วันอาทิตย์ที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2559

Tale of the demon and god novel Chapter 37 – Emperor Kong Ming

Tale of the demon and god novel Chapter 37 – Emperor Kong Ming

นิยาย พงศาวดารภูติ ตอนที่ 37 จักรพรรดิคงหมิง


บทที่ 37 จักรพรรดิคงหมิง


เมื่อมองไปตามรอยแตกต่าง ๆ ตามกำแพงและชั้นของแผ่นหินทั้งหลายตามทางเดินนั้น เนี่ยหลี่สามารถรับรู้ได้ถึงบริเวณที่เป็นกับดักได้อย่างง่ายดาย

             “ระดับของกับดักพวกนี้ไม่สูงนัก มันไม่สามารถทำอะไรพวกเราได้”


          เนี่ยหลี่พูด พร้อมมุ่งตรงไปข้างหน้า เขาหยิบก้อนหินมาก้อนหนึ่งและโยนมันออกไปราว ๆ 5 – 6 เมตร และ *ผ่ะ* มันตกไปกระทบที่แผ่นหินสีฟ้าแผ่นหนึ่ง

             ซู่วซู่วซู่ว !

             ฟิ้วฟิ้วฟิ้ว!

             ลูกธนูมากมายพุ่งผ่านทางเดินด้านหน้าของพวกเขาราวกับดั่งพายุที่โหม กระหน่ำ ที่ปลายของลูกธนูนั้นปรากฏแสงสีเขียวแวววาว

            ลูกธนูทั้งหมดนั้นถูกทาด้วยยาพิษ' เมื่อ เย่จื้อหวิ๋น สังเกตุเห็น หน้าของเธอก็ซีดเผือก เธอสามารถจินตนการได้เลยว่าสิ่งใดจะเกิดขึ้นถ้าหากพวกเธอเดินผ่านบริเวณนั้น ความเจ็บปวดอย่างสาหัสที่พวกเขาจะได้รับหากเผลอไปโดนกับดักเหล่านี้โดยบังเอิญ ตั้งแต่ส่วนบนไปถึงส่วนล่างของพวกเขาคงจะต้องถูกลูกธนูมากมายปักเต็มไปหมดอย่างไม่ต้องสงสัยเลย

           
         'เนี่ยหลี่ สามารถตรวจสอบได้อย่างไรว่ากับดักพวกนี้ตั้งอยู่ด้วยระยะทางที่ไกลจากจุดที่ตั้งของกับดักเช่นนี้' เธอถามภายในใจตัวเองเบา ๆ

           

      “เรียบร้อยแล้ว พวกเราสามารถเดินทางต่อไปข้างหน้าได้ !” เนี่ยหลี่พูด พร้อมยิ้มเล็กน้อยขณะมองไปที่เย่จื้อหวิ๋น

           
             แม้ว่ากับดักทั้งหลายจะซ่อนอยู่ในเงามืด เย่จื้อหวิ๋น มีความรู้สึกประหลาดใจตราบเท่าที่เธอยังคงตามหลังเนี้ยหลี่ เธอจะปลอดภัย ปัญหาทั้งหลายที่จะเกิดขึ้นนั้นจะไม่สามารถทำอะไรเธอได้

           
        เมื่อได้มองดูผ่านแผ่นหลังของเนี่ยหลี่ แม้ว่าเนี้ยหลี่จะเป็นคนรูปร่างผอม แต่ก็ดูเหมือนว่าจะรู้สึกได้ถึงความปลอดภัยเมื่ออยู่ใกล้กับเขา

             เย่จื้อหวิ๋น ก้มหัวของเธอลงต่ำและเริ่มคิดบางสิ่งบางอย่าง



           
          'บางที การที่ต้องมาติดอยู่กับเนี้ยหลี่ก็ไม่ได้แย่ซะทีเดียว'

           
            อย่างไรก็ตาม หลังจากคิดแบบนั้นชั่วครู่แล้ว เธอรีบสั่นหัวอย่างเร็วเพื่อไล่ความคิดนี้ออกไป

           
           'ข้ากำลังคิดสิ่งใดอยู่กันนี่' หนิงเอ๋อดูเหมือนจะมีความรู้สึกบางอย่างที่มอบให้กับเนี้ยลี่ และหลังจากผ่านไปไม่กี่วันฮูหยาน หลานเร่อแสดงออกว่าเธอต้องการจะไล่จับหัวใจของเนี้ยหลี่ มีผู้หญิงมากเพียงใดกันที่นักล่ากระโปรงแบบเนี้ยลี่ยุ่งเกี่ยวด้วย

           

เธอไม่เชื่อว่าเนี้ยหลี่นั้นจะชอบเธอเพียงผู้เดียว !

         
           
         เย่จื้อหวิ๋น ยกหัวเธอขึ้นอย่างภาคภูมิใจ เธอนั้นไม่ได้คิดอะไรตื้น ๆ ดังเช่นผู้หญิงคนอื่นๆ   พวกเขาทั้งสองยังคงมุ่งหน้าต่อไป เดินทางเข้าไปสู่เส้นทางที่ลึกเข้าไปเรื่อย ๆ

         
             ในขณะที่เนี้ยหลี่และเย่จื้อหวิ๋นกำลังสำรวจเส้นทางเดินอยู่นี้ข้างนอกภายในป่านั้น


“พวกเจ้าช่างไร้ค่าเสียจริง! พวกเจ้าปล่อยให้เจ้าวานรยักษ์ฟ้าที่บาดเจ็บสาหัสตนนั้นหนีไปได้”

 
      หยุนหัว ดิคอน ตำหนิคนของเขาด้วยความไม่พอใจ อสูรที่อยู่ระดับผสานวิญญาณจะมีหินวิญญาณอยู่ภายในตัวพวกมัน แม้จะเป็นเพียงระดับสัตว์อสรูเงิน แต่นั้นก็สามารถที่จะขายได้เป็นเงินหลายแสนเหรียญจิตมาร   ในท้ายที่สุด พวกเขาทั้งหกต่างได้รับบาดเจ็บและปล่อยให้เจ้าวานรยักษ์ฟ้าตนนั้นหนีไปได้

           
         พวกเขารู้สึกโกรธมากต่อเนี้ยหลี่ ถ้าไม่ใช่เพียงเพราะเนี้ยหลี่ที่หลอกล่อเจ้าวานรยักษ์ฟ้าตนนั้นมาสู่พวกเขา พวกเขาคงไม่ต้องพบเจอกับความเจ็บปวดเช่นนี้

           

         


“ลืมมันไปซะ มันเป็นแค่ลิงยักษ์ฟ้าตัวหนึ่งเท่านั้น เจ้าพวกเด็กชั้นสูงพวกนั้นยังไงก็มีค่ามากกว่าลิงตัวหนึ่งแน่นอน! ค้นหารอบ ๆพื้นที่นี้! ถ้าพวกเจ้าไม่สามารถจับหนึ่งในพวกนั้นมาได้ อย่ากลับมาให้ข้าเห็นหน้าอีก ! “ หยุนหัวดิคอนตะโกนสั่งด้วยความโกรธ

ทันใดนั้นกลุ่มที่แยกตัวกันออกไปนั้นซึ่ง แต่ละคนต่างมุ่งหน้าเข้าสู่ป่าแสงไฟลาง ๆ จากระยะทางไม่ไกลนักได้ดึงดูดความสนในของพวกเขา


             ไฟนั้นสามารถใช้เพื่อขับไล่สัตว์อสูรในยามค่ำคืนได้ ทำให้พวกมันไม่กล้าเข้ามาใกล้ได้ อย่างไรก็ตามมันยังทำให้มองเห็นได้จากระยะทางที่ไกลมากด้วยในยามมืดเช่นนี้

         
             “ทำไมพวกเจ้าถึงต้องมาจับตัวข้าด้วย? พวกเจ้าเป็นใครกัน”


           ด้วยความเร่งรีบกลุ่มคนในชุดคลุมดำหลายคนได้จับใครบางคนได้และนำเขาไปให้ หยุนหัว ดิคอน

             หยุนหัว ดิคอนหัวเราะ คนที่อยู่เบื้องหน้าเขานั้นสวมชุดชั้นเลิศสถานะของเขานั้นต้องไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน

           

            “ หนุ่มน้อย เจ้าคงได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับสมาคมทมิฬของพวกเรามาบ้าง คนที่พวกเราจับนั้นเป็นพวกเด็ก ๆ ชั้นสูงอย่างเจ้า พวกเราจะนำเจ้าไปแลกเปลี่ยนกับค่าไถ่ดี..หรือข้าควรจะกำจัดเจ้าทิ้งซะ...

             คนที่ถูกจับตัวมานั้นคือ เสิ่น เหย่ เมื่อเขาได้ยินชื่อของกลุ่มสมาคมทมิฬ หน้าของเสิ่น เหย่ถอดสี เสียงของเขาสั่นเครือ “อย่าฆ่าข้าเลย!ข้านั้นเป็นคนของตระกูลเทพศักดิ์สิทธิ์ ครอบครัวของข้าสามารถให้เงินมากมายแก่ท่านได้”

           

              “ตระกูลเทพศักดิ์สิทธิ์งั้นรึ ? ” หยุนหัวดิคอนชะงักไปเล็กน้อย แสงแห่งความผิดหวังเล็กน้อยก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเขาและเขาเริ่มคิดภายในใจ


       'ข้ากำลังคิดเรื่องการกำจัดคนผู้นี้ แต่มันกลับกลายเป็นว่าเขาเป็นคนของรองหัวหน้ากลุ่มไปซะได้ โชคไม่ดีเอาเสียเลย (ตระกูลศักดิ์สิทธิ์ได้ร่วมมือกับสมาคมทมิฬอย่างลับ ๆ มานานแล้วแต่พวกผู้ใหญ่ในตระกูลไม่ได้บอกเรื่องนี้กับเด็ก ๆ)

             หยุนหัว ดิคอนหันหน้าไปทางคนของเขาและสั่งอย่างดังว่า


“จงค้นหา ต่อไป”

           
           เสิ่น เหย่ คิดว่าพวกสมาคมทมิฬนี้จะจัดการกับเขาและทำให้เขาต้องเผชิญกับปัญหาใหญ่ แต่เมื่อได้เห็นท่าทีที หัวหน้ากลุ่มแสดงออกเมื่อชั่วครู่ เขาไม่คาดคิดเลยว่าพวกนั้นจะไม่สนใจเขา พวกนั้นทิ้งคนของเขาไว้เพียงคนเดียวเพื่อคอยเฝ้าดูเขา เสิ่น เหย่รู้สึกโล่งใจ เหมือนกับว่าสมาคมทมิฬจะเกรงกลัวในตระกูลเทพศักดิ์สิทธ์ของเขา

             เขาคิดในใจว่าชื่อของตระกูลเทพศักดิ์สิทธิ์ นี้ทำให้คนของเหล่าสมาคมทมิฬเกรงกลัว เขาจึงกลับมามีท่าทีแบบองอาจอีกครั้ง ท่าทีของเขานั้นแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับคนที่เหมือนพร้อมจะฉี่รดกางเกงได้ทุกเมื่อก่อนหน้านี้

         

     เนี้ยหลี่พา เย่จื้อหวิ๋นมุ่งตรงไปข้างหน้า ประมาณ 5 หรือ 6ชั่วโมงหลังจากนั้น เนี้ยหลี่และเย่จื้อหวิ๋นต่างมองไปที่ห้องโถงอันงดงามที่อยู่เบื้องหน้าไกลออกไป

           

           “ถ้าพวกนครกล้วยไม้โบราณได้สร้างเมืองของพวกเขาบนสุสานใต้ดินเช่นนี้แล้ว พวกคนระดับสูงของนครกล้วยไม้โบราณจะต้องรู้ถึงการมีอยู่ของสุสานนี้อย่างแน่นอน ดังนั้นมีความเป็นไปได้อย่างสูงว่า พวกนั้นจะเก็บทรัพย์สมบัติที่มีค่าทั้งหมดของพวกเขาไว้ในที่แห่งนี้ด้วย”


         เนี่ยหลี่พูด เขาประเมินจากจุดที่พวกเขายืนอยู่ในปัจจุบันตอนนี้พวกเขาน่าจะอยู่ใต้พื้นที่ฝึกของทหารจ้าวเมือง ซึ่งเป็นไปดังที่เนี้ยหลี่คาดการณ์ไว้แล้ว จ้าวเมืองและพวกคนตำแหน่งระดับสูงจะต้องซ่อนของมีค่า ของพวกเขาไว้ใต้พื้นที่ฝึกของทหารอย่างแน่นอน

           

         ขณะเดินมุ่งตรงไปยังห้องโถง ภาพเบื้องหน้าที่ปรากฏต่อพวกเขานั้นทำให้พวกเขาทั้งสองตกใจ ซากโครงกระดูกอยู่ในทุกที่รอบ ๆ ห้องโถงนี้ โครงกระดูกมีทั้งของพวกผู้ใหญ่และเด็ก ๆ พวกเขากอดกันอยู่อย่างแนบแน่น มันเหมือนกับว่าพวกเขานั้นต้องทนทุกข์ทรมานแสนสาหัสก่อนที่พวกเขาจะตายลง

           
          “เกิดอะไรขึ้น มันเป็นอย่างนี้ ได้เช่นไร ?” เย่จื้อหวิ๋นถาม ดวงตาเธอเริ่มเป็นสีแดงและน้ำตาไหลร่วงไปตามแก้มทั้งสองของเธอ เธอเห็นเด็กมากมายแออัดไปอยู่ที่มุม ๆ หนึ่ง เด็ก ๆเหล่านั้นคงจะเป็นที่รักอย่างมากของครอบครัวพวกเขาตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ แต่พวกเขาทั้งหมดได้ตายลงแล้ว

           

          เนี้ยหลี่ถอนหายใจและพูดว่า


         “ที่นี่คงจะเป็นที่หลบภัยชั่วคราวของนครกล้วยไม้โบราณ พวกเขาอพยพคนชรา ผู้หญิงและเด็กมาที่นี้ พวกเขาน่าจะกลับมาหาคนพวกนี้เมื่อสงครามสิ้นสุดลง แต่อย่างไร ก็ตาม นครกล้วยไม้โบราณได้ถูกทำลาย

        ดังนั้นคนเหล่านี้ไม่สามารถออกไปได้และทำได้เพียงติดอยู่ที่แห่งนี้จนกระทั่งพวกเขาหิวโหย
และจบชีวิตลง

           
           เย่จื้อหวิ๋น อ้าปากกว้าง แสดงท่าทีเจ็บปวดในหัวใจอย่างมาก

       

          เนี้ยหลี่สูดหายใจลึก ในตอนนี้หัวใจของเขาเต้นแรงยากที่จะทำให้มันสงบลงได้ ไม่ใช่เมืองกลอรี่รึที่ต้องพบเจอเรื่องแบบนี้เช่นกัน


          ในชีวิตที่แล้วของเขา? ก่อนที่สงคราวจะเริ่มขึ้น พวกเขาอพยพคนจำนวนมากไปยังสถานที่หลบภัย หลังจากนั้นเมืองกลอรีถูกทำลาย  พวกเขาถูกบังคับให้ต้องเปลี่ยนเส้นทาง ในตอนนั้นเขาไม่รู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเหล่าคนชรา ผู้หญิงและเด็ก ๆ ที่พวกเขาซ่อนเอาไว้  เป็นไปได้ไหมว่าพวกเขาจะจบชีวิตลงในที่หลบภัยไปพร้อมกับความหิวโหยนี้

           
         ภาพอันน่าสังเวชของเมืองกลอรี่ที่ถูกทำลายลงนั้นยังคงแจ่มชัด เนี้ยหลี่กำหมัดของเขาไว้แน่น 'ข้าจะไม่ยอมให้สิ่งเหล่านั้นเกิดขึ้นได้อีก' เขาคิด

           
     “ข้าคิดว่าพวกเราควรไปจากที่แห่งนี้ได้แล้ว” เย่จื้อหวิ๋นพูด เธอไม่สามารถทนที่จะอยู่ตรงนี้ได้อีกต่อไป

     

“ไม่ พวกเรายังไม่สามารถไปได้ พวกเราจำเป็นต้องนำสมบัติทั้งหมดเหล่านี้กลับไป!”

เนี่ยพูดอย่างจริงจัง “

     สมบัติเหล่านี้สามารถเสริมพลังของพวกเราได้ เมื่อความแข็งแกร่งของพวกเราเพิ่มขึ้น”พวกเราจะสามารถปกป้องเมืองกลอรี่ไว้ได้ไม่เช่นนั้นเมืองกลอรี่จะเป็นเหมือนดังนครกล้วยไม้โบราณแห่งที่สอง!?

            เมื่อได้ยินคำของเนี่ยหลี่ เย่จื้อหวิ๋น หยุดชะงักไปชั่วครู่

         ความคิดหนึ่งปรากฏฉับพลันในจิตใจของเธอ 'เมืองกลอรี่จะเป็นเหมือนดังนครกล้วยไม้โบราณแห่งที่สอง? ถึงแม้ว่าเมืองกลอรี่นั้นจะค่อนข้างปลอดภัย แต่ก็ยังคงมีเหล่าสัตว์อสูรมาแฝงตัวอยู่ในบริเวณรอบและเคยแม้กระทั่งแหวกแนวกำแพงป้องกันเข้ามาบางครั้งได้'


          เมื่อคิดเช่นนั้นแล้ว เย่จื้อหวิ๋นแน่ใจแล้วว่า พวกเขาจะต้องเพิ่มความแข็งแกร่งของตัวเองด้วยทุกวิถีทางเช่นเดียวกัน สิ่งนั้นจะทำให้พวกเขาสามารถปกป้องเมืองกลอรี่เอาไว้ได้ แม้จะเป็นเรื่องน่าอายที่จะหยิบฉวยของซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นของผู้อื่น แต่อะไรจะเทียบได้กับชีวิตนับไม่ถ้วนที่อาศัยอยู่ในเมืองกลอรี่

           
       

 เนี่ยหลี่และเย่จื้อหวิ๋นเริ้มต้นค้นหาภายในห้องโถงทั้งหมด

             “มีเกราะระดับทองแดงอยู่ที่นี่ !”


     “มีน้ำทิพย์เสริมพลังหลายขวดอยู่ที่นี่” น่าเสียดายที่มันได้เสียไปแล้ว


           
         “สวรรค์! นี่คือชิ้นส่วนของอัญมณีแห่งวิญญาณ” เย่จื้อหวิ๋นอุทาน ทั้งสองมือเธอประกบเข้าหากันและสวดภาวนาชั่วครู่ หลังจากนั้น เธอได้ปลดอัญมณีแห่งวิญญาณจากคอของเด็กหญิงออก

       อัญมณีแห่งวิญญาณนี้ช่างงดงามและละเอียดอ่อนนักมันถูกคล้องอยู่ด้วยโซ่เงิน สถานะของเด็กสาวผู้นี้ในตอนเธอยังมีชีวิตอยู่นั้นต้องเป็นชนชั้นสูงอย่างแน่นอน

       

           อย่างไรก็ตาม เธอนั้นได้ตายลงแล้ว ถ้านำอัญมณีแห่งวิญญาณนี้มอบให้กับผู้เชี่ยวชาญที่อยู่ระดับทอง มันจะสามารถสนับสนุนให้การผสานพลังเขาเพิ่มสูงยิ่งขึ้นได้

           

         เนี้ยหลี่ทำเช่นกัน ไม่มากก็น้อยเขาได้อะไรติดไม้ติดมือมาบ้าง เกราะระดับทองแดงและอาวุธมากมายที่เขาเก็บมาได้นั้น มีมีดสั้นระดับเงินที่อยู่ในสภาพเก็บรักษามาเป็นอย่างดีโดยไม่เสียหาย
นอกจากสิ่งเหล่านั้นแล้วยังคงมีคริสตัลอสูรและสิ่งมีค่าอื่น ๆ อีกมาก

     

        อย่างไรก็ตามเนี้ยหลี่ยังคงไม่สามารถค้นพบซึ่งตะเกียงแห่งจิตอสูรภูตพราย  สิ่งนี้นั้นเป็นสิ่งที่เขากำลังค้นหาอยู่

           

             เนี้ยหลี่ได้เพ่งมองไปที่จุดกึ่งกลางของห้องโถง ที่ตรงกลางของห้องนั้นมีโลงศพหินขนาดใหญ่วางอยู่ โลงศพนั้นมีความยาวประมาณ 3 เมตรและสูงราว ๆ 1 เมตร ที่พื้นผิวของโลงศพนั้นปรากฏรูปร่างตัวตนลึกลับที่แสดงถึงการเกิดใหม่ รูปร่างที่ปรากฏนั้นเหมือนเขาจะคุ้นเคยเล็กน้อย


แต่เขาก็ไม่สามารถจำมันได้


       

           'นี่มันรูปร่างอะไรกันนี่'เขาถามตัวเองเคลื่อนตัวเข้าไปใกล้โลงศพของจักรพรรดิคงหมิง เนี่ยหลี่รู้สึกได้ถึงพลังที่แผ่พุ่งมายังตัวเขา ในขณะที่เขายืนอยู่ด้านข้างของโลงศพนั้น

     

           เขารู้สึกเหมือนยืนอยู่ท่ามกลางคลื่นคำรามของมหาสมุทรที่สามารถพัดพาเขาออกไปได้ตลอดเวลา มันเป็นเรื่องที่ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมคนเหล่านั้นที่ตาย รอบ ๆ ที่แห่งนี้ไม่ได้เข้าใกล้โลงศพเลยแม่แต่น้อย

           

“เนี่ยหลี่ มีอะไรผิดปกติเกี่ยวกับโลงศพนั่นหรือ” เย่จื้อหวิ๋นถาม


           เพียงแต่เมื่อเย่จื้อหวิ๋นเข้ามาใกล้ ประมาณสามเมตรห่างไปจากโลงศพ หน้าของเธอซีดขาวทันทีและก้าวถอยหลังกลับไป


        "เป็นอะไรไหม" เนี่ยหลี่ถาม สงสัยในท่าทีของเย่จื้อหวิ๋น



        “เมื่อข้าเข้าไปใกล้ ข้ารู้สึกปวดหัวจนแทบแตกเป็นเสี่ยง ๆ !”

เย่จื้อหวิ๋นตอบกลับ !เมื่อได้ยินเย่จื้อหวิ๋นพูดเช่นนั้น


       คิ้วของเนี้ยหลี่เริ่มขมวดเข้าหากัน พลังงานแบบนี้เป็นที่คุ้ยเคยยิ่งนัก มันเกิดจากความคิดของผู้เชี่ยวชาญบางคนที่ได้ปล่อยพลังของเขาผนึกไว้ที่ศูนย์กลางของโลงศพหิน ดังนั้น เย่จื้อหวิ๋นจึงไม่สามารถเข้าใกล้ได้

อย่างไรก็ตามทำไม เมื่อเขาเข้าใกล้โลงศพแห่งนี้ ไม่มีสิ่งใดได้เกิดขึ้นแบบนี้แก่ตัวเขาเลย เป็นไปได้ไหมว่าพลังงานผนึกนั้นจะแสดงผลเฉพาะผู้หญิงเท่านั้น?


      หรือมีบางสิ่งบางอย่างที่พลังงานผนึกนั้นทำงานผิดพลาดต่อเขา ทำให้เขาถึงไม่ได้รู้สึกซึ่งสิ่งใดเลย


             เนี่ยหลี่พยายามคาดเดาถึงสิ่งที่เกิดขึ้นภายในใจของเขา แล้วเขาหันหัวไปและ พูดกับเย่จื้อหวิ๋นว่า “เจ้าไปสำรวจซึ่งสถานที่แห่งอื่นเถอะ ปล่อยสิ่งนี้ให้ข้าจัดการเอง”

           

        “อืม” เย่จื้อหวิ๋นพยักหน้าและเดินไปยังบริเวณอื่น

           
           เนี่ยหลี่ตรวจสอบดูที่โลงศพหิน โลงศพหินถูกผนึกไว้เป็นอย่างดีด้วยรูปแบบอักขระลึกลับที่ด้านบน


         ถึงแม้ว่าความรู้ของเนี้ยหลี่จะมีมากมหาศาล แต่เขาไม่เคยเจออักขระเหล่านี้มาก่อน



  'โลงศพหินอันนี้เป็นโลงศพของจักรพรรดิคงหมิงหรือไม่'



    ทำไมรูปร่างที่แสดงถึงการกำเนิดใหม่ที่ปรากฏเบื้องหน้าถึงได้ดูไม่เหมือนว่ามาจากดินแดนของอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์


ที่มาจาก http://www.wuxiaworld.com/


#นิยาย พงศาวดารภูติ#Tale of the demon god#นิยายแปลไทย
Author(s)


1 ความคิดเห็น: