วันพฤหัสบดีที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2559

Tale of the demon and god novel Chapter 116 – Applying Medicine

Tale of the demon and god novel Chapter 116 – Applying Medicine

นิยาย พงศาวดารภูติ ตอนที่ 116 - ทายา


บทที่ 116 - ทายา


แม้ว่าเธอจะรู้สึกโศกเศร้าอยู่ในใจ  แต่หนิงเอ๋อ ไม่ใช่คนที่ยอมแพ้อะไรง่าย ๆถึงแม้จะรู้ดีว่าเนี่ยหลี่จะไม่ชอบเธอก็ตาม แต่เธอก็จะขอยืนอยู่ข้าง ๆ ของเนี่ยหลี่ โดยไม่ร้องขออะไร สักวันเนี่ยหลี่คงจะเข้าใจและหันมาให้ความสนใจกับเธอเอง แต่ถึงอย่างงั้นเธอไม่รู้เลยว่าเขามีความรู้ระดับพระเจ้าที่ใช้วิธีอันใดที่ทำให้ย้ายมายังสวนที่พักของ จื้อหวิ๋น





      หรือว่าเป็นเพราะพ่อของเย่ จื้อ หวิ๋น , หรือท่านเจ้าเมืองจะไม่ขัดขวางเนี่ยหลี่?ไม่ว่าจะใคร่ครวญดูเท่าไร เสี่ยว หนิงเอ๋อ เธอก็ยังคิดไม่ตก




ความรู้สึกน้อยอกน้อยใจที่ออกมาจากสายตาของเสี่ยว หนิงเอ๋อ มันทำให้เนี่ยหลี่รู้สึกอึดอัดใจ เขารู้ว่า เสี่ยว หนิงเอ๋อเธอ รู้สึกยังไงกับเขา  แต่มันไม่ง่ายเลยที่จะละสายตาจาก ความงดงามของเธอ แต่ทว่า เขากับเย่ จื้อ หวิ๋น มีความรักและความผูกพันธ์ที่เชื่อมโยงกันจากสองชาติภพ เสี่ยว หนิงเอ๋อไม่ได้เข้าใจถึงเรื่องนี้  ซึ่งในจุดนี้ ความรักและความตายนี้  ราวกับการถูกล่ามด้วยโซ่ตรวน



“เฮเฮ, วันนี้เจ้ามาหาข้าด้วยเหตุผลใด?" เนี่ยหลี่ยิ้ม แล้วเอ่ยถาม





“ข้าก็แค่ทำเค้กนี้ และต้องการมอบให้เจ้า”




เสี่ยว หนิงเอ๋อยืนนิ่ง ด้วยใบหน้าที่ดูแล้วช่างน่ารักยิ่งนัก โดยทั่วไปแล้ว หน้าของเสี่ยว หนิงเอ๋อจะนิ่งราวกับภูเขาน้ำแข็ง แต่พออยู่ต่อหน้าของเนี่ยหลี่ เธอก็จะแสดงความอ่อนโยนที่เห็นได้ไม่ง่ายนักออกมา ถ้าหากชายใดที่ได้จ้องมองเสี่ยว หนิงเอ๋อในตอนนี้ จะไม่มีแม้เพียงสักคนที่ จะไม่หลงไหลเธอ ตอนนี้เนี่ยหลี่กำลังมองดูตระกร้าเล็ก ๆ ที่เสี่ยว หนิงเอ๋อกำลังถืออยู่


   

        ตอนนั้นเองที่ เย่ จื้อ หวิ๋น ปรากฏตัวออกมาตรงด้านข้างทางเดิน  เธอมองไปเนี่ยหลี่ แล้วสะบัดหน้ากลับ แล้วทำหน้ามุ่ย


มันช่างบรรยากาศที่น่าอึดอัดอะไรเช่นนี้




       เนี้ยหลี่ รู้สึกปวดหัว เมื่อคิดว่าจะได้ครอบครองสาวสวยสองคนพร้อมกัน   เรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ทั้งในชาตินี้และชาติก่อน เค้าจึงยังคิดไม่ออกว่าจะทำยังไงดี




“เราไปคุยกันข้างในดีกว่า” เนี่ยหลี่เดินพาเธอเข้าไป จู่ ๆ เนี่ยหลี่ก็รู้สึกปวดแสบปวดร้อนที่ก้นของเขา จนถึงกับชะงัก


“เนี่ยหลี่ เจ้าเป็นอะไร”  เสี่ยว หนิงเอ๋อ สังเกตุถึงความผิดปกติของเนี่ยหลี่ เธอรีบเข้าไปประคองเค้าทันที



“ข้าถูกตีก้นมา”




        พอนึกถึงที่เย่ ซ่ง เนี้ยหลี่ก็รู้สึกโกรธมาก เย่ ซ่งเจ้าคนปากว่าตาขยิบ , เจ้าคนไม่มีสัจจะ เค้าขี้โกงหลังจากที่เอาชนะข้าไม่ได้  เย่ จื้อ หวิ๋นก็รู้สึกผิดสังเกตุ กับเนี่ยหลี่เหมือนกัน เดิมทีเธอก็อยากจะแสดงความรู้สึกห่วงใยต่อเนี่ยหลี่  แต่พอเห็นเสี่ยว หนิงเอ๋อ รีบเข้าไปประคองเนี่ยหลี่ เธอรีบสะบัดหน้าหนีไปทางอื่นทันที   เธอไม่อยากเป็นกังวลเพราะคนเจ้าชู้อย่างเนี่ยหลี่!



หลังจากที่ได้ยินว่า “ถูกตีก้น” เสี่ยว หนิงเอ๋อ ก็หน้าแดงแล้วถามว่า “ใครกันที่ทำกับเจ้าได้



“เย่ ซ่ง ในคฤหาสน์ท่านเจ้าเมือง นอกเหนือจากเค้าเลยจะมีใครกล้า ทำแบบนี้กับข้าอีก!”




     เนี่ยหลี่สูดลมหายใจเย็น ๆ เข้าไปขณะที่กำลังพูดอยู่  เย่ ซ่ง ช่างเป็นคนที่โหดเหี้ยมนัก แม้ว่าตอนนี้ เค้าจะรู้สึกเจ็บแสบราวกับมีไฟลุกที่ก้น ด้วยความแข็งแกร่งของร่างทรงอสูรระดับแบล็คโกลด์ ด้วยการบ่มเพาะพลังของเนี่ยหลี่ตอนนี้ ยังไม่สามารถ ทำอะไรได้




    “ท่านเจ้าเมือง เค้า...เค้าตีก้นเจ้าเนี่ยนะ?” เสี่ยว หนิงเอ๋อ พูดด้วยความตกใจ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมท่านเจ้าเมืองถึงทำเช่นนั้นกับเนี่ยหลี่ ต่อให้เนี่ยหลี่ทำร้ายเค้า แต่เค้าก็ไม่น่าจะทำอย่างนั้นกับเนี่ยหลี่  เสี่ยว หนิงเอ๋อพยายามจะจินตนาการถึงเรื่องที่เกิดขึ้น  พอได้ยินที่เนี่ยหลี่พูด เย่ จื้อ หวิ๋น รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย ขณะกำลังจ้องไปที่เนี่ยหลี่



“พ่อของข้าทำร้ายเจ้าเหรอ? เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”




        เย่ จื้อ หวิ๋นนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้  พ่อของเธอเกือบจะฆ่าเนี่ยหลี่ด้วยความโกรธ แต่นั่นมันจะใช่เหตุผลที่พ่อของเธอจะตีก้นเนี่ยหลี่ เหรอ?  หรืออาจเป็นเพราะว่าพ่อของเธอจะวางแผนไม่ให้เนี่ยหลี่รอดออกไป ?



“เนี่ยหลี่ เจ้าควรจะรีบออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด พ่อของข้า จะไม่ยอมให้เจ้าได้รอดออกไป” เย่ จื้อ หวิ๋น พูดด้วยความร้อนใจ เธอห่วงจริง ๆ ว่าพ่อของเธอจะทำอะไรกับเนี่ยหลี่อีก เนี่ยหลี่ส่ายหัว แล้วพูดว่า



“มั่นใจได้ ถ้าพ่อของเจ้านั้นต้องการฆ่าข้า เค้าจะไม่เพียงแค่ตีก้นข้า เค้ายังมีอะไรบางอย่างที่ต้องการให้ข้าทำ แต่ตอนนี้ เค้ายังเอาชนะข้าไม่ได้ ก็เลยเล่นขี้โกง  ข้าไม่เคยคิดเลยว่า พ่อของเจ้าจะไร้ยางอายถึงเพียงนี้  ข้าคงจะคาดผิดไป ที่ประเมินเจ้าแก่ขี้โกงคนนี้ต่ำไป   พอได้ยินคำพูดของเนี่ยหลี่ เย่ จื้อ หวิ๋นก็ทำหน้างง ๆ เธอไม่เข้าใจในสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเนี่ยหลี่กับพ่อของเธอ



      “เนี่ยหลี่  เจ้าอย่ามาพูดว่าพ่อของข้าว่าไร้ยางอายนะ”



     เย่ จื้อ หวิ๋นรีบปกป้อง เย่ ซ่ง ในใจของเธอเย่ ซ่งเป็นคนที่รักษาสัจจะ เค้าพยายามทำทุกอย่างเพื่อปกป้องให้เมืองกลอรี่ปลอดภัย แม้ต้องแลกด้วยชีวิต แม้ว่าเค้าอาจจะเข้มงวดกับเธอ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกว่าเป็นปัญหาแต่อย่างใดกับอุปนิสัยของเค้า




“ก็ได้  ข้าอาจจะพูดไม่ถูก”




      เนี่ยหลี่ รีบขอโทษ เพราะอย่างไร เย่ ซ่ง ก็เป็นพ่อของ เธอ  ในฐานะลูกสาวคนหนึ่ง  เย่ จื้อ หวิ๋นคงไม่สามารถให้ เนี่ยหลี่ มาว่าพ่อของเธอได้ แม้เขาจะห้ามไม่ให้พูดออกมาแต่เขาก็ก่นด่าหลายครั้งในใจ



“เนี่ยหลี่แล้วเจ้าเจ็บตรงไหนบ้าง”



        แม้ว่าเสี่ยว หนิงเอ๋อ จะยังไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับสิ่งที่เกิดขึ้นดี เธอรู้ว่าเนี่ยหลี่ได้รับบาดเจ็บ และต้นเหตุก็คือ ท่านเจ้าเมือง เย่ ซ่ง  ซึ่งเย่ ซ่ง เป็นถึงร่างทรงอสูรระดับแบล็คโกลด์ เธอจะทำอย่างไรกับอาการบาดเจ็บนี้?  อาจจะเป็นเพราะหลังจากที่เข้ามาในคฤหาสน์ท่านเจ้าเมือง เนี่ยหลี่ได้รับผลจากการการละเมิดกฏอะไรบางอย่าง ?  พอคิดเรื่องนี้แล้ว น้ำตาก็รินไหลจากดวงตาของ  เสี่ยว หนิงเอ๋อ



“หนิงเอ๋อ ข้าไม่เป็นไร” มันเป็นแค่เรื่องเล็กน้อยที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเท่านั้น” เนี่ยหลี่พูด พร้อมกับยิ้มขึ้นมาเพียงครู่หนึ่ง



“เนี่ยหลี่ เจ้ามียาทิพย์ใด ๆ  ที่จะรักษาอาการบาดเจ็บนี้หรือไม่”


เย่ จื้อ หวิ๋น  เอ่ยถามเบา ๆ เธอยังคงรู้สึกผิดมาก ที่อาการบาดเจ็บของเนี่ยหลี่เกิดจากฝีมือของพ่อเธอเอง



“ข้าไม่มียาทิพย์ใด ๆ ที่จะรักษาได้หรอก แต่ข้ามีเพียง ครีมทาเพื่อบรรเทาอาการมัน พวกเจ้าสักคน จะช่วยทาให้ข้าได้ไหม” เนี่ยหลี่ จ้องหน้า เย่ จื้อ หวิ๋น แล้วหัวเราะ  พอคิดถึงตรงจุดที่เนี่ยหลี่ได้รับบาดเจ็บ ทั้งสองสาวก็หน้าแดงขึ้นมา


  จุดที่เนี่ยหลี่ได้รับบาดเจ็บคือก้น  ตั้งแต่เกิดมา พวกเธอไม่เคยทำอะไรเช่นนี้มาก่อนมันเป็นเรื่องจริงใช่ไหม ที่จะต้องช่วยทายาที่ก้นให้กับเนี่ยหลี่?



“บุตรสาวต้องรับหนี้ ต่อจากบิดา มีเพียงข้าเท่านั้นที่ต้องแบบรับความเศร้าใจ”  เนี่ยหลี่ พูดแล้วถอนหายใจ



“เนี่ยหลี่ ข้าจะช่วยทามันให้เจ้าเอง”






      เสี่ยว หนิงเอ๋อ ดูเหมือนว่าเธอจะตัดสินใจทำมัน  แม้จะเป็นเรื่องยากที่ต้องตัดสินใจ ก่อนหน้านี้ตอนที่การฝึกของเธอนั้นติดปัญหา แต่เพราะเนี่ยหลี่เข้ามาช่วยเหลือ ทำให้การบ่มเพาะพลังของเธอก้าวหน้าไปอย่างรวดเร็ว และในตอนนี้เนี่ยหลี่กำลังได้รับบาดเจ็บ เธอจะไม่บ่ายเบี่ยงด้วยเรื่องใด ๆ เป็นอันขาด


 
    “มันจะดีเหรอ” เนี่ยหลี่พูดขึ้นมาอย่างลำบากใจ  แม้ว่าหนิงเอ๋อกับเขาจะมีความสนิทใกล้ชิดกัน แต่ยังมีขอบเขตบาง ๆ ที่ต้องกั้นระหว่างเราไว้ หลังจากที่คิดทบทวนดู เย่ จื้อ หวิ๋น พูดขึ้นมาว่า


   
     “ข้าจะทำเอง เพราะถึงอย่างไร ที่เนี่ยหลี่ได้รับบาดเจ็บ ต้นเหตุเป็นเพราะ พ่อของข้า” เนี่ยหลี่หันหน้าไปมอง ระหว่าง เสี่ยว หนิงเอ๋อ กับ เย่ จื้อ หวิ๋น เดิมทีเค้าคิดว่าจะไม่มีใครเห็นด้วยกับความคิดนี้  เค้าไม่คิดเลยว่าทั้งสองคนจะเห็นดีเห็นงามไปกับเรื่องนี้ด้วยกัน เค้ารู้สึกมึนงง แต่ก็เต็มไปด้วยความสุข




  “งั้นเรามาเริ่มจากการดูตรงที่เนี่ยหลี่บาดเจ็บกันก่อน”



   เสี่ยว หนิงเอ๋อรู้ดีว่า เนี่ยหลี่นั้นรักเย่ จื้อ หวิ๋น สิ่งที่เธอทำได้ มีเพียง ค่อย ๆ ทำให้เนี่ยหลี่เปลี่ยนใจ  ไม่จำเป็นที่จะต้องแย่งชิงกับ เย่ จื้อ หวิ๋น



เนี้ยหลี่ ได้รับการดูแลอย่างดีจาก เย่ จื้อ หวิ๋น และ เสี่ยว หนิงเอ๋อ  มือของใครบางคนจับอยู่ทางด้านซ้าย และของอีกคนจับทางด้านขวาและล้วงเข้าไปข้างใน ความจริงแล้ว แม้ว่าเค้าจะเป็นฝ่ายที่พ่ายแพ้ต่อ เย่ ซ่ง และทำให้เค้ารู้สึกปวดแสบปวดร้อนที่ก้น แต่เค้าก็ไม่ได้รับบาดเจ็บภายในแม้แต่น้อย  ซึ่งในเรื่องนั้น เค้าได้รับรู้ว่า  เย่ ซ่ง ได้ออมแรง ของเขาไว้



ด้วยผลของยา  ความเจ็บปวดนี้จะทุเลาลง เค้าไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า ทั้งสองสาวจะช่วยกันทายาให้เค้า



     เสี่ยวหยู๋กระพริบตาที่กลมโต ขณะที่มองไปที่ เย่ จื้อ หวิ๋น กับ เสี่ยว หนิงเอ๋อ  ด้วยตาที่ชวนขนลุก และทำท่าน่าสงสัย


“เสี่ยวหยู๋ เจ้าออกไปรอข้างนอก”


“ได้จ๊ะ” เสี่ยวหยูรีบตอบกลับ แล้ววิ่งออกไปข้างนอกแล้วปิดประตู



"โอ้ว ~"





"อา ~ นิ่มดีจัง."

เสียงของเขาบางทีก็  แหลมสูง บางครั้งก็ เสียงเบาสบาย ถ้าหากมีใครได้ยินมัน ใครจะรู้ว่าพวกเขาจะคิดกันเช่นไร ภายในห้องทั้งสองสาวมีแก้มสีแดงยังกับแอปเปิ้ล




หลังจากที่มือทั้งสองเต็มไปด้วยตัวยา พวกเธอก็ลูบไล้ที่ก้นของเนี่ยหลี่ อย่างทั่วถึง  เพื่อให้ดูดซึมยาอย่างสม่ำเสมอ




        ถ้าหากพวกเธอต้องอยู่กับเนี่ยหลี่ตามลำพัง  แล้วทำในสิ่งเหล่านี้  พวกเธอคงจะต้องรู้สึกอายมาก แต่เพราะว่าการมีอยู่ของทั้งสองคน ทำให้พวกเธอรู้สึกดีขึ้นมาก ทั้งสองสาวเอาแต่เหลือบตามองไปยังที่อื่น




พวกเธอคงไม่สามารถบรรยายความรู้สึกของตัวเองในขณะนี้ได้






เย่ จื้อ หวิ๋น รู้สึกสับสนในใจมาก  เมื่อเวลาผ่านไป ยิ่งเนี่ยหลี่อยู่ที่นี่นานขึ้น นานขึ้น  ดูเหมือนว่าเธอจะรู้สึกเคยชินมากขึ้นย่างน้อยเวลาที่เนี่ยหลี่อยู่ใกล้ๆ เธอก็จะไม่รู้สึกโดดเดี่ยว



แม้จะรู้ว่าเนี้ยหลี่นั้นชอบเธอ แต่เธอยังไม่ได้รู้สึกกับเนี่ยหลี่ไปถึงขั้นนั้น เธอดูราวกับว่า จะมีอะไรที่ผูกมัดเนี่ยหลี่ไว้  และเช่นกันเธอก็รู้ว่า เสี่ยว หนิงเอ๋อ  นั้นรักเนี่ยหลี่ เธอไม่ได้ต้องการที่จะแย่งความรักจากใคร  เรื่องนี้ที่ทำให้เธอรู้สึกสับสน ทั้งสามคนไม่มีแม้ คำพูดเลยสักคำ เป็นบรรยากาศที่มีเสน่ห์และน่าอายปะปนกัน




“ข้าจำได้ว่าเจ้าทั้งสองเป็นเพื่อนเล่นกันตั้งแต่เด็กใช่ไหม?  เย่ จื้อ หวิ๋น รักษากระเป๋าหมี ที่หนิงเอ๋อให้กับเธอ ไว้อย่างดีเสมอ”



เนี้ยหลี่ นอนอยู่บนเตียง แล้วทำท่าบอกว่า ไม่ได้ตั้งใจที่จะพูด






 “ทำไมเจ้าถึงรู้เรื่องนี้?” เย่ จื้อ หวิ๋น ถามด้วยความตกใจ จริง ๆ แล้วบางที เธอคิดถึงครั้งวัยเยาว์เหล่านั้น  เรื่องราวมันขาดหายไปหลังจากที่อยู่ ๆ เธอก็พบว่า เสี่ยว หนิงเอ๋อ   ไม่ได้เข้ามาที่คฤหาสน์ท่านเจ้าเมืองอีกเลย เธอยังคงจำที่ เสี่ยว หนิงเอ๋อ   บอกเธอไว้  เราเป็นคนของทั้งสองโลกที่แตกต่าง เจ้าเหมือนเจ้าหญิงที่อาศัยอยู่ในคฤหาสน์เจ้าของเมือง และข้าเป็นเพียงผู้หญิงธรรมดา มีช่องว่างระหว่างเราที่ไม่สามารถก้าวข้ามาหากันได้








เย่ จื้อ หวิ๋น ได้เก็บรักษากระเป๋าหมี ที่เสี่ยว หนิงเอ๋อ  ให้ไว้เป็นอย่างดี เพราะนั่นเป็นความทรงจำที่มีค่าสำหรับเธอมาก นั่นคือความทรงจำมีค่าที่สุดของเธอในวัยเยาว์ เพราะในใจของเธอ เสี่ยว หนิงเอ๋อ   เป็นเพื่อนเพียงคนเดียวของเธอ หลังจากนั้น นั่นเป็นเหตุผลเดียวที่  เย่ จื้อ หวิ๋น ขอเข้าไปเรียนอยู่ในห้องนักสู้ชั้นฝึกหัด เพราะเธอต้องการเรียนอยู่ห้องเดียวกับ เสี่ยว หนิงเอ๋อ




        หลังจากที่ได้ยินเนี้ยหลี่กับเย่ จื้อ หวิ๋น คุยกัน  เสี่ยว หนิงเอ๋อ   รู้สึกสั่นไหวและนั่งก้มหน้า เธอรู้สึกสับสน จากนั้นเธอก็ทำได้เพียงนิ่งเงียบ



“โอ๊ย หนิงเอ๋อ ข้าเจ็บ “ เนี้ยหลี่ ร้องเสียงดัง

“เนี้ยหลี่ ข้าขอโทษ” เสี่ยว หนิงเอ๋อ  ได้สติขึ้นมาทันที จากนั้นก็รีบเอ่ยคำขอโทษ

“ไม่เป็นไร ฮ่าฮ่า”



       เนี่ยหลี่หัวเราะ เขาเริ่มเข้าใจอะไรเพิ่มนิดหน่อย มีสองสาวช่วยกันทายาคนละข้าง  มันช่างเป็นเรื่องที่สนุกสนาน สำราญใจเป็นอย่างมาก หลังจากที่ทายาเสร็จแล้ว เนี้ยหลี่ดึงกางเกงขึ้นมาสวม  พอคิดถึงเจ้าคนขี้โกง เย่ ซ่ง เค้าก็รู้สึกไม่พอใจคันไม้คันมือมันเป็นเรื่องที่น่าสงสาร ที่ร่างกายของเค้าอยู่ในร่างของเด็กอายุแค่ 13-14 ปี และในความจริงที่ว่าเค้าเป็นพ่อของ เย่ จื้อ หวิ๋น เนี้ยหลี่ไม่สามารถที่จะทำอะไรเขาได้ เว้นแต่ว่า เย่ ซ่ง จะไม่มาวุ่นวายกับเรื่องระหว่างเขากับเย่ จื้อ หวิ๋น
แต่แน่นอนเขาจะต้องแก้แค้นในเรื่องนี้แน่ๆ





ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า แม้จะยังไม่เข้าใจเหตุผล  บางทีเธออาจจะกังวลมากเกินไปเกี่ยวกับเนี้ยหลี่ เสี่ยว หนิงเอ๋อ  มาที่นี่ด้วยเหตุผลอื่น ๆ นอกจากแค่ส่งอาหารให้กับเนี้ยหลี่ ยังไงซะหลังจากนี้เธอกับเนี้ยหลี่และเย่ จื้อ หวิ๋นก็ต้องอยู่ด้วยกันที่โรงเรียนอยู่ดี


ที่มาจาก http://www.wuxiaworld.com/


#นิยาย พงศาวดารภูติ#Tale of the demon god#นิยายแปลไทย
Author(s)

2 ความคิดเห็น:

  1. โอ๊ยยย ชีวิตจริงจะมีแบบนี้ไหมเนี้ย เมียหลวง ทั้ง 2 5555

    ตอบลบ
  2. เหตุการณ์นี้ไม่ควรเกิดขึ้น
    //คคหสต

    ตอบลบ