วันอาทิตย์ที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2559

Tale of the demon and god novel Chapter 92_The City Lord Arrives

Tale of the demon and god novel Chapter 92_The City Lord Arrives

นิยาย พงศาวดารภูติ ตอนที่ 92 - ท่านเจ้าเมือง


บทที่ 92 - ท่านเจ้าเมือง


เย่ จื้อหวิ๋นตระหนักถึงบางอย่าง และร้องโวยวาย

“เนี้ยหลี่ !! เจ้าหันไปเดี๋ยวนี้นะ” เย่ จื้อหวิ๋นหน้าแดง พร้อมกับกระทืบเท้าด้วยความไม่พอใจ

    “ข้าทำอะไรผิดรึ ?” เนี้ยหลี่ทำหน้าตาใสซื่อบริสุทธิ์ แล้วก็แอบดูเย่ จื้อหวิ๋น อีกสักหน่อย ของแบบนี้ใช่ว่าจะมีโอกาสดูกันได้บ่อย ๆ ถ้าเขาหันไปง่าย ๆ ก็น่าเสียดายแย่

        “เนี้ยหลี่ ทำไมเจ้าเป็นคนอย่างนี้ !! ข้า …” จื้อ หวิ๋นรู้สึกโมโห แล้วเธอก็รีบใส่เสื้อผ้าที่เอาออกมาจากแหวนมิติ ในตอนนี้ ในใจของเธอ ว้าวุ่นเป็นอย่างมาก เพราะนับตั้งแต่เธอเกิด นี้เป็นครั้งแรกที่มีผู้ชายเห็นเธอในสภาพแบบนี้

“ทำอย่างกับข้าไม่เคยเห็นงั้นแหละ ..” เนี้ยหลี่บ่นอุบ แล้วก็ยอมหันไปช้า ๆ  เค้าหัวเราะเล็กน้อยพร้อมกับพูดว่า
       “ใส่เสื้อซะ ข้าจะไม่มองเจ้าก็แล้วกัน”

    “เจ้าห้ามหันหน้ามาทางนี้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้น ข้าจะไม่คุยกับเจ้าอีก!!” จื้อ หวิ๋น ไม่รู้จะพูดอย่างไรดี เธอคงทำได้เพียงขู่เขาไปแบบนี้ถึงอย่างไรก็มีเสียงจากด้านหลัง,ของเนี้ยหลี่ ทำให้เค้าอดจินตนาการ ถึงสิ่งต่างไม่ได้
   
        ถึงอย่างงั้น เนี้ยหลี่ก็ไม่ได้หันไปมอง เขาไม่อยากจะทำให้จื้อหวิ๋นหงุดหงิดไปมากกว่านี้ เพราะแค่นี้ก็คุ้มมากแล้ว





“เสร็จแล้ว  เจ้าหันมาได้แล้ว !”

           เมื่อได้ยินดังนั้น เนี้ยหลี่จึงหันกลับมา แล้วเขาก็เพิ่งจะเห็นว่า จื้อหวิ๋นนั้นใส่ชุดเดรสสีขาว รวมกับผมสีม่วงที่กำลังเปียกอยู่บนหัวไหล่นั่น ผิวขาวราวกับหยวกกล้วย บวกกับดวงตากลมโตที่เหมือนจะสื่ออะไรบางอย่างของเธอ ยิ่งทำให้เธอดูสง่างามยิ่งขึ้นไปอีก แล้วยังมีแก้มที่อมชมพูนั่นด้วย ทำให้เนี่ยหลี่อึ้งในความสวยของเธอไปชั่วขณะ

        “เนี้ยหลี่ ข้าจะจำสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้เอาไว้ แล้วข้าจะทำให้เจ้าต้องชดใช้ !!” เย่ จื้อหวิ๋น จ้องเนี้ยหลี่ด้วยความโกรธ แต่ด้วยท่าทางแบบนี้ ก็ยังไม่สามารถปกปิดความสวยของเธอไปได้เลย เธอเองก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด การที่โดนเนี้ยหลี่จ้องเธอนั้น กลับทำให้เธอเกิดความรู้สึกแปลก ๆ ในหัวใจขึ้นมา

“ข้าเกือบจะลืมไปแล้ว เจ้าติดหนี้บุญคุณข้าอยู่ครั้งหนึ่งนี่นา !” เนี้ยหลี่พูด ยิ้ม แล้วก็มองไปที่เอียจื้อหวิ๋น

“ในเมื่อข้าดูเจ้า ... ไปแล้ว งั้น เราก็หายกัน” เนี้ยหลี่พูดต่อ

        “ไม่ได้ นี่มันไม่เหมือนกัน ข้ายังติดหนี้บุญคุณเจ้าอยู่ ส่วนเหตุการณ์ในครั้งนี้ ข้าจะไม่ลืมง่าย ๆ แน่นอน”เย่ จื้อหวิ๋นพูดในทำนองไม่พอใจ เพราะเธอรู้สึกว่าเธอเสียหาย ที่ถูกเนี้ยหลี่เห็นหมดทุกอย่าง ..



  “งั้นเอาแบบนี้ไหม ข้าจะให้เจ้าดูข้าบ้าง จะได้หายกัน” เนี้ยหลี่พูด แล้วก็เริ่มถอดชุดของเขา


       “ใครจะไปอยากมองเจ้ากันล่ะ ?”
       เย่ จื้อหวิ๋นกระทืบเท้า แล้วก็รีบเอามือปิดตาเอาไว้  เธอรู้สึกพูดไม่ออก ทำไมเนี้ยหลี่ถึงเป็นคนเช่นนี้ ? ไอ้คนโรคจิต ! แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไม เธอถึงไม่ได้รู้สึกเกลียดเขา ด้วยความที่เธอเป็นถึงลูกสาวของท่านเจ้าเมือง โดยปกติแล้วเธอจึงไม่ได้มีเพื่อนมากนัก ไม่ต้องพูดถึงคนที่จะกล้าแกล้งเธอ แต่เมื่อเนี้ยหลี่ปรากฏตัว เขาเป็นคนทำให้ชีวิตของเธอมีสีสันมากขึ้น

         “ถ้าเจ้าไม่อยากดู งั้นก็ไม่เป็นไร” เนี้ยหลี่ยักไหล่พร้อมทำหน้ายิ้มกรุ้มกริ่ม ทำไม เย่ จื้อหวิ๋นถึงน่ารักได้ขนาดนี้นะ แค่เพียงมองก็ทำให้เขารู้สึกอบอุ่นไปถึงในหัวใจแล้ว การที่ได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง แล้วเจอ เย่ จื้อหวิ๋นช่างเป็นอะไรที่วิเศษมากสำหรับเขา เขาจะไม่ทำให้พระเจ้าผิดหวัง ที่ให้เขากลับมามีชีวิต !

เนี้ยหลี่มองไปรอบ ๆ บ้านของเย่ จื้อหวิ๋น

   “เจ้ากำลังคิดจะทำอะไร ?” เย่ จื้อหวิ๋นรีบถาม เมื่อเห็นท่าทางของเนี้ยหลี่

  “ก็ข้าเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ ใจคอเจ้าไม่คิดจะพาข้าไปเดินสำรวจห้องเจ้าหน่อยล่ะ ? มันจะไม่ดูหยาบคายไปหน่อยหรอ ?”

เนี้ยหลี่ถือวิสาสะเดินตรงเข้าไปในตัวบ้าน


        หยาบคายงั้นหรอ ? เย่ จื้อหวิ๋นอยากจะบ้าตาย ใครกันแน่ที่หยาบคาย ไอ้บ้าที่บุกเข้ามาในบ้านของผู้หญิงโดยไม่มีแม้แต่จะเคาะประตู แล้วตอนนี้เขายังกล้าจะมาขอดูห้องของเด็กผู้หญิงอีกงั้นหรือ ?

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ เนี้ยหลี่ !” เย่ จื้อหวิ๋นรีบตะโกนห้ามทันที ห้องของเธอไม่ใช่สถานที่ที่ใครจะเข้าไปก็ได้

“ชู่ !!..” เนี้ยหลี่ทำตัวเยี่ยงปลา    รีบเข้าไปในบ้านของเย่ จื้อ หวิ๋นเพราะในชีวิตที่แล้ว เขาไม่เคยเห็นห้องของเย่ จื้อหวิ๋นมาก่อน ดังนั้นตอนนี้หัวใจของเขาจึงเต็มไปด้วยความสงสัยว่าห้องของเย่ จื้อหวิ๋นจะมีลักษณะเป็นเช่นไร

         เมื่อเข้าไปในตัวบ้านได้แล้ว เขาก็เดินตรงเข้าไปที่ห้องของเย่ จื้อหวิ๋นทันที ห้องของเย่ จื้อหวิ๋นนั้นถูกตกแต่งอย่างหรูรา มีดอกไม้ และพู่สีชมพูประดับตกแต่ง ทำให้ดูสวยงาม

     เนี้ยหลี่มองไปรอบ ๆ อย่างกระตือรือร้น เขามองผ่านฉากกั้นออกไป ก็เห็นอ่างอาบน้ำที่ยังมีไอน้ำลอยปกคลุมอยู่ เย่ จื้อหวิ๋นพึ่งจะอาบน้ำเสร็จสินะ เมื่อคิดถึงฉากที่เย่ จื้อหวิ๋นกำลังอาบน้ำในอ่างนี้ เนี้ยหลี่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกร้อนวูบวาบขึ้นใน

เย่ จื้อหวิ๋นรีบวิ่งเข้ามา

              “เนี้ยหลี่ เจ้ากล้าบุกเข้ามาในห้องของผู้หญิงได้ยังไง? ออกไปเดี๋ยวนี้นะ!!” เย่ จื้อหวิ๋นรู้สึกหงุดหงิดและอายมาก แต่เมื่อต้องมาเจอกับคนที่ไร้ยางอายแบบเนี้ยหลี่ เธอเองก็ไม่รู้จะรับมืออย่างไร

           “มันไม่ใช่เรื่องใหญ่ซักหน่อย ข้าแค่ดูรอบ ๆ ห้องเอง มันไม่ได้ทำให้เจ้าท้องหรอกน่า” เนี้ยหลี่หายใจเข้าลึก ๆ สูดกลิ่นของเย่ จื้อหวิ๋นที่ยังหลงเหลืออยู่ให้เต็มปอด

  “ท้องหรอ ?” เย่ จื้อหวิ๋นเบิกตากว้าง เธอรู้สึกเหมือนพูดไม่ออก ในหัวของเนี้ยหลี่คิดอะไรบ้าง ? เธอรู้สึกอยากจะทุบหัวของเนี้ยหลี่ แล้วเปิดดูว่าข้างในหัวของเขานั้นเป็นอย่างไร

      “แม้แต่น้ำร้อนก็ถูกเตรียมไว้แล้วนี่ ถ้าอย่างนั้นเจ้าออกจากห้องไปก่อนนะ ข้าจะอาบน้ำ !” เนี้ยหลี่รีบแก้ผ้าออก แล้วโดดลงไปอ่างน้ำทันที เขารู้สึกสบายยยยยยมาก “ช่างสบายเสียจริง”

     “อ๊ากกกกกกกกกกก” เย่ จื้อหวิ๋นอยากจะบ้าตาย ตั้งแต่ที่เนี้ยหลี่เข้ามา เขาก็ทำเหมือนที่นี้เป็นบ้านของตัวเอง แค่เธอพึ่งอาบน้ำเสร็จ แล้วยังไม่ได้ปล่อยน้ำทิ้ง แล้วเนี้ยหลี่ก็ลงไปอาบน้ำต่อเนี่ยนะ ?
  ยิ่งกว่านั้น เนี้ยหลี่ยังกล้าแก้ผ้าแบบไร้ยางอาย ต่อหน้าเธออีก !

   เย่ จื้อหวิ๋นรู้สึกจนปัญญา ถ้าเธอยังอยู่ตรงนี้ต่อไป เธอไม่ต้องทนดูเนี้ยหลี่อาบน้ำหรอ ? เธอจึงเดินออกมาอย่างเลี่ยงไม่ได้
 
    ที่ลานหน้าบ้าน เย่ จื้อหวิ๋นกำลังสับสนอย่างมาก นิ้วเรียวยาวของเธอไล้ไปตามใบหญ้า ถึงแม้ว่าเธอจะโดนเนี้ยหลี่แกล้งขนาดนี้ แต่เธอก็ไม่ได้รู้สึกทุกข์ใจอะไร ความรู้สึกที่เกิดขึ้นในหัวใจมันอธิบายไม่ถูก

“ไอ้คนบ้า !!” เย่ จื้อหวิ๋นคิดด้วยความโมโห

         ปกติเธอเองก็ไม่ได้มีเพื่อนที่โรงเรียนมากนัก หลังจากที่แม่เธอจากไป พ่อและปู่ของเธอก็ยุ่งอยู่กับธุระและงานต่าง ๆ ดังนั้นพวกเขาจึงมาเยี่ยมเธอนาน ๆ ครั้ง นี่อาจจะทำให้เธอรู้สึกเหงา ถ้ามีใครสักเข้ามาเล่นกับเธอบ้าง เธอคงจะมีความสุขไม่น้อย และถึงแม้ว่าเนี้ยหลี่จะชอบแกล้งเธอ แต่เธอก็ไม่รู้สึกเกลียดเนี้ยหลี่เลย

      เนี้ยหลี่นั้นเข้าใจความคิดของเย่ จื้อหวิ๋นเป็นอย่างดี ว่าทำไมเธอจึงแสดงออกมาแบบนั้น เขาจะไม่ยอมให้เย่ จื้อหวิ๋นอยู่ห่างจากเขาไปได้

        กลิ่นของเย่ จื้อหวิ๋นที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในน้ำร้อนนั้น ทำให้เนี้ยหลิ่คิดว่า มันคงจะดีไม่น้อยถ้าได้อาบน้ำกับเย่ จื้อหวิ๋นในอ่างนี้ แต่เนี้ยหลี่ก็รู้ว่า หนทางยังอีกยาวไกลที่จะไปถึงสิ่งนั้น เขาจะต้องพยายามอีกมาก

ณ ตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังมาจากหน้าบ้าน

    เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู หน้าของเย่ จื้อหวิ๋นก็เจื่อนลงทันที เสียงเคาะประตูนี้จะเป็นของใครไปไม่ได้ นอกจากพ่อของเธอ

แล้วเนี้ยหลี่ก็ยังอยู่ในห้อง !! เขาจะต้องตายแน่ ๆ !!
      เนี้ยหลี่เองก็ได้ยินเสียงเคาะประตูเช่นกัน เขาก็รู้สึกได้ว่า สิ่งที่เขาทำอยู่มันออกจะเกินไปหน่อย เมื่อคิดถึงใบหน้าที่เข้มงวดของพ่อของเย่ จื้อหวิ๋น เนี้ยหลี่ก็รู้สึกปวดหัวแล้ว....


ที่มาจาก http://www.wuxiaworld.com/


#นิยาย พงศาวดารภูติ#Tale of the demon god#นิยายแปลไทย
Author(s)

1 ความคิดเห็น: