และก็ไม่มีคุณสมบัติใด ๆ ในการควบคุมนครรุ่งโรจน์แห่งนี้อีก และข้านั้น ภายใต้การสนับสนุนของตระกูลเทพศักดิ์สิทธิ์จะสำเร็จตำแหน่งเจ้าเมืองได้แน่นอน! "เย่ ฮั่นหัวเราะอย่างหัวทิ่มหัวตำ" พ่อบุญธรรมถ้าท่านให้ข้าได้รับตำแหน่งเจ้าเมืองแล้วนั้น ทั้งหมดก็จะไม่เกิดขึ้นเด็ดขาด "

     เจ้าสมรู้รวมคิดกับสมาคมทมิฬงั้นหรือ " เย่ ซ่งอ้าปากค้างสำหรับคำหนึ่งของลมหายใจ สารพิษที่มีอยู่ก็ได้แพร่กระจายอย่างรวดเร็วไปทั่วร่างกายทั้งหมดของเขา การที่เขาจะต่อสู้กับพิษ ตอนนี้ทำให้เขา ขอบเขตจิตวิญญาณย่ำแย่   เย่ ซ่งไม่เคยคาดคิดเลยว่าพิษจะเป็นตัวเผด็จการเช่นนี้


     " อำนาจของ สมาคมทมิฬนั้นจะมีมากขึ้นในอนาคต ยิ่งกว่าตอนนี้! เจ้าต้องการเป็นหุ่นเชิดเจ้าเมืองงั้นหรือ! "


     "แล้วหลังจากนั้นสมาคมทมิฬจะทำอะไรก็ได้"


        "ฮ่า ๆ ด้วยการกลายเป็นหุ่นเชิดของเจ้าเมืองจอมปลอม, ข้าจะต้องคิดวิธีที่จะมีความสุขในชีวิตประจำวันของข้า การโค้งงออยู่กับงานและความไม่ว่างจนถึงวันตายของข้า เย่ ซ่งท่านไม่ได้ทำอะไรที่ทำให้ตัวเองมีความสุขเลย  จนทำให้ท่านรู้สึกว่าท่านกำลังเบื่อของการใช้ชีวิตอยู่ต่อไปแล้ว แต่การกลายเป็นหุ่นเชิดของหัวหน้าสมาคมทมิฬที่ข้าจะทำสิ่งที่ข้าต้องการ อะไรที่ข้าต้องการและวิธีที่ทำให้ข้ามีความสุข ข้าก็จักทำมัน "เจ้าฮั่นหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง


       เย่ ซ่งก็เต็มไปด้วยความเสียใจ เขาไม่เคยคิดว่าหลังจากหลายปีของการทำงานอย่างหนักในการดูแลเย่ ฮั่น มันกลายเป็นการเลี้ยงดูเสือร้ายและการเอาภัยพิบัติเข้ามาในเมืองกลอลีแห่งนี้ บางทีมันอาจจะเป็นการได้รับการลงโทษสำหรับเขา


    เย่ ฮั่นการที่เจ้าทรยศมันจะไม่ประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน!" เย่ ซ่ง จ้องไปที่เย่ ฮั่นอย่างเย็นชา จนท้ายที่สุด การบังคับจิตวิญญาณของเขาให้คงอยู่ต่อไป


      ไม่ว่าจะประสบความสำเร็จหรือไม่ พ่อบุญธรรม ท่านก็ไม่สามารถที่จะเห็นมันได้ ขอบคุณพ่อบุญธรรมสำหรับหลายปี ของการทำให้ข้าขึ้นสูงขนาดนี้ ต่อไปข้าจะได้ส่งพ่อบุญธรรมในแบบของท่านเอง! "เย่ ฮั่นเดินใกล้เข้าไปหาที่เย่ ซ่งอยู่ ที่ตรงนั้น เหตุผลที่ว่าทำไมเขาถึงพูดคุยมากมายกับเย่ ซ่งก็ เพราะต้องรอให้พิษมีผลนั่นเอง!


      เมื่อ เย่ ซ่ง ดิ้นรนเพื่อจะช่วยเหลือตัวของเขาเองนั้น เย่ ฮั่นก็ยิ้ม "น่ารำคาญท่านจะดิ้นรนไปทำไม พิษที่ข้าใช้นั้น เป็นพิษสมุนไพรลิ้นมังกร ประเภทของยาพิษนี้สามารถ ที่จะคร่าชีวิตของบุคคลในครึ่งชั่วโมงและจะมีผลกระทบที่แข็งแกร่งกับผู้ที่รวมจิตวิญญาณกับมังกร พ่อบุญธรรมท่านได้รวมจิตวิญญาณเข้ากับเข้ากับกับจิตวิญญาณมังกรพสุธาเกล็ดทมิฬ ที่ดีที่สุดท่านมีเพียงหนึ่งในสี่ชั่วยาม ของเวลาที่เหลือเท่านั้นและท่านก็จักตายเพราะเลือดออกทวารทั้งเจ็ด ตอนนี้ข้าเกรงว่าพ่อบุญธรรมไม่สามารถแม้แต่จะรวบรวมพลังจิตวิญญาณได้อีกต่อไปใช่มั้ย "


 เย่ ฮั่นขยับเข้าไปใกล้ เย่ ซ่งยกดาบสั้นแล้วกระโดดเข้าแทงอย่างไร้ความปราณีต่อเย่ ซ่ง


  เย่ ซ่งได้พ่นลมแห่งความโกรธออกมาคำรามด้วยเสียงแห่งความโกรธ จนทำให้ร่างกายของเขาได้รับการขยายใหญ่ขึ้นอย่างฉับพลันและกลายเป็นวานรวายุเหมันต์ ขึ้นมาต่อหน้าเย่ ฮั่น


     เย่ ฮั่นไม่เคยคาดคิดว่า เย่ ซ่งยังคงมีพลังที่จะต่อสู้กับเขา จนทำให้เขาตกใจ ในหัวใจของเขา อย่างรวดเร็วและรวมจิตวิญญาณเข้ากับมังกรพสุธาเขาทองคำ

      บูมม!


     ทั้งสองกำปั้นชนกันจนทำให้กลิ่นอายของทั้งคู่มีการพัดออกไปยังบริเวณโดยรอบ ร่างกายของพวกเขา เย่ ฮั่นนั้นกระเด็นออกไปและกระทบอย่างหนักเข้ากับผนังของห้องทำงาน ผนังทั้งหมดถูกทุบผ่านตัวเย่ ฮั่น  เย่ ฮั่นกระเด็นไปไกลหลายสิบเมตรก่อนที่จะหยุดลง


     ดวงตาของเย่ ฮั่น แสดงให้เห็นร่องรอยของความกลัวลึก หลังจากการแลกเปลี่ยนหมัดเขาได้รับผลกระทบอย่างหนักและได้รับบาดเจ็บ แต่เขาไม่ได้สนใจเกี่ยวกับอาการบาดเจ็บหนักของเขามากนัก เขาได้จ้องไปยังเย่ ซ่งซึ่งยืนอยู่ตรงกลางของสถาบันกล้วยไม้


      "ทำไมมันจึงเป็นวานรวายุเหมันต์  ทำไมถึงไม่ใช่ จิตวิญญาณมังกรพสุธาเกล็ดทมิฬล่ะ  " เย่ ฮั่น คำราม  เขาไม่อาจที่จะเชื่อในสิ่งที่เขาเห็นได้ เขาไม่เคยคิดว่าเย่ ซ่งจะรวมจิตวิญญาณเข้ากับวานรวายุเหมันต์ได้อย่างรวดเร็วและละทิ้งจิตวิญญาณเดิมของเขาคือมังกรพสุธาเกล็ดทมิฬ


      ถ้ามันเป็นมังกรพสุธาเกล็ดทมิฬ พิษของสมุนไพรลิ้นมังกรจะมีอยู่แล้วทำให้เขาต้องสูญเสียความแข็งแกร็งของเขา อย่างไรก็ตามเย่ ซ่งได้รวมร่างเข้ากับวานรวายุเหมันต์เสียแล้ว ซึ่งก่อให้เกิดสารพิษที่จะชะลอตัวลงเล็กน้อยและก่อให้เกิดฉากดังกล่าว


  แผนการของเขานั้นไร้ที่ติ แต่ผลที่ได้ ไม่คาดคิดโดยสิ้นเชิง ใครจะคิดว่าเย่ ซ่งนั้นจะละทิ้งมังกรพสุธาเกล็ดทมิฬ  ของเขาที่ได้รับสืบทอด มาเป็นเวลานานและรวมจิตวิญญาณเข้ากับวานรวายุเหมันต์กันล่ะ


   ความโกลาหลวุ่นวายในห้องทำงานที่เกิดขึ้นใน ตำหนักของเจ้าเมือง มีแสงสว่างขึ้น และมีเสียงร้องเปล่งขึ้นว่า


     "ฆาตกร!"


     "จับฆาตกร!" ผู้เชี่ยวชาญของตำหนักเจ้าเมือง ก็รีบวิ่งไปที่ห้องทำงานของตำหนักเจ้าเมือง


     ใบหน้าของเย่ ฮั่นนั้นเกิดความกังวล มันเป็นไปไม่ได้ที่จะหาโอกาสที่จะฆ่าเย่ ซ่งอีก เขาหันไปรอบ ๆ  อย่างรวดเร็วและวิ่งลนลานเข้าไปในความมืดอย่างไร้ร่องรอย

     ยามที่รีบวิ่งมาก็ถามว่า "น้ายน้อยท่าน จะไปที่ไหน "
"

      “ไป ปกป้องพ่อของข้า เร็วเข้า ข้าจะไปจับฆาตกร!" เย่ ฮั่นตะโกนและวิ่งไปอย่างรวดเร็ว


ในห้องทำงาน ตำหนักเจ้าเมือง


     เย่ ซิ่วได้รีบวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว หลังจากที่ได้เห็น เย่ ซ่งเขาก็เกิดกังวนขึ้นทันที เขาพยุง เย่ ซ่งอย่างเร่งด่วนแล้วถามว่า "ท่านเจ้าเมืองท่านเป็นเช่นไรบ้าง"


      มันเป็นเย่ ฮั่นข้ารู้ตัวว่า เขาสมรู้ร่วมคิดกับสมาคมทมิฬ ข้าได้รับการจู่โจมด้วยพิษของสมุนไพรลิ้นมังกรเวลาของข้า เหลือไม่มากนัก เจ้ารีบไปรับ เย่ จื้อหวิ๋นกับเนี่ยลี่ ให้พวกเขามาหาข้าที่นี้! "เย่ ซ่งหายใจ ไอเป็นเลือดไม่หยุดด้วยพิษของ สมุนไพรลิ้นมังกร หลังจากที่ได้ฟังคำพูดของ เย่ ซ่ง เย่ ซิ่วก็มีท่าทีเป็นกังวลเล็กน้อย ไม่มีการรักษาใดสามารถจะรักษาพิษของสมุนไพรลิ้นมังกรได้เลยหรือ เขากลัวว่าเย่ ซ่งจะไม่สามารถจะยื้อเวลาออกเป็นเวลาหนึ่งชั่วยามหรือแม้กระทั่งครึ่งชั่วยามก่อนที่มันจะคร่าชีวิตของเขา


     เร็วเข้าอย่าให้เสียเวลาเพียงเล็กน้อย!" เย่ ซิ่วกล่าวต่อยามให้รีบเร่ง หัวใจของเขาอยู่ในหมอกควัน เขาไม่เคยคิดว่ามันจะเป็นเย่ ฮั่นเขาพูดว่า มันเป็นความผิดของเขาสำหรับการไม่สามารถที่จะเปิดเผยหัวใจของเย่ ฮั่น      เย่ ซิ่วรู้สึกสำนึกผิดอย่างรุนแรง

    เย่ จื้อหวิ๋น รีบวิ่งมาอย่างรวดเร็ว หลังจากที่ได้ฟังเหตุการณ์ดังกล่าวแล้ว

    เย่ จื้อหวิ๋น รีบวิ่งไปหาเย่ ซ่งซึ่งอยู่ที่ห้องทำงานแล้วร้องไห้ "ท่านพ่อ!"

      เย่ ซ่งตบไหล่ของ เย่ จื้อหวิ๋น  เขาไม่เคยคิดว่าเขาจะถูกลอบสังหารโดยเย่ ฮั่น ถ้าเขาตายเย่ จื้อหวิ๋น จะถูกทิ้งไว้ตามลำพัง คิดเกี่ยวกับมันแล้ว เย่ ซ่งไม่สามารถที่จะซ่อนความรู้สึกเจ็บปวดในหัวใจของเขาได้เลย เขานั้นได้สำนึกผิดไปด้วยว่า ครั้งอดีตเขานั้นแทบจะไม่ได้ดูแลลูกสองของเขาเลย เขาได้ทิ้งให้เธออยู่ตามลำพังมาตลอด

เย่ ซ่ง ถามเย่ ซิ่วอย่างอ่อนแรงว่า “เนี่ยหลี่ อยู่ที่ใด”

  เนี่ยหลี่ ดูเหมือนว่าจะไปที่สมาคมปรุงยา ข้าได้ส่งคนกลุ่มหนึ่งไปรับเขากลับมาแล้ว" เย่ ซิ่วกล่าว


  หลังจากนั้นเกือบครึ่งชั่วยาม เนี่ยลี่ก็รีบเร่งมาทันที


   การที่ได้สบตากับเย่ จื้อหวิ๋น พวกเขาตกตะลึงในขณะนั้น ถึงแม้จะไม่ได้พูดอะไรก็ตาม


     ท่านพ่อตาเขาเป็นอะไร มีอะไรผิดปรกติกับเขางั้นหรือ" เนี่ยหลี่ถามในขณะที่มองไปทางเย่ ซิ่ว

     มันเป็นเรื่องที่ เย่ ฮั่นทรยศ เขาวางยาพิษท่านเจ้าเมือง เย่ ซ่งด้วยสมุนไพรลิ้นมังกร "ใบหน้าของเย่ ซิ่วแสดงให้เห็นความเศร้าโศกสุดๆเกินจะบรรยาย หลังจากที่ถูกวางยาพิษโดยสมุนไพรลิ้นมังกรก็ถึงคราว ต้องเสียชีวิตเป็นแน่


      อืม สมุนไพรลิ้นมังกร เนี่ยหลี่ค่อนข้างสงบ เขาไม่เคยคิดว่ามันจะเป็นเย่ ฮั่น เด็กเหลือขอที่จริงเป็นไอ้หนุ่มน่ารังเกียจ ไม่น่าแปลกใจเลย ทำไมเย่ จื้อหวิ๋นถึงปฏิเสธที่จะพูดถึงเขาในชีวิตก่อนหน้า ของเธอ พบว่ามีบางอย่างผิดปกติกับเย่ ฮั่น ตราบเท่าที่เขาเป็นคนน่ารังเกียจ ไม่แน่ว่าสิ่งนี้อาจเป็นเหตุผลที่ทำให้เขา จบลงด้วยการเป็นคนทรยศ


     น้ำตาของเย่ จื้อหวิ๋น หยดลงจากแก้มสีขาวและไหลไปยังแก้มที่ละเอียดอ่อนของเธอ แม้ว่าเย่ ซ่งจะเข้มงวดกับเธอเสมอ แต่ในหัวใจของเธอ เขายังคงเป็นคนที่เธอเคารพมากที่สุด เธอได้เห็นพ่อของเธออีกครั้งเหมือนกับจากกันเป็นระยะเวลานาน เธอไม่เคยคิดว่าครั้งต่อไปที่พวกเขาได้พบกันกับกลายเป็นการอำลาครั้งสุดท้ายของพวกเขา เธอจำได้ว่าช่วงเวลาที่แม่ของเธอเสียชีวิต พ่อของเธอเปรียบเสมือนแม่ของเธอ ทำให้เธอไม่เคยรู้สึกว่าขาดแม่เลย

      "จื้อ หวิ๋น" เย่ ซ่ง ไอไม่กี่ครั้ง เลือดก็ทลักออกมาและเอ่ยปากและกล่าวว่า "ในชีวิตของข้าคนสองคนที่ข้าเป็นหนี้มากที่สุดก็คือแม่ของเจ้าและเจ้า ข้าขอโทษที่ ไม่สามารถที่จะทำหน้าที่ของข้าที่เป็นพ่อที่ดีในการดูแลเจ้าได้. "จากนั้นเขาก็ยกศีรษะของเขาแล้วหันหน้ามองมาที่ เนี่ยหลี่และพูดในเสียงอ้อนวอนขอร้อง" เนี่ยหลี่ ข้า เย่ ซ่งไม่เคยขอร้องกับใครในชีวิตของข้าทั้งหมด ข้าขอให้เจ้า จากนี้ไปเจ้าสามารถที่จะเป็นคนดูแลที่ดีต่อ จื้อ หวิ๋น "

     ได้ยินคำพูดเหล่านี้เนี่ยหลี่รู้สึกเจ็บเล็กน้อยในหัวใจของเขา  เขาถอนหายใจและกล่าวว่า "ท่านพ่อตาเพราะเมื่อท่านกำลังเผชิญความตายท่านสามารถที่จะตระหนักถึงสิ่งที่สำคัญอย่างแท้จริงได้ เพื่อให้เป็นไปตามคำขอของท่าน ข้าขอสัญญาว่าข้าจะดูแลจื้อ หวิ๋นให้ดีที่สุด และท่านจะต้องดีกับเธอในอนาคตเช่นกันและกับเธอมากขึ้นในอนาคต "


    มองไปที่ใบหน้าของเย่ จื้อหวิ๋นซึ่งกำลังร้องไห้อยู่ เย่ ซ่งก็ถอนหายใจ สั่นศีรษะของเขาและค่อยๆ กล่าวออกมาว่า “ตั้งแต่ข้าได้รับพิษจากสมุนไพรลิ้นมังกร ข้านั้นสามารถที่จะมีชีวิตได้มากที่สุด แค่ครึ่งชั่วยามเท่านั้น ข้ากลัวว่าข้าจะไม่ได้มีโอกาสที่จะทำเช่นนั้น. "

สายตาเขาเริ่มพล่ามัว และค่อยๆเบลอเล็กน้อย ตาเขาเริ่มจะปิด และมองไม่เห็นลูกสาวของเขา


      เขาคว้ามือของเขาลงบนมือ เย่ จื้อหวิ๋นราวกับว่าเขาได้รับอะไรบางอย่างอย่างที่สุดซึ้ง  พิษได้เริ่มกัดกินชีวิตของเขา เสียงของเขาสั่นเล็ก  น้อย  "จื้อ หวิ๋น, ข้าหวังว่าข้าจะได้เห็นงานแต่งงานของเจ้า ข้าขอให้เจ้ามีความสุขตลอดชีวิตของเจ้า แต่ข้ากลัวว่าข้าจะไม่สามารถที่จะเห็นมันอีกต่อไป! "

      ผู้ชายเฉกเช่นเย่ ซ่งแม้ในขณะที่เผชิญหน้ากับความตายเขาจะไม่ กลัว แต่วันนี้เขารู้สึกกลัว เมื่อกำลังไปสู่ความตาย มันเป็นความมืดมันอันนิรันดร์

    "พ่อไม่ ท่านได้โปรดอย่าตายเลยนะ จื้อ หวิ๋น ยังคงไม่ต้องการที่จะ แยกออกจากพ่อ. "เย่ จื้อหวิ๋น ร้องออกมาอย่างหนัก และคว้าเสื้อ ของเย่ ซ่งและสั่นด้วยกำลังทั้งหมดของเธอ


      มองไปที่เย่ ซ่งและเย่ จื้อหวิ๋น,เนี่ยหลี่คิดถึงบางสิ่งบางอย่าง จากชีวิตของเขาก่อนหน้านั้น ครั้งหนึ่งเขาเคยอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน เขา คว้ามือของพ่อของเขา พ่อของเขาค่อย ๆ ปิดตาและน้ำตาไหลลงมาแตะใบหน้าของเขา เขาเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของเขาและยิ้ม "ตายอย่างงั้นรึ? มันยังไม่ถึงเวลาหรอก.แค่ถูกยาพิษสมุนไพรลิ้นมังกรมันทำได้แค่ทำให้ดูเหมือนคนตายเท่านั้นล่ะ "

 หลังจากได้ยินคำพูดของเนี่ยหลี่ เย่ ซิ่วและเย่ จื้อหวิ๋นตกตะลึง

    "เจ้าสามารถช่วยท่านเจ้าเมืองได้อย่างงั้นหรือ" ตาของเย่ ซิ่วประกายด้วยรังสีของความหวัง


"เนี่ยหลี่,เจ้าสามารถช่วยชีวิตของพ่อข้าได้หรือ?ข้าขอร้องเจ้า,ช่่วยเขาด้วย,ข้าจะยอมทุกอย่างที่เจ้าขอตราบเท่าที่ช่วยเขาได้" เย่จื้อหวิ๋นพูดพร้อมทั้งร้องไห้


   เย่จื้อหวิ๋น นั้นดูเศร้าเป็นอย่างมากทำให้หัวใจของเนี่ยหลี่เต็มไปด้วยความสงสาร. เหตุการที่เกิดขึ้นตอนบ่ายนั้นพลันหายไปสิ้น.เขาเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของ จื้อหวิ๋น พร้อทั้งยิ้มอย่างใจเย็น."โปรดวางใจเถอะ,แค่พิษที่เกิดจากสมุนไพรลิ้นมังกร,ไม่ทำให้ถึงตายหรอก,เขาเป็นพ่อตาของข้า.เข้าต้องอยู่เป็นพยานในงานแต่งของพวกเรายังไม่ถึงเวลาที่จะตายของเขา,ฉันยังไม่อนุญาตให้ตายได้.


       หลังจากพูดจบ เนี่ยหลี่ รวบรวมจิตวิญญาณจำนวนหนึ่งที่นิ้วของเขาและวางไปบนหน้าอกของเย่ ซ่ง แล้วกดลงอย่างช้าๆ " พิษของสมุนไพรลิ้นมังกรนั้นมีความแข็งแรงแต่จะไม่ส่งผลให้ถึงชีวิตได้ มันแค่ทำให้ทั้งร่างกายของคนเป็นอัมพาตเท่านั้นและส่งผลให้หัวใจหยุดเต้นพร้อมทั้งทำให้ร่างกายหยุดการเคลื่อนไหว ในฐานะที่เป็นถึงผู้เชี่ยวชาญระดับแบ็คโกล์ด, ตราบใดที่มันยังไม่เกินสิบวันก็ยังสามารถช่วยชีวิตได้ "



ที่มาจาก http://www.wuxiaworld.com/


#นิยาย พงศาวดารภูติ#Tale of the demon god#นิยายแปลไทย
Author(s)

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น