วันพฤหัสบดีที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2559

Tale of the demon and god novel Chapter 150 – Inscription Scrolls

Tale of the demon and god novel Chapter 150 – Inscription Scrolls

นิยาย พงศาวดารภูติ ตอนที่ 150 - คัมภีร์อาคมโบราณ


บทที่ 150 - คัมภีร์อาคมโบราณ


ที่ผ่านมา...ชายแก่และตระกูลของเขานั้นอยู่อย่างแสนลำบากถึงขั้นจนตรอกเลยทีเดียว มันยากเข็ญมากจนมิเหลือทรัพย์สินใดๆในบ้านที่เขาจะสามารถนำมาขายเพื่อประทังชีวิตได้อีก ซึ่งสิ่งมีค่าชิ้นสุดท้ายที่มีเหลือนั้นก็คือ “อัญมณีจิตวิญญาณพายุหิมะ” ชายแก่เขาไม่รู้หรอกว่าของสิ่งนี้มันใช้งานยังไงแต่ก็ลองๆนำมาขายดู จนเวลาผ่านไปเป็นสิบๆวันก็หาคนที่สนใจซื้อมันไปครอบครองได้ไม่ ชายแก่ผู้นี้มีหลานตัวน้อยอีกสองชีวิตที่ต่างหิวโหยและนั่งรอคอยความหวังอยู่ที่บ้าน ซึ่งเขาเองก็คิดไม่ออก ไม่รู้จะทำยังไงให้หลานทั้งสองได้อิ่มท้อง ในเมื่อสถานการณ์มันช่างฝืดเคืองแสนลำบากเยี่ยงนี้



เดิมทีเขาเคยคิดว่าเขาคงจะสามารถแลกเปลี่ยนอัญมณีชิ้นนี้ได้อย่างมากก็ได้แค่เพียงเสบียงอาหารซักสองสามกระสอบเท่านั้น ซึ่งมันก็เป็นที่น่าพอใจมากแล้วสำหรับตัวเขา แต่เขาก็ไม่เคยนึกเคยฝันมาก่อนว่าเนียหลี่   ผู้นี้จะมอบเสบียงอาหารมากมายเช่นนี้ให้แก่เขาเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนกับอัญมณีชิ้นนี้



“ท่านตา, แม้ว่าข้าจะแลกเปลี่ยนสิ่งของชิ้นนี้กับท่านด้วยเสบียงอาหารทั้งหมดนี้ก็เถอะ ด้วยคุณค่าของมัน, ข้าก็ยังคงได้กำไรและได้เปรียบท่านอยู่ หากท่านต้องการร้องขอสิ่งใดเพิ่มเติมอีกก็จงบอกมา” เนียหลี่กล่าว สำหรับตัวเนียหลี่, เขายังคงต้องการยื่นเสนอสิ่งมีค่าอื่นๆอีกหลายๆอย่างให้แก่ชายแก่ แต่เขาก็ตระหนักแก่ใจว่า หากเขามอบสิ่งมีค่าให้แก่ใครบางคนมากจนเกินไป มันจะเป็นทุกขลาภเหมือนชักภัยพิบัติเข้าสู่บ้านชายแก่และคนในครอบครัวของเขาแทนเสีย




“ข้าไม่รู้เลยว่าสิ่งของชิ้นนี้จะสามารถแลกเปลี่ยนเสบียงอาหารได้มากมายเช่นนี้ เทพบนสวรรค์เมตตาข้าแล้ว.. ข้าไม่มีสิ่งใดร้องขอจากท่านอีก..นายน้อย” ชายแก่ตอบและคารวะลงไปอีกหลายครั้ง


เด็กหนุ่มร่างบอบบางสองคนเดินเข้ามาด้านข้างของชายแก่


“ต้านิ๋ว, เอ้อหนิ๋ว! รีบเข้า...คุกเข่าคารวะผู้มีพระคุณเร็ว!” ชายแก่เอ่ยบอกเด็กหนุ่มทั้งสองอย่างเร่งรีบ

เด็กหนุ่มทั้งสองไม่พูดอะไรแล้วเริ่มคุกเข่าคารวะ

จากภาพตรงหน้า, เนียหลี่รู้สึกเศร้าสลดในใจยิ่งนัก เขาจึงนำเสบียงอาหารออกมาอีก5กระสอบบวกกับเนื้อสัตว์อีกจำนวนหนึ่งวางลงบนร้านค้า แล้วจากไปพร้อมอัญมณีจิตวิญญาณพายุหิมะที่เขาเก็บไว้ในแหวนเก็บของ

          เห็นเสบียงอาหารที่กองเป็นภูเขาเหล่ากาตรงหน้า ชายแก่ก็หลั่งน้ำตาออกมาพรากๆดั่งสายห่าฝน ตัวเขาสั่นเทาเฉกเช่นเดียวกับเสียงเปล่งออกมาอย่างสั่นเครือ “สวรรค์โปรดประทานพรให้ผู้มีพระคุณของข้าท่านนี้ด้วยเถิด!”

          จากเหตุการณ์นี้ ทำให้คนขายของรายอื่นๆมองดูกองเสบียงอาหารที่ชายแก่ได้รับด้วยความริษยา แต่อย่างไร, พวกเขาก็มิหาญกล้าทำการอันใด ทั้งหมดก็เพราะตลาดแลกเปลี่ยนแห่งนี้ถูกบริหารดูแลโดยตระกูลอัคคีสวรรค์ เหตุนี้พวกเขาจึงมิกล้าก่อเรื่องอันใด ณ ที่แห่งนี้
          หลังจากตระเวนไปรอบๆเมืองอยู่พักใหญ่ ต้วนเจี้ยนได้ทำการแลกเปลี่ยนระหว่างเสบียงอาหารกับหินศิลาโลหิตและหินวิญญาณมังกรมาได้เป็นจำนวนมากมายโดยไม่ได้ต่อรองอะไรมากมายนัก


“เก็บหินวิญญาณมังกรเหล่านี้เอาไว้” เนียหลี่หยิบหินวิญญาณมังกรมาจำนวนหนึ่งแล้วส่งพวกมันไปให้ต้วนเจี้ยน “หินวิญญาณมังกรมันมีประโยชน์อย่างยวดยิ่งสำหรับคนผู้ซึ่งมีเลือดมังกรอยู่ในร่างกายเช่นเจ้า มันจะช่วยเพิ่มพูนวิญญาณให้เจ้าและหากข้ามีโอกาส, ข้าจะหาจิตอสูรเผ่ามังกรให้เจ้าด้วย มันจะทำให้เจ้าเป็นร่างทรงอสูรได้โดยสมบูรณ์เสียที”

       
จิตอสูรเผ่ามังกรนั้นมันหายากเอามากๆ แต่อย่างไร, เนียหลี่หามีทางเลือกอื่นไม่ เนื่องจากเพราะว่าองค์ประกอบร่างกายของต้วนเจี้ยนนั้นบ่งชี้ว่าร่างกายของเขานั้นเหมาะสม เพียงแค่อสูรวิญญาณเผ่ามังกรเท่านั้น


“ขอบคุณ ขอรับนายท่าน” ต้วนเจี้ยนเอ่ยตอบด้วยความเคารพ


เนียหลี่ปล้นสินค้าดีๆในท้องตลาด โดยการต่อราคาซื้อขายแลกเปลี่ยนไปตามร้านค้ารายทางจนได้ของดีๆมามากพอดู พวกเขาค่อยๆเข้าใกล้จนในที่สุดก็มาถึงร้านค้าขนาดใหญ่ ด้านบนของร้านแขวนตัวอักษรไว้ว่า “อัคคีสวรรค์” ณ ร้านแห่งนี้มีลูกค้ามากมายหลายประเภทเดินเข้าๆออกๆกันขวักไขว่

ด้วยแผนการผุดขึ้นมาให้หัวอย่างฉับพลัน เนียหลี่จึงพูดขึ้นว่า “เราเข้าไปดูข้างในกันเถอะ”

เนียหลี่มีอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับตระกูลอัคคีสวรรค์ ว่าถ้าหาก ตระกูลอัคคีสวรรค์มีความเป็นธรรมเช่นที่ต้วนเจี้ยนได้เคยบอกไว้ บางทีเขาอาจจะสามารถคบหาสร้างความสัมพันธ์ไว้กับตระกูลนี้ได้

ร้านค้าแห่งนี้มีทั้งหมด7ชั้น ชั้นแรกประกอบไปด้วยสินค้าพื้นๆที่สามารถหาได้โดยทั่วไปอาทิเช่น สมุนไพร, แร่, อาวุธ และของอื่นๆ แต่ก็หามีสินค้าใดในชั้นแรกที่จะกระตุ้นความสนใจของเนียหลี่ได้ ดังนั้นเนียหลี่และต้วนเจี้ยนจึงเดินต่อไป และขึ้นไปยังชั้นสอง ที่ชั้นสองประกอบไปด้วยสิ่งต่างๆเกี่ยวกับศิลปะการต่อสู้, วิธีเคล็ดลับบ่มเพาะพลังและหนังสือตำรา

เดินดูของขึ้นไปเรื่อยๆจนถึงชั้นห้า สิ่งของต่างๆก็ยังดูเฉยๆในสายตาของเนียหลี่ แม้ว่าจะมีบางอย่างที่ดูเข้าตา แต่ก็หามีชิ้นใดไม่ที่จะสามารถดึงดูดความสนใจของเขาได้จริงๆ

ณ ชั้นหก เนี่ยหลีก็หยุดลงตรงหน้าดาบขนาดใหญ่ยักษ์เล่มหนึ่ง ดาบเล่มนี้สีดำและจะสามารถปล่อยเพลิงดำพร้อมแผ่พัดไอความร้อนเข้มข้นออกมาได้เป็นครั้งคราว



เห็นเนียหลีหยุดยืนยู่ตรงหน้าดาบขนาดใหญ่เล่มนั้น ชายวัยกลางคนรูปร่างค่อนข้างอ้วนก็เดินเข้ามา เขามาพร้อมรอยยิ้มกว้างบนใบหน้า จากนั้นเขาก็พูดขึ้นว่า "ตีขึ้นด้วยโลหะอัคคีดำ, คมกริบ, สามารถตัดเหล็กได้เหมือนตัดหยวก พร้อมกันนี้ ยังถูกฝังไว้ด้วยผลึกเพลิงอัคคี, บรรจุอัดแน่นไว้ด้วยพลังคุณสมบัติธาตุไฟและฤทธิ์แห่งเปลวเพลิงที่สามารถแผดเผาศัตรูของท่านได้ เพียงแค่การฟันลงไปฉับเดียวเท่านั้น ลูกค้าที่เคารพท่านตาถึงอะไรเช่นนี้"


"ดาบเล่มนี้ราคาเท่าไหร่?"


"เรายอมรับการแลกเปลี่ยนเฉพาะระหว่างสิ่งของกับสิ่งของเท่านั้น ดังนั้นมันขึ้นอยู่กับท่านว่าจะเสนอสิ่งใดสำหรับการแลกเปลี่ยน" ชายกลางคนพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มอ่อนๆ


เนียหลี่ไตร่ตรองอยู่ซักพัก สิ่งที่เขามีเก็บอยู่มากที่สุดตอนนี้ก็น่าจะเป็นยาทิพย์ ดังนั้นเขาจึงหยิบเม็ดยารวมวิญญาณโยนไปให้ชายร่างอ้วนและพูดขึ้นว่า "มันพอจะแลกเปลี่ยนได้ไหม?"


ก่อนหน้านี้, เม็ดยาทิพย์ที่เนี่ยหลี่ จะนำออกมาใช้แลกเปลี่ยน คือแค่เพียงยาหล่อเลี้ยงวิญญาณเท่านั้น แต่ตอนนี้, เพื่อที่จะแลกเปลี่ยนกับดาบเล่มใหญ่เล่มนี้ เนียหลี่จำเป็นต้องนำยารวมวิญญาณซึ่งมีมูลค่ามากกว่ายาหล่อเลี้ยงวิญญาณออกมาเพื่อใช้ต่อรอง


ชายอ้วนวัยกลางคนรับยาทิพย์เหล่านั้นแล้วลองสูดดมดู ทันใดนั้นดวงตาของเขาก็เบิกกว้างแล้วกล่าวขึ้นว่า "ของดีๆ นี่มันต้องเป็นยารวมวิญญาณเป็นแน่ ในช่วงยุคมืด, นักปรุงยามีจำนวนลดน้อยถอยลงไปเป็นอย่างมาก และตอนนี้พวกนักปรุงยาก็มีเหลืออยู่ไม่มากนัก นักปรุงยาที่สามารถปรุงยารวมวิญญาณได้ก็ยิ่งหายากเข้าไปใหญ่"


ชายวัยกลางคนร่างอ้วนเพียงแค่สูดดมก็สามารถบ่งบอกได้ว่านี่คือยารวมวิญญาณ เขาต้องเป็นผู้เชี่ยวชาญเป็นแน่


ชายร่างอ้วนไตร่ตรองอยู่ซักพักก็พูดขึ้น "จำนวนเพียงแค่นี้เกรงว่าคงไม่เพียงพอสำหรับการแลกกับดาบเพลิงดำเล่มนี้หรอก อย่างน้อยท่านต้องมียารวมวิญญาณซัก200เม็ดถึงจะคู่ควรกับมูลค่าของดาบเล่มนี้"

เนียหลี่เองก็ไม่คิดว่ายารวมวิญญาณจำนวนเท่าที่หยิบออกมามันจะพอเพียงกับการแลกเปลี่ยนดาบเพลิงดำ แต่จำนวนแค่200เม็ดตามที่ชายอ้วนร้องขอมา มันยังน้อยกว่าที่เนียหลี่ประเมินเอาไว้มากนัก ในใจเนียหลี่, เขาคาดคะเนว่าเขาอาจต้องใช้ถึง1000เม็ดเสียด้วยซ้ำ

“นี่ยารวมวิญญาณ200เม็ด!” เนียหลี่หยิบยารวมวิญญาณออกมา2ขวดแล้วโยนส่งให้ชายอ้วนวัยกลางคน

ชายอ้วนไม่คิดว่าเนียหลี่จะไม่พยายามต่อรองราคาใดๆ แถมโยนยารวมวิญญาณ200เม็ดมาเพื่อตกลงตอบรับการแลกเปลี่ยน ยารวมวิญญาณ200เม็ดนี้จะสามารถสร้างผู้เชี่ยวชาญให้ตระกูลอัคคีสวรรค์ได้อีกหลายคนเลยทีเดียว ด้วยยารวมวิญญาณ, เหล่าผู้เชี่ยวชาญระดับเงิน 5ดาวและโกลด์5ดาวก็จะมีโอกาสสูงขึ้นมากที่จะบรรลุด่านเข้าสู่ระดับต่อไปได้

ยาทิพย์จะสามารถเก็บรักษาเอาไว้ได้เพียงแค่100ปีเป็นอย่างมาก จากนั้นมันก็จะไม่สามารถทำประโยชน์ใดๆได้อีก มิหนำซ้ำจำนวนนักปรุงยายังมีจำนวนเหลืออยู่น้อยนัก เพราะฉะนั้นตระกูลต่างในโลกมิตินี้จึงมีปัญหาขาดแคลนยาทิพย์อย่างรุนแรงโดยเฉพาะยาทิพย์คุณภาพดีอย่างยารวมวิญญาณ สำหรับดาบเพลิงดำ, เกือบจะทุกคนที่หลบหนีลี้ภัยมายังโลกแห่งนี้ พวกเขาก็ล้วนนำแหวนเก็บของติดตัวกันมามากมายคนละหลายๆวง ซึ่งภายในแหวนแต่ละวงนั้นก็เต็มไปด้วยสมบัติชั้นยอดที่ตกทอดสืบต่อกันมา ซึ่งดาบเพลิงดำนั้นถูกจัดเป็นแค่วัตถุธรรมดาๆเท่านั้น

เนียหลี่หยิบดาบเพลิงดำขึ้นมาแล้วโยนส่งมันให้ต้วนเจี้ยน “เอาดาบนี่ไป มันเป็นของเจ้า”

เนื่องจากดาบเพลิงดำนั้นเหมาะสม เข้ากับต้วนเจี้ยนผู้ซึ่งมีสายเลือดมังกรดำเป็นอย่างยิ่ง มิเช่นนั้นเนียหลี่คงไม่เลือกแลกเปลี่ยนมันมา ทั้งๆที่ยังมีสมบัติที่น่าสนใจเข้าตากรรมการอยู่อีกหลายชิ้น

เมื่อต้วนเจี้ยนได้รับดาบเล่นนั้นมา เขาตะลึงงันไปชั่วขณะหนึ่ง จากนั้นเขาก็มองไปเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกปลาบปลื้ม และตื้นตัน

หลังจากสักเกตุนิสัยต้วนเจี้ยนมาเป็นเวลานาน เนียหลี่รู้สึกได้ว่าต้วนเจี้ยนนั้นเป็นคนดีประเภทที่รู้จักบุญคุณและพร้อมตอบแทนคุณแก่เขาได้เสมอ เพราะเหตุนี้เนี้ยหลี่จึงยิ่งใจกว้างและมีความเมตตาแก่ต้วนเจียนเป็นอย่างมาก

หลังจากที่ชายอ้วนวัยกลางคนรับยาทิพย์แล้ว เขาก็เดินขนานข้างตามเนียหลี่ไปเรื่อยพร้อมรอยยิ้มแป้นบนใบหน้า จากนั้นก็พูดขึ้นว่า “ขออภัยนะท่าน ข้าขอถามอะไรหน่อยเถิด ท่านเป็นนักปรุงยาหรือ? ”

เนียหลี่เหลือบมามองชายอ้วนและพยักหน้าเล็กน้อย “อื้ม..ใช่แล้ว”

ดวงตาของชายอ้วนกลางคนก็เบิกกว้างขึ้นทันทีและเขาก็ดูถ่อมตัวขึ้น “ข้าชื่อหลี่ ฟู๋ ข้าจะขอทราบนามของท่านได้หรือไม่ว่าท่านมาจากตระกูลไหน”

“ข้าไม่ได้อยู่ในตระกูลใด สำหรับชื่อของข้าๆ เชื่อว่าท่านไม่น่าจะเคยรู้จักหรือเคยได้ยินมาก่อน” เนียหลี่ตอบพร้อมเหลือบมองหลี่ฟู๋นิดๆ

หลี่ฟู๋หาได้ใส่ใจกับทัศนคติของเนี่ยหลี่ที่แสดงออกมาไม่ เพราะโอกาสที่นักปรุงยาจะปรากฏตัวมาให้เห็นสักครั้งหนึ่งนั้น มันเป็นโอกาสที่เกิดขึ้นได้น้อยมากๆจนยากสุดแสนจะจินตนาการเลยทีเดียว ดังนั้นมันเป็นเรื่องธรรมดาสามัญมากๆที่เนียหลี่จะทำตัวดูหยิ่งเล็กๆ หลี่ฟู๋ โค้งคำนับเนียหลี่เล็กน้อยและพูดขึ้น “ท่านนักปรุงยา, ตระกูลอัคคีสวรรค์ของเราตั้งตาคอยมานานที่จะมีโอกาสได้จ้างผู้เชี่ยวชาญด้านการปรุงยา ถ้าท่านสนใจจะเข้าร่วมกับตระกูลอัคคีสวรรค์ของเรา ข้าสามารถนำข้อเสนอข้อเรียกร้องของท่านไปบอกแก่หัวหน้าตระกูลของเราได้นะ”

“ข้าไม่ปรารถนาการผูกมัดใดๆ ดังนั้นข้าจะไม่เข้าร่วมกับตระกูลของท่านหรอก แต่อย่างไรก็ตามการร่วมมือกันระหว่างข้ากับตระกูลท่านยังคงพอมีโอกาสเป็นไปได้อยู่” โดยปรกติแล้ว, เนียหลี่จะไม่เพิกเฉยคำขอข้อเสนอของใครแบบนี้   เหตุผลที่ทำไมเขาจึงใช้ยารวมวิญญาณเพื่อแลกเปลี่ยนกับดาบเพลิงดำก็เพราะเขามีแผนอะไรบางอย่างในใจ แต่เขาก็ไม่นึกว่าปลา (หลี่ฟู๋) จะกินเหยื่อง่ายๆแบบนี้

“ร่วมมือ? ไม่มีปัญหา ข้าขอถามหน่อยว่าเราจะร่วมมือกันได้อย่างไรล่ะ ทางข้าสามารถจัดหาวัตถุดิบการปรุงยาจำนวนมากมายให้ท่านได้นะ” ในมุมมองของหลี่ฟู๋, สิ่งที่นักปรุงยาขาดแคลนเป็นอย่างยิ่งก็มักจะเป็นวัตถุดิบ

เนียหลี่เหลือบมองหลี่ฟู๋แล้วพูดว่า “ข้าหาได้ขาดแคลนวัตถุดิบไม่ สำหรับเรื่องที่ว่าเราจะร่วมมือกันได้อย่างไรข้าเองก็ยังไม่ได้คิด ที่มาวันนี้, ข้ามาเพื่อเดินเล่นเยี่ยมชมร้านค้าและจับจ่ายหาซื้ออะไรที่น่าสนใจนิดๆหน่อยเท่านั้น”

หลังจากได้ยินที่เนียหลี่พูด, แววตาของหลี่ฟู๋ ก็ฉายแววว่าเขารู้สึกผิดหวัง เนียหลี่ไม่ได้ขาดแคลนวัตถุดิบใดๆแถมเขาก็ยังไม่ได้คิดถึงหนทางที่สามารถเป็นการร่วมมือระหว่างกันไว้เลยด้วย บางทีเนียหลี่เขาอาจจพูดให้หลี่ฟู๋ตื่นเต้นดีใจเล่นๆก็เป็นได้

เนียหลี่เดินเล่นทอดน่องต่อไปเรื่อยๆ  แต่ก็ไม่ได้มีสิ่งของชิ้นไหนอีกที่ดึงดูดความสนใจของเนี่ยหลี่ไปได้ พวกเขาจึงเดินขึ้นไปชั้นบนจนในที่สุดก็ถึงชั้นเจ็ด ที่ชั้นเจ็ดการรักษาการณ์มีอยู่อย่างแน่นหนา พร้อมทั้งมียามติดอาวุธครบมือเฝ้าอยู่หน้าของทุกๆชิ้น

โดยทั่วไปแล้ว, หากไม่ใช่เป็นคนที่มีสถานะพิเศษใดๆก็จะไม่ได้รับอนุญาตให้ขึ้นมาที่ชั้นนี้ได้ อย่างไรก็ตาม, จากเหตุที่เนียหลี่เป็นนักปรุงยา, หลี่ฟู๋ จึงมิได้ขัดขวางเขาแต่อย่างใด

สิ่งของที่ชั้นเจ็ดนั้นย่อมมีมูลค่ามากกว่าเมื่อเทียบกับของที่อยู่ที่ชั้นหก โดยทั่วไปแล้วสิ่งของ ณ ชั้นเจ็ดจะเป็นสมบัติที่ตกทอดผ่านยุดมืดมาได้ ของหลายชิ้นบนชั้นนี้น่าสนใจจนสามารถทำให้เนียหลี่หัวใจเต้นระทึก  ได้เลยทีเดียว

เมื่อเนียหลี่ เดินตรวจสอบดูสมบัติ, หลี่ฟู๋ จึงเดินปลีกตัวออกไปอย่างช้าๆ

เนียหลี่สามารถสังเกตเห็นถึงการกระทำของหลี่ฟู๋ ได้อย่างแน่นอน  แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร เขาจึงเดินเล่นดูของต่อไป ในเมื่อเขาเดินขึ้นจนมาถึงชั้นเจ็ดนี้แล้ว หากเขาไม่ได้ของติดไม้ติดมือไปซักชิ้นสองชิ้น มันก็คงไม่ต่างอะไรจากการเดินเข้าสู่ภูเขาขุมทรัพย์ แล้วดันซื่อบื้อเดินออกมามือเปล่า   จากนั้นเนียหลี่ก็ชายตาจนไปหยุดที่ม้วนจารึก

ม้วนจารึกนี้มันต้องบรรจุเคล็ดวิชาที่หายสาบสูญไว้ภายในเป็นแน่แท้

ลองนับๆดูก็พบว่ามันมีอยู่ทั้งหมด7ม้วน

“น้องชาย, เจ้าสนใจม้วนหนังสือพวกนี้หรือ?” ชายหนุ่มแต่งตัวดูดีเดินเข้ามายืนข้างๆเนียหลี่ จากที่ดูๆแล้วเขาน่าจะอายุอานามประมาณ16-17ปี เขาสวมชุดผ้าไหมทำให้เขาดูโออ่ามีราศี

ชายหนุ่มคนนี้น่าจะถูกหลี่ฟู๋เรียกมาเพื่อคอยดูแลเนียหลี่,เขาอาจะป็นผู้หนึ่งในสมาชิกของตระกูลอัคคีสวรรค์

“ใช่แล้ว, ข้าสนใจมันยิ่งนัก” เนียหลี่ตอบพร้อมพยักหน้า โดยเขาไม่ได้บ่ายเบี่ยงหลีกเลี่ยงคำถาม

          ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเล็กๆพร้อมพยักหน้า   แล้วกล่าวต่อไป “ม้วนจารึกเหล่านี้เป็นของชั้นเลิศทีเดียวแหละ แต่ถึงกระนั้น, ม้วนหนังสือเหล่านี้ก็ถูกตกทอดส่งผ่านมาตั้งแต่ช่วงยุคมืด ซึ่งเลือดสัตว์อสูรที่ใช้เขียนก็ได้จางจนเกือบเลือนหายไปหมดแล้ว ครั้งหนึ่งมีคนเคยลองพยายามจะใช้งานมันดู แต่ก็ไร้ผล ข้าว่านะ...ม้วนจารึกเหล่านี้กลายเป็นของที่ไร้ประโยชน์โดยสมบูรณ์ไปเสียแล้วล่ะ”

          ม้วนจารึกที่ถูกส่งผ่านต่อลงมาตั้งแต่ยุดมืดและก็ยังผ่านช่วงเวลาต่างๆมาอีกยาวนาน, มันก็ย่อมเป็นเรื่องธรรมดาที่จะไม่สามารถใช้งานได้อีก แต่ยังไงก็แล้วแต่, สิ่งหนึ่งที่น่าสังเกตก็คือ, ภายในม้วนจารึกนั้นมันถูกจารึกไว้ด้วยเลือดของสัตว์อสูรระดับตำนานซึ่งเพราะเหตุนี้มันคงไม่เลือนหายไปได้ง่ายๆเป็นแน่ ดังนั้นเพียงแค่ปรับปรุงเปลี่ยนแปลงอะไรมันนิดหน่อย ม้วนจารึกเหล่านี้ก็จะสามารถเปล่งแสงได้อีก ซึ่งหมายถึงว่ามันจะสามารถนำมาใช้งานได้อีกครั้ง

          “ในเมื่อมันใช้งานไม่ได้แล้ว, ทำไมท่านไม่ขายพวกมันให้กับข้าล่ะ? ข้าจะได้นำมันกลับไปเพื่อใช้ศึกษาเรียนรู้เกี่ยวกับมัน? ท่านคิดเห็นเช่นนั้นไหม?” เนี่ยหลี่พูดถามแล้วแย้มรอยยิ้ม แค่เพราะมันไม่สามารถใช้งานได้กับคนอื่นๆมันก็ไม่ได้หมายถึงว่ามันจะไม่สามารถใช้งานได้เมื่อยู่ในมือเขา


ที่มาจาก http://www.wuxiaworld.com/


#นิยาย พงศาวดารภูติ#Tale of the demon god#นิยายแปลไทย
Author(s)

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น